سلام مهشید خانوم، من از خوانندگان قدیمی‌ بلاگ شما هستم، سالهاست تو جنوب سوئد زندگی‌ می‌کنم، چند وقتی‌ هست که دیگه واقعا تصمیم گرفتم که جدا بشم از شهرم و به استکهلم نقل مکان کنم، راستش خیلی حسّ تنهایی‌ می‌کنم، نمیدونم چرا شما تو ذهنم میاین وقتی‌ به رفتن فکر می‌کنم. از فکر کردن خسته شدم،ولی‌ از بیگدار به آب زدن هم میترسم، با اینکه تحصیلات دانشگاهی دارم هم از ایران هم از سوئد ولی‌ تو سوئد نتونستم هیچوقت کار پیدا کنم، راستش این خیلی برام آزار دهندست، به خصوص وقتی‌ که حتا برای پخش روزنامه و نامه هم رزومه بفرستی‌ و جوابی‌ نگیری... خانوادم تو ایران برای اینکه منو حمایت کنن که این تصمیم رو راحت تر بگیرم مقداری پول به حسابم ریختن، که فکر کنم برای چند ماه کافی‌ باشه، ولی‌ نمیدونم به نظر شما من همینجوری پاشم بیام استکهلم چه قدر شانس اینرو دارم که کوتاه مدت یه کاری پیدا کنم، حالا نه حتما تو رشته خودم. بعضی‌ وقتا به لندن هم فکر می‌کنم ولی‌ نمیدونم... کاش یکی‌ پیدا میشد یه کم بهم می‌تونست قوت قلب بده...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
سلام
منظورتون از همینطوری پاشم بیام استکهلم چیه ؟
آیا خونه دارید ؟ میخواهید بخرید ؟ چطور می خواهید خانه تهیه کنید ؟
در استکهلم خانه پیدا کردن سخت است. چطور میخواهید زندگی کنید ؟ آیا ساپرت خانواده به پیدا کردن محلی برای زندگی هم می انجامد یا نه ؟
ضمن این که چرا مایلید از شهرتان بروید ؟ آیا در خطر هستید یا اینکه فقط شهرتان را دوست ندارید ؟
من در ضمینه ی کاری برای شما نمیتوانم نظری بدهم .
نه میدانم کارتان چیست نه میدانم دنبال چه کاری می گردید .
م

بیا مهشید این آلبوم جدید شاهین نجفی بگوش حتما خوشت میاد:
http://gitare.blogsky.com/1391/02/20/post-131/
الانم دارم از یه مبارزه میام که تندرو ها تو ایران حکم قتلشو بعد از این آلبوم صادر کردن :))
در مورد غلط های املایی ات هم من دیگه خسته شدم انقد که بهت گفتم "بزار ، نزار" رو با دال زال مینویسن (= بذار، نذار) و تو گوش نکردی دیگه نا امید شدم .
ـــــــــــــــــــــــ
کار شاهین رو شنیدم دیروز . و دیدم که امروز حکم ارتدادش را دادند.
م

مهشید جان ...زیادتر بنویس...به قدری به این نوشته ها احتیاج دارم...شاید امثال من ..احتیاج داریم...برای قوی بودن در این شرایط د رچنین فضایی...نوشته های تو قوت قلبه....
باز هم مرسی
_________________________
برایم جالبه که همه من را در آن زمان قوی میدانند ، در حالی که در آن زمان هر روز به این ضعیف بودن خودم دشنام میدادم
م

سلام مهشید جان تو فرشته ای هستی که خدای مهربون برای من فرستاده. میدونی این همه شجاعتت فداکاریت قابل تحسینه. همه به من میگن خودمو دست کم میگیرم نمیدونم ولی دارم سعی میکنم قوی باشم.
تو رو خدا بگو من چه جوری فشارهایی که روم هست رو تحمل کنم و سر بچه خالی نکنم منظورم اینه که با حوصله تر باشم و بذارم این بچه هم راحت باشه.اون یکی شیرخوارس و مراقبت میخواد.برام دعا کن
ــــــــــــــــــــــــــــــ
عزیز جان با دعا که واقعا چیزی حل نمیشه .
اگر فکر میکنی داری سر بچه خالی میکنی مشکلاتت رو ، با روانپزشک تماس بگیر
م

من اون زهرا غلط گیره نیستما..

داستان زندگیت خیلی‌ اموزندس ،منم ب خوندنشون معتاد شدم،

کاش زودتر از اینها مینوشتی..
mamnoon
ــــــــــــــــــــــــــ
اون اسمش در اصل زهرا نیست . به شادی مشهوره ،
البته اسمش شادی هم نیست
:))
زهرا خانم یه اصطلاح شده
یه خانم فالانژی بود در زمان انقلاب . که مثل شعبان بی مخ بود .
زهرا خانم در حد اون بودو هر کی مثل اون عمل میکنه رو زهرا خانم صدا می کنیم
:))
ممنون بابت این که می خونید
م

چطور می تونستی اون همه صبور باشی با دخترت؟ خواب کم فشار عاطفی از همسر و فشار مالی و ترس و همه اینها چطور می تونستی همه چیز رو ازش پنهان کنی؟ می خوام بدونم جمله ای توی ذهنت داشتی؟ یا الگو؟ یا تربیت خانوادگی؟ یا حتی تربیت انقلابی؟ چی از تو یک آدمی با این همه صبر و توانایی ساخت؟
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نمیدونم راستش
اون موقع فکر نمیکردم که کار شاقی می کنم .
فکرم این بود که من زندگی عادی را که حق هر بچه ای است از او گرفته ام و باید سعی کنم که جبران کنم .
من خودم بچه گی خوبی نداشتم ، و همیشه دلم میخواست یک بچه گی خوب به دخترم بدهم.
همین .
الان هم فکر نمیکنم که کار شاقی کردم.
من مادر او بودم و وظیفه ام این بود و هست که یک زندگی خوب برای او فراهم کنم.
فکر میکنم این کاری است که هر کسی در شرایط من می کرد
یک چیز دیگرش هم شاید حرف مردم بود
حرف مردم نه به اون نوع سنتی اش
بلکه حرف مردم از این نوعش که میدانستم خیلی ها نشسته اند که من زمین بخورم و بگن دیدی طلاق گرفت و نتونست موفق بشه . دیدی طلاق گرفت و خودش و بچه اش را بیچاره کرد .
و میخواستم شاید ثابت کنم که میشه طلاق گرفت و بچه ات آمار بچه های طلاق را در مجرمین بالا نبره و ...
میشه آزاد زندگی کرد و زندگی کرد .
شاید اینها بود .
ولی نمیدونم راستش .
:)
م

مرسی مهشید جان .

مهشید عزیز، لازم نیست این کامنت را منتشر کنی، فقط خواستم یک اصلاحیه کوچک در رابطه با این متن را یادآوری کنم: ضرف درست نیست، املای درستش ظرف هست :)
امیدوارم دلخور نشوی! چون یادم هست که قبلا یکبار سر اینکه کسی ازت غلط املایی گرفته بود خیلی شاکی بودی! کسی بود تو مایه های "زهرا خانوم" ؟ یا یک همچین اسمی :))

راستی! این ماجراها مثل یک سریال دنباله دار مرا معتاد کرده است، و در هر قسمت با روش هایی که برای حل مشکلات پیدا می کنی شگفت زده و خوش حال می شوم :)
و گیرایی قلمت هم که دیگر خودت خوب می دانی و لازم نیست من اضافه تر تعریف کنم...
ــــــــــــــــــــــــ
نه بابا من از اینکه غلط های املایی ام رو گوشزد کنند دلخور نمیشم .
من همیشه املایم بد بوده . حالا که این همه سال خارجم بدتر هم شده .

مسئله ی اون زهرا خانم اینه که واقعا زهراخانومه :))
تو کنفرانس امسفورت برگشته میگه : اینایی که میرن تو وبلاگاشون همه اش با غلط املایی می نویسن :)))))
بعد خودش تو تلویزیون بی بی سی دروغ میگه و بهش میگم چرا دروغ میگی میگه من بعد از اون کلی مصاحبه کردم
:))
مرسی که گفتی . تصحیح کردم
م

بسیار زیبا و آموزنده می‌‌نویسید. کلمه "ضرف" از نظر املا مشکل دارد. لطفا "ظرف" بنویسید.
ــــــــــــــــــ
مرسی ، تصحیح کردم
م

یادم نمیاد آخرین بار کی و کجا کامنت گذاشتم. اونقدر این متن عالی و ساده و صمیمی بود که نتونستم کامنت نذارم. شاد باشی همیشه.