زنانه‌ها

خانه  

از مومبای با گرمای 35 درچه به استکهلم با سرمای 4 درچه زیر صفر آمدم . و بعد از مدتها در حمام کوچک خانه ام دوش گرفتم.
توقف سه ساعته ای در استانبول داشتم. که همزمان شده بود با پرواز هواپیمای ماهان ( نمیدانستم چنین شرکت هوایی هم داریم ) به تهران. و ایرانی در ترانزیت زیاد بود.
در استکهلم بعد از گرفتن بار داشتم از گمرگ رد میشدم که یک زن پلیس آمد جلو و با ادب زیاد خوش آمد گفت و پرسید مسافر کدام کشور بوده ام. گفتم که هندوستان بوده ام و با پرواز استانبول آمدم. ( البته احتمالا خودش از سر و وضعم حدس زده بود ) گفت : زحمتی نمیشود اگر وسایلت را چک کنیم ؟ کسی بیرون منتظرت است و میخواهی خبر بدهی ؟ گفتم کسی نیست و زحمتی هم نیست. کوله پشتی و ساک ارزان قیمتی را که اضافه در گوا  خریده بودم روی ریل دستگاه ایکس ری گذاشت و همینطور هم از سفر میپرسید که کجا ها رفته ام . ساک اضافه را که نگاه کرد گفت : توش چیز خاصی داری ؟ با خنده گفتم اگر منظورت حشیش و اینهاست اهلش نیستم . خندید و گفت باید چک کنم دیگه. گفتم میفهمم . راستش همینطور هم در خیابان های کولابا راه میرفتم هی بهم پیشنهاد حش و اینا میشد. انگار قیافه ام به این چیزها میخوره. خندید و گفت : فکر میکنی واسه چی نگه ات داشتم ؟ تیپ ... گفتم : بزار خودم بگم ، هیپی های شصت ؟ و هر دو خندیدیم.
این خنده ها موجب نشد که فیها خالدون ساکها را نگردد. ساک ارزان قیمتم که قبلا هم زرتش قمسور شده بود تقش به کل درآمد و بعد از اینکه دوباره همه چیز را در آن گذاشتیم با چسب موقتی بسته بندی کرد تا بتواند مرا به خانه برساند و بابت مزاحمت باز عذر خواهی کرد و کمک کرد تا وسایل را بر گاری دستی گذاشتیم و به سمت ایستگاه تاکسی راه افتادم.
راننده تاکسی هم ایرانی از آب درآمد و کلی پرسید که کجا بودم و دلیل علاقه ام به سفر به هند را جویا شد. آدم جالبی بود.
به خانه رسیدم. و روی میز آشپزخانه دسته گلی در آب به همراه یادداشت خوش آمد  از دوست مهربانی که کلید خانه ام را داشت پیدا کردم که به من قوت قلب میداد که به سرما عادت میکنم و نیشم تا بناگوش باز شد.
دو ماه گذشت... دلم برای هند هم الان هم تنگ است. ولی بودن در خانه و آرامش خانه هم لطف و صفایی دارد.
از فردا باید دوستان خوبم را که مدتهاست ندیده ام ببینم. دلم برای همه شان تنگ شده.
بروم و یک ماسالا چای برای خودم درست کنم.