گاه با خود مي گويم:
سهم ما
پنداري
شادي نيست.
لوح پيشاني ما مهر كه را خورده؟خدا يا شيطان؟
باز مي گويم:
"هر چند
دائما مرثيه اي هست كه بنويسي
يا غريو دردي
كه دل ات را بچلاند در مشت اش
و به هر حالي
هست
دائما اشك غمي گرده شكن در چشم
كه سرا پاي جهان را لرزان بنگري از پشت اش-
هر چند
نا بكاراني هستند ان سو
(چيره دستاني در حرفه ي ”كت بسته به مقتل بردن")
و دليراني دريادل در اين سو
( چرب دستاني در صنعت "زيبا مردن")
همه جا هست اگر چند
(به خود مي گويم باز)
پل متروكي بر بستر خشك ابي
در يكي جاده ي كم امد و شد
كه پسين منزل و پايان ره مردم دريا دل باشد
باز
زير پل
دريا
از جوش نمي ماند
زير پل
دريا
پر صلابت تر ميخواند."
احمد شاملو
|
