زنانهها
|
شهرداری رم در ایتالیا اعلام کرد که نام یکی از خیابانهای رم به " ندا آقا سلطان " تغییر میکند . __________________________ نوشته ای از دوستی در فيس بوک : شما از سبز می ترسید ____________________________ مصاحبه ای با يکی از زندانيان زندان کهريزک... ___________________________ آی مردم ، اینها نشانه های مننژیت است ها ...
آخرین عکس از شهید امیر جلالی فر پس از مصدومیت پیش از تحویل در حال سی تی اسکن در بیمارستان
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
در کامنت های پست قبلی دوستی از من پرسیده بود که از موسوی چه میخواهم ، آیا مایلم کشته شود ، و چرا نمیگذارم سیاستمدار ، سیاستمداری کند. این ویدئو را که دیدم ، فهمیدم چه میخواهم ، یک جو صداقت !!! حرفهای موسوی را در این ویدئو گوش کنید. انگار نه انگار دهه ی شصتی وجود داشته که خود آقا راس دولت بوده. کشتار ها و دستگیری های اخیر را با قبل از انقلاب مقایسه میکند. انگار که سی سال است دولت جمهوری اسلامی برای مردم شیر و عسل سرو میکند و به یکباره جبار شده . مسئله چیست ؟ مسئله ی اصلی این است که آنها که در دهه ی شصت رفتند زندان و جنازه شان تحویل شد از نظر این آقایان " خودی " نبودند و حقشان بود. امروز به تصور ایشان " خودی " ها دارند دستگیر میشوند که حقشان نیست. از بازگرداندن جنازه ها به خانواده ها حرف میزند ، انگار که خبر ندارد گورستانی به نام خاوران وجود دارد که هر کسی تمام گورستان را گور فرزندش میداند. از همه بیشتر ، این درخواست بازگشت به اصولش ... من از یک سیاستمدار یک جو صداقت میخواهم. سیری چند ؟ پس نوشت : اشتباه نشود . من نه توقع دارم کسی بيايد و بگويد شکر خورده است و نه توقع دارم که حرفهايی بزند که بياندازندش زندان.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
شادی صدر امروز به خانه برگشت و دیگر در اوین نیست. و شادی های دیگر همچنان در اوین هستند ... ـــــــــــــــــــــــــــــ اشتباه نشه ، من از اینکه شادی در خانه و نزد خانواده اش است و شب های بیشتری را در بند های اوین نمیگذارند خیلی خوشحالم. ولی فکر میکنم با شرایطی که امروز بچه ها از زندان بیرون می آیند فرسنگها تا آزادی فاصله دارند.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
گرداب را از کار بیاندازیم
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
خبری از فيس بوک : جزئیات شهادت یک زندانی دیگر: رامین قهرمانی مدتی طولانی از پا آویزان شده بود! نوروز: رامین قهرمانی 15 روز بعد از اینکه با پای خود برای دفای از بیگناهیش رفته بود، با بدنی که آثار شکنجه بر آن نمایان بود، از زندان آزاد و پس از دو روز بر اثر جراحات وارده در آغوش مادر به شهادت رسید. به گزارش خبرنگار نوروز، در درگیری های روزهای پس از انتخابات، ماموران از طریق دوربین مداربسته یک بانک چهره رامین قهرمانی را شناسایی شده وبرای دستگیری وی به منزلش مراجعه می کنند. به دلیل عدم حضور رامین قهرمانی در منزل ماموران به مادر او می گویند که فرزندش هرچه زودتر خود را معرفی کند. مادرشهید قهرمانی نیز با استناد به بیگناهی پسرش و با این استدلال که فرزندش کاری جز اعتراض آرام انجام نداده است، همراه با او به محلی که ماموران گفته بودند مراجعه می کند. این گزارش می افزاید رامین قهرمانی 15 روز بعد از اینکه با پای خود برای دفای از بیگناهیش رفته بود، با بدنی که آثار شکنجه بر آن نمایان بود، از زندان آزاد میشود. او پس از آزادی به مادرش گفته که چندین روز از پا او را آویزان کرده اند. شهید رامین قهرمانی پس از آزادی به دلیل لخته های خون موجود در سینه اش در بیمارستان بستری و به شهادت میرسد. خانواده قهرمانی تحت فشار شدید برای منع انتشار خبر شهادت فرزندشان هستند. آنها تحت تدابیر شدید امنیتی فرزند خود را به خاک سپردند. تا جایی که پس از مراسم خاکسپاری به دلیل تهدیدات نیروهای امنیتی مبنی بر اینکه سر مزار فرزند شهیدشان حق ندارند با صدای بلند گریه کنند و شیون سردهند، 5 نفر از اعضای فامیل او دچار فشارهای عصبی شدید شده تا جایی که برخی از آنها کارشان به بیمارستان کشیده شده است. شهید رامین قهرمانی متولد سال 1358 بوده و محل سکونت وی در خیابان شهرآرا است. موسوی حرف از آمادگی پرداخت هزينه برای آينده ی حرکت ميزند. اين هزينه ای است که مردم ما برای اين حرکت می پردازند. اما هزينه ای که موسوی میپردازد چيست ؟پياده نشدن از خر نظام مقدس جمهوری اسلامی ؟ تاکيد بر اجرای قانون اساسی ای که از پايه ضد مردمی است ؟ چی ؟
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
به عزیز ِ جوانی میگفتم : و در حال گفتن اینها کمی مکث کردم ، و با خودم گفتم : تو که خوب لالایی بلدی ، چرا خوابت نمیبرد ؟
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
در حاشیه تظاهرات : دیروز من همچنان بنایی داشتم ، و کارگران تا ساعت نزدیک به هشت شب در خانه بودند ، به دوستانم گفته بودم که نمیتوانم در تظاهرات که ساعت 5.30 شروع میشد شرکت کنم ولی بعدا شاید بیایم و آنها را ببینم و چیزی بخوریم ـ آشپزخانه ندارم که در خانه غذا بخورم که ـ حدود ساعت 8 بنایی را تعطیل کردیم و خودم را انداختم توی قطار ، به دوستم زنگ زدم و گفت که به سمت سفارت شوروی در حرکتند و گفتم که آنجا می بینمشان. من در جلوی سفارت شوروی به صف تظاهرات پیوستم. آقای دال اینقدر داد زده بود که صدایش گرفته بود. لطفا یکی از دوستانش که این وبلاگ را میخواند برایش طرز کار میکروفون و بلند گو ـ این مبعود همیشگی او را ـ توضیح دهد. بلندگو برای این است که جلوی میکروفون آهسته صحبت کنی ، و صدا را خودش بلند میکند. شور حسینی البته آمپر می پراند ، مسئله ساز میشود ولی میتوانستید از دختر جوانی که در تمام برنامه شعارهای سوئدی و انگلیسی را میداد یاد بگیرید. با آرامش کامل شعار میداد ! چرا ؟ چون میداند نقش بلند گو در این میانه چیست ! :)) جمعیت زیادی دیروز جمع شده بود ، و در استکهلم سابقه نداشت. چند سال پیش در پاریس از یکی از دوستان شنیدم که دکتر دال ادعا کرده که در استکهلم 3000 نفر را به میدان سرگل آورده است. کسی که چنین ادعایی میکند ، موجود قابل ترحمی است. امیدوارم در عرض این چند سال حالش کمی بهتر شده باشد و این ادعا را در مورد تظاهرات دیروز ، از او نشنویم! تدارک یک تظاهرات ، کاری در حد حمالی است. اگر تظاهراتی به خوبی برگزار شد ، تدارکاتی ها حمالان خوبی بوده اند. این که این مسئله را پوئنی برای خود و شخصی برداشت کنند ، بیماری است که با توجه به علم روانشناسی امروز قابل علاج است. بچه هایی را که اعتصاب غذا کرده بودند دیدم ، عجب جانی داشتند ، که بعد از سه روز اعتصاب غذا ، از ساعت 5 تا نزدیک 9 شب ایستادند و راه رفتند. دمشان گرم ! سایتشان در فیس بوک را نگاه کنید شور و شعور جوانان در تظاهرات دیروز قابل تماشا بود. جالب تر این است که پرچم های سه رنگ و شیر و خورشید دار همه جا بود و دیگر کسی را اذیت نمیکرد. چه خوب ، پرچم مان را پس گرفتیم از هر کسی که آن را از آن خود میدانست ! راستش شیر و خورشید رو هم پس گرفتیم ! و یادمان نرود ، یادمان نرود ، یادمان نرود که آنچه ما میکنیم ، در حمایت از جنبش ایران است. و اینکه مدتی از وقت و انرژی خود را صرف چنین حرکتی کنیم ، کمترین کاری است که میتوانیم در حمایت از مردم ما که زندگی و جان خود را هزینه میکنند انجام دهیم. اگر کسی فیلم یا عکس بیشتری از تظاهرات دیروز دارد ، خبر دهد لینک بدهم
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
عکس از داگنز نی هتر
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
بگذار برخیزد ! بامداد بامداد اگر امروز بود ، در شعرهایش دیگر دختران انتظار نمیکشیدند و باد دامن هایشان را تکان نمیداد. یادش به خیر که نمیشود فارسی بدانی و سرودهایش را زمزمه نکنی.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
دیروز خبر شدم که اعتصاب غذایی هم در استکهلم در جریان است و امروز سری به چادر بچه ها زدم. اعتصاب غذا دیروز شروع شده است و تا فردا ادامه دارد ، مثل تمام شهرهای دیگر و کشورهای دیگر . و حدود 18 نفر در این اعتصاب غذا شرکت میکنند. عمدتا جوان هستند و گروه سنی از 18 سال است ، ولی یک آقای 65 ساله هم جزو اعتصابیون هست. البته تا آنجایی که من متوجه شدم این اعتصاب غذا از تظاهرات و جدال همیشگی " الیت های سیاسی " استکهلم بر سر یک وجب میکروفون ، جدا است. از بچه ها پرسیدم و با تظاهرات روز شنبه ابراز همبستگی کردند. برایم جالب است که اکثر این بچه ها را نمیشناختم و در هیچ کدام از جلسات سیاسی استکهلم ندیده بودم. وقتی که سوال میکردم دیدم که قدری با شک چواب میدهند و گفتم که برای وبلاگم میخواهم. یکی از بچه ها پرسید اسم وبلاگتان ؟ گفتم : زنانه ها ! در فیس بوک این گروه را میتوانید زیر نام : زندانی به وسعت ایران ، پیدا کنید. دو تا عکس هم گرفتم ، ولی تو این هیر و ویر و کارتن هایی که دارم توشون زندگی میکنم ، نمیتونم سیم رابط موبایلم را پیدا کنم. خلاصه این بار بی عکس قبول کنید ، بعدا با هم حساب میکنیم !! هواپیماهای روسی با مسافران ایرانی زرت و زرت سقوط میکنند و آتش میگیرند ، ولی حق مسلم ما در حال حاضر انرژی هسته ای است. ولی فعلا باشید تا به حق مسلم خودمون یعنی انرزی هسته ای برسیم. اون در اولیت قرار دارد. و تا اون موقع لطفا بی داد و بیداد بمیرید.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
استفاده از اسمهای عزیزان دستگیر شده ای که شهرت جهانی دارند برای جلب توجه مطبوعات غرب به مسئله ی دستگیری های ایران یک چیز است ولی راستی بر سر دستگیر شدگان گمنام چه می آید ؟ چرا اگر بعضی سایت ها را باز کنیم احساس میکنیم فقط چند چند تن معدود در ماجراهای اخیر دستگیر شده اند ؟ اینجا هم رفیق بازی باید بچربد ؟ من میدانم که این رفیق بازی ها از طرف همان عزیزانی که این سایت ها تمام فعالیت خود را به آن اختصاص میدهند تایید نمیشود. پس چه مسئله ای پشت این گونه حرکت ها قرار دارد ؟ بعضی سایت ها هم دارند از میان شهدا یار کشی میکنند و عکسهایی را که به دست می آورند ، با مهر و مارک خودشان منتشر میکنند. در ایران اما مردم به پیش میروند . و تا آنجا که ديده ميشود سنت هايی که رفقا از سالهای انقلاب به دوش ميکشند در حرکتشان نقش مهمی ايفا نميکند. چه خوب است که اين تفاوت آنقدر وجود دارد که حس ميشود و لمس ميشود. ______________________ از اينکار داريوش خوشم آمد. حمايت و تبعيت کورکورانه از هر چيزی را بايد کنار بگذاريم. بايد ياد بگيريم که انتخاب کنيم. بايد ياد بگيريم که نه بگوييم ، خيلی چيزها را بايد ياد بگيريم . و اين حرکت داريوش ، شروع بسيار خوبی است.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
این روزها بیشتر برای پشت صحنه ام مینویسم ، بدون پابلیش کردن می نویسم و می نویسم و میگذارم در کشوی مجازی ام خاک بخورد. با همان دوست گفت و گویی داشتیم ، در مورد رفتار کودکانه ی آدمها برایش گفتم ، در مورد "مهد کودک فمینیستی" که به نام میلینگ لیست داشتیم ، در مورد بچه ی لوس و مبصر لوس و خانم معلم بی انصاف . و متوجه شدم که همه ی این خانمها را می شناسد ، و به من به شوخی اشاره ای به کودک درون کرد. نه ، نمیشود کسی را عوض کرد ، و چیزی را هم نمیشود عوض کرد. انسانها قبیله ای زندگی میکنند و قبیله ها همیشه بر پایند. تو نمیتوانی رفتار قبیله ای مردمان سالخورده را تغییر دهی . این قبیله ها ریشه دارند. مثل درختان...چیزی را نمیتوانی عوض کنی ، و کسی را هم نه . چیز دیگری دارم می نویسم ، در مورد حنبش مردمی ایران و آنچه من انتظار دارم...تا به زودی . ــــــــــــــــــــ * اولین بار این اصطلاح را از شهریار قنبری شنیدم .
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
تظاهرات گسترده ای در تمام دنیا در روز 25 جولای در دست تدارک است. و ایرانیان در اکثر کشورها به اعتصاب غذا دست میزنند. به این میگن خود کفایی ...و فعلا ففط در استکهلم در جریان است :)))
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
سازمان عفو بین الملل ساعتي پيش اعلام کرد که در پي بيش از يكماه سركوبي شديد نيروهاي دولتي عليه مردمي كه براي احقاق حقوق خود به تظاهرات مسالمت آمیزمی پردازد, روز شنبه سوم مردادماه (25ژوييه) روز همبستگي جهاني با مردم ايران اعلام می شود... در اين روز تظاهراتي در برابر دفتر نمايندگيهاي جمهوري اسلامي در دست کم 50 شهر جهان برگزار خواهد شد. ( لطفا اطلاع رساني کنید) _________________________ مادران سبز Masih Alinejad: مادران داغدار ایرانی سکوت شکستند، صدایشان را به گوش دنیا برسانیم
صدای هراس مادران عزاداری که دلبندانشان را در روزهای اعتراض از دست داده بودند می شنیدم. اما وقتی مادر سهراب ضجه زد و قهرمانانه بر مزار سهراب ایستاد و قاتلین را تهدید کرد هراس از دل مادر ندا و مادران داغدار دیگر رفت و مادران یکی یکی سکوت می شکنند. به همان اندازه که در انعکاس صدای موسوی، کروبی و دیگر رهبران گروههای معترض به انتخابات، احساس مسولیت می کنیم در بازتاب ، ترجمه ، انتشار و انعکاس صدای مادران شهید داده این روزهای ایران نیز احساس مسولیت کنیم که این روزها رهبر همین مادران اند که صدای مادرانه و دردمند همین مادران برای بیدار کردن مادران دیگری که بی تفاون نشسته و یا به دوبت دروغ اندک اعتمادی دارند هنوز، رسا تر از صدای همه مردان سیاست است. رهبر جنبشی که در ایران شکل گرفته همین مردم اند. صدای مردم شاید برای بیداری مردمی دیگر رساتر از صدای هر سیاستمداری باشد. هر یک از ما به اندازه یک رسانه باید در انعکاس صدای آنها در هر جای دنیا قدم برداریم . کاش می شد در روزنامه ستونی به نام مادر باز می شد و هر روز صدای یک مادر به گوش مادران دیگر می رسید. بخوانید تکه هایی از واگویه های مادران را. «مادران سبز مادران سرخ» : مادر ندا به گزارش خبرنگار نوروز، پسر عموی ندا آقا سلطان به همراه همسرش در روز عید مبعث به دیدن خانواده سهراب اعرابی رفتند. آنها اعلام کردند که قرار است روز پنج شنبه، هشتم مرداد به مناسبت چهلم ندا بر سر مزار او حاضر شوند. خانواده ندا گفتند که برای این مراسم اعلام عمومی نخواهند داشت، اما از حضور مردم استقبال میکنند. این مراسم با مراسم برخی دیگر از کشته شدگان وقایع اخیر که چهلمین روز شهادت آنها منتهی به هفته اول مرداد ماه خواهد بود در یک روز برگزار میشود. پیشبینی میشود به همین مناسبت جمعیت قابل ملاحظه ای در قطعه 257 گرد هم آیند. خانواده آقا سلطان پس از پایان مراسم در بهشت زهرا پذیرای دوستداران ندا در منزل خود خواهند بود. ساعت دقیق مراسم چهلم ندا از سوی خانواده آقاسلطان اعلام نشد. پسرعموی ندا در این دیدار از فشارهایی که پس از شهادت ندا بر خانواده او وارد شده سخن گفت. به گفته وی در روز مراسم خاکسپاری ندا آقاسلطان، ماموران امنیتی پیش از خانواده ندا در بهشت زهرا حضور داشته و پس از پایان مراسم اجازه ندادند خانواده ندا حتی برای مدت کوتاهی بر سر مزار او حضور یابند. آنها به مادر ندا که در سر مزار دخترش گریه میکرده، گفتند که " فاتحهات را که خوانده ای، بلند شو برو " !. با این حال خانواده ندا به مادر سهراب گفتند که دیگر حاضر نیستند " باب میل آنها " رفتار کنند. به گفته پسرعموی ندا، اغلب دوستان ندا نیز مورد بازجویی قرار گرفتهاند. مادر مسعود پسرم خیلی به زندگی امیدوار شده بود ، هیچ وقت مسعود را تا این اندازه شاداب ندیده بودم . مسعود پسرآرام و صبوری بود بیشتر اهل هنر بود تا سیاست ولی نمی دانم چرا در این دوره انتخابات اینقدر دگرگون شده بود . این جملات را خانم فاطمه محسنی مادر مسعود هاشم زاده که در راهپیمایی مسالمت آمیز شنبه30خرداد در خیابان آزادی تقاطع شادمان به ضرب گلوله نامردان از پای در آمده است چندین بار با آهی طولانی در بین صحبت هایش تکرار می کند. مادر 48 ساله ای که پسربزرگ اش را از دست داده و بعد از یک ماه از شوک بیرون آمده و می خواهد حرف بزند ، فریاد بزند و از ظلمی که بر خود و خانواده اش رفته سخن بگوید . می دانم یادآوری روزهای گذشته خیلی سخت است ، هر طوری که مایلید برایمان تعریف کنید که چه بر سر فرزندتان آوردند . نه ، اول خیلی ترسیده بودم و حرف نمی زدم چون پسر دیگرم میلاد و دوست اش را هم دستگیر کرده بودند و ما را خیلی تحت فشار قرار داد بودند که حتی سر مزار پسرم بلند گریه نکنیم ولی حالا فکر می کنم چرا حرف نزنم چرا از پسرم نگویم . من رشت بودم که این اتفاق افتاد . مسعود به پدرش گفته بود می روم منزل دوستم ، شاید برای اینکه پدرش نگران نشود ، میلاد پسر دیگرم تصادفا می بیند که یک نفر تیر خورده و روی دست مردم است از ساعت اش می شناسد که مسعود است و همرا مردم مسعود را می برند به اولین درمانگاه و همانجا تمام می کند .من رشت بودم رفته بودم منزل پسر دیگرم که به ما تلفن زدند که مسعود دستگیر شده ، همان موقع قلبم فرو ریخت ، گفتند بیایید تهران . ما خواستیم حرکت کنیم دوباره تلفن زدند که نیایید مجروح شده ما می آییم . دلم گواهی بد داد دیدم فامیل ها آمدند و خانه پر شد . پسرم میلاد بعد از اینکه برادرش تمام می کند به پدرش خبر می دهد و مسعود را با هزار مکافات با ماشین شخصی به روستای ولی آباد روستای خودمان در خشکبیجارمی آورند چون نمی خواهند مسعود به دست مامورین بیافتد . ما هم رفتیم ولی آباد نزدیک صبح شده بود در روستای ما درمسجد غسالخانه هست و همان جا غسل می دهند برادرش گفت خودم غسل اش می کنم که مامورین ریختند و گفتند باید جسد را به پزشک قانونی ببریم و میلاد و راننده را هم دستگیر کردند و به رشت بردند در حالی که پزشک درمانگاه گواهی فوت صادر کرده بوده و مدتی هم منتظر آمبولانس مانده بودند اما چون تهران حالت عادی نداشت تصمیم گرفتند با ماشین یکی از دوستان در واقع جسم بیجان برادر را حفظ کنند . مردم اعتراض نکردند ؟ چرا همه فامیل اعتراض داشتند ولی چون دو نفر را دستگیر کرده بودند نگران بودند که بلایی سر این دو نفر بیاورند . من هم حاضر نشدم در روستا بمانم و همراه بقیه به رشت رفتیم ، تا ساعت 1 بعدازظهر مقابل پزشک قانونی ایستادیم تا بالاخره مسعود را تحویل ما دادند . برگشتیم روستا ، مسعود آنجا را خیلی دوست داشت ، سعی کردیم نزدیک دریا که مادر بزرگش هم آنجا دفن شده بود به خاک بسپاریم اش که باز بنا به دلایلی نشد ، بالاخره مراسم خاکسپاری تمام شد و شما تصور کنید من چه حالی داشتم خدا نصیب دشمن نکند یک پسرم را از دست داده ام پسر دیگرم با دوستش که لطف کرده و تا ولی آباد در آن شرایط سخت رانندگی کرده بازداشت شده اند و در انفرادی نگهشان داشته اند و ماموران امنیتی هم مرتب ما را تهدید می کنند که حداکثر سر مزار باید 5 نفر باشند و با صدای بلند حتی گریه نکنید . اعلامیه مراسم سوم وهفتم را دم منزل زده اید آیا برگزار شد ؟ خیر . نگذاشتند.تمام اعلامیه ها را از دیوارهای روستا کندند و اجازه ندادند مراسمی برگزار کنیم و هر روز هم می گفتند به تهران برگردید نتوانستم حتی راحت سر خاک بچه ام گریه کنم . جواب خدا را چه خواهند داد . دلم از این می سوزد که پسرم خیلی مظلوم رفت حتی یک مراسم هم نداشتیم . البته وقتی آمدیم تهران مردم خیلی لطف کردند هر کسی فهمید آمد دیدن ما . حتی آقای موسوی . کاش خود مسعود می دید خیلی به آقای موسوی علاقه داشت . جمعه روز رای گیری با چه ذوقی من و پدرش را برد و ساعت ها هم در صف ایستادیم و خودش برگه رای را نوشت و خوشحال برگشتیم و رفتیم پارک چیتگر وقتی عصر از پارک برگشتیم رفت محل رای گیری دید تعطیل شده ، برگه نداشتند یا تمدید نشده بود خلاصه خیلی کلافه به خانه برگشت که خیلی ها نتوانستند رای بدهند . از مسعود برایمان بگویید تا بیشتر با این عزیز که فقط جسم اش از بین رفته آشنا شویم . نمی دانید چه موجودی بود ، آرام ، صبور و مودب . هیچ وقت کسی را ناراحت نمی کرد . همیشه سرگرم کاری بود وقتی از سر کار می آمد در اتاقش یا مشغول کتاب خواندن بود یا موسیقی کار می کرد یا فیلم می دید . دوست دارم اتاقش را ببینید صدها فیلم دارد ، فیلم های خوب . به فیلم های سینمایی خیلی علاقه مند بود . هر کاری را که شروع می کرد می خواست تا درجه استادی پیش برود . استاد سنتور و ساز دهنی بود . طراحی و نقاشی می کرد ، می خواست مجسمه سازی را هم شروع کند که ....... هر شب باید ساز دهنی می زد و یک فیلم هم می دید خیلی از وقت اش خوب استفاده می کرد .27 ساله بود ولی شاید به اندازه دو برابر سن اش تلاش کرده بود . بعد از نتایج انتخابات چه حالی داشت ؟ خیلی ناراحت بود . خوب همه می فهمند که حق کشی شده . یک شب داشتم نماز می خواندم بعد از نماز دعا می کردم و با خدای خودم راز و نیاز می کردم و گریه می کردم ، بعد از نماز آمد و پرسید که مادر چرا گریه می کنی ؟ گفتم از خدا می خواهم که کمک کند مردم موفق بشوند و به حق شان برسند ، خیلی ناراحت بود و روزهای آخر در خود فرو می رفت و بیشتر فکر می کرد و کمتر حرف می زد . مادر سهراب: روزآن لاین : از حال و روز خودتان بگویید. از فضای خانه. ما نسبت به دو سه روز اول خیلی آرام تر شده ایم. مردم همین طور می روند و می آیند. آن روزها که می رفتم و می آمدم، تمام شده. الان اما احساس می کنم سهراب دیگر مال من نیست. مردم این را می گویند. می گویند سهراب مال شما نیست دیگر؛ مال ماست. شما تنها او را از دست نداده اید. این بچه مال ما بوده، ما او را از دست داده ایم. شنیدیم شمع روشن کرده اند تا دم در خانه تان. بله در همین شهرک، تا دم در خانه شمع گذاشته بودند. همه با چشمان گریان می آیند و می روند. بیرون هستند. دیشب دیگربه آنها گفتم بروید، برایتان دردسر نشود. من ناراحت می شوم. ولی تا من آمدم بالا دوباره شعار دادند و صحبت کردند و نشستند و شمع روشن کردند و ادامه دادند. آقای موسوی و خانم رهنورد هم امروز آمدند پیش تان. بله امروز آمدند. صحبت کردیم. چه گفتند؟ با ما ابراز همدردی کردند و گفتند سهراب فقط بچه شما نبوده، بچه ایران بوده. گفتند ما نمی گذاریم خون او پایمال بشود؛من هم گفتم: خودم هم نمی گذارم خون بچه ام پایمال بشود. ایشان گفتند نه فقط خون بچه شما، که خون بچه های دیگر را هم نمی گذاریم پایمال شود. خانم رهنورد چه گفتند؟ ایشان هم درباره همه این بچه ها صحبت کردند و گفتند این نشان دهنده سطح فکر بچه های جامعه ماست. حالا سرفرصت حرف هایشان را می نویسم. این چند روزماموران مزاحم شما نشده اند؟ نگفته اند چرا می روند، چرا می آیند... نه؛ نه. حالا نمی دانم علتش چیست. شاید به قول معروف روش شان عوض شده؛ نمی دان. ولی کاری نداشتند. شما داستان سهراب تان را دنبال می کنید؟ بله؛ معلوم است. برای اینکه بچه من برای من خیلی ارزش داشته. شاید برای آنها ارزش نداشته باشد، ولی برای من خیلی ارزش داشته. آخر این بچه کاری هم نکرده؛ یک روبان سبز به دستش بسته و سراغ رایش را گرفته است. دقیقا. من هم همین را گفتم. گفتم بچه من فقط برای اعتراض به اینکه رایش را نخوانده اند، بیرون رفته بود. نه اسلحه ای داشته، نه صدای اعتراضش وحشتناک بوده که آنها بخواهند با او چنین بکنند. بچه من خیلی ارزش داشت؛ او سرمایه این مملکت بود. شنیدم خود را برای کنکورآماده کرده بود. بله؛ او چون پدرش فوت کرده بود، دو سه سال سختی داشت و نتوانست خوب درس بخواند. ولی این بار خیلی خوب درس خوانده بود. زحمت کشیده بود و امید هم داشت که قبول بشود. در این مدت روزهای سختی را گذراندید؛ نیست؟ بله؛ه مه می دانند. همه در این چند روز مرا دیدند و می شناسند. چه اداره جات؛چه مردم. همه آنها دیدند که من چه کشیدم. دلم از این می سوزد که من امید داشتم و آنها مرا ناامید کردند. سهراب، چه جور بچه ای بود؟ به آقای موسوی هم گفتم اگر از او تعریف کنم می شوم حکایت سوسکی که وقتی بچه اش از دیوار بالا می رود می گوید قربان دست و پای بلوریت بروم. ولی سهراب واقعا بچه بسیار خوبی بود. صبور. ساکت. آرام. منطقی و بافکر بود. قبل از انتخابات خیلی تلاش کرد بقیه را متقاعد کند که رای بدهند؛ چون سرنوشت مردم ما با رای تعیین می شود. ولی متاسفانه وقتی مردم رای دادند و این بلا سرما آمد، خیلی ناراحت شد. یعنی احساس می کرد توهین عظیمی به مردم شده. به خودش توهین شده. می گفت: به من توهین شده، نمی توانم این توهین را تحمل بکنم. این کوچکترین کاری بود که ما می توانستیم برای کشورمان انجام بدهیم؛ برای خودمان انجام بدهیم. چرا این طوری شد؟ چرا باید این جوری بشود. سهراب خیلی به این مسئله حساس بود. قبلش هم که خیلی کمک بود در خانه. بخصوص که پدرش دو سال مریض و در خانه بود. همه می دانند که سهراب در آن مدت چه کمکی بود برای من. مثلا شب می دید من خسته ام، می گفت مامان تو برو بخواب من بیدارم. یا روز که از مدرسه می آمد می گفت: مامان من آمدم، بقیه کارها را بگذار من انجام می دهم. یا وقتی دنبال کارهای اداری می رفتم، او در خانه مواظب پدرش بود. من 4 پسر دارم، همه آنها را دوست دارم؛ ولی سهراب بچه فوق العاده ای بود. همه بچه هایم خوب هستند. ولی برادرهایش هم می گویند سهراب خیلی زحمتکش بود. و این سهراب هم بس که خوب بود به سهراب تاریخ پیوست. اتفاقا مردم هم به من همین را می گویند. می گویند اسم سهراب دوباره در تاریخ نوشته خواهد شد. سهراب در شاهنامه فردوسی، پیام آور خوبی بود، این سهراب هم همین طور بود. همین طور شد. با این حال من خوشحالم که بچه ام در راهی رفت که راه نادرستی نبود. اگر معتاد بود، اگر خلافکاربود اتفاقی برایش می افتاد، نمی توانستم سرم را جلوی مردم بلند کنم. ولی الان با افتخار می گویم بچه ام در راه نیت پاکش، در راه اعتقادی که داشته رفته. با اینکه برایم خیلی سخت است که سهرابم رفته، اما خوشحالم که با حرف و حرکات بچه هایی مثل سهراب، مردم تکان شدیدی خوردند و متوجه شدند که بچه ها دارند بیگناه کشته می شوند.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
خبر ، نکته ، لینک از فیس بوک : مادران عزادار را تنها نگذاریم. حمایت یکی از بزرگترین نمایشات مد ایتالیا از جنبش سبز ایران و ندا آقا سلطان حمایت مادونا ، بانوی پاپ جهان از جنبش سبز ایران حمایت U2 ، گروه پیشرو پاپ جهان ـ و برونوی عزیز و دوست داشتنی من ـ از جنبش سبز ایران ، منیرو روانی پور به صف اعتصابیون پیوست ، نوشته ی منیرو را بخوانید ، نوشته ی دردناکی است. من که معمولا گریه نمیکنم گریه ام گرفت ( البته این اواخر خیلی زر زرو شده ام و زرت و زرت میزنم زیر گریه )وقتی که خواندم که مادر سهراب از دیگرانی که عزیزان خود را از دست داده اند سوال کرده است که چگونه تاب آورده اند. حمایت رابرت ردفورد از اعتصاب غذای نیویورک عذر خواهی آقای نبوی از زنان به خاطر به کار بردن ادبیات مردسالار بسیاری از عزیزان و فعالان جنبش های مدنی ایران در زندان شب ها را به سر میکنند . ژیلا ، همسرش بهمن ، مهسا ، شیوا ، شادی ، و بسیاری دیگر که اگر نام از ایشان نمی آورم به معنی بی تفاوتی ام نیست . موج سبز به راه افتاده است. بی اینکه موج زده بشویم ، همراه شویم . این بار با چشمهای باز ، انتقاد کنیم ، کرنش نکنیم . سازش نکنیم . جلوی پای خود را ببینیم و حرکت کنیم.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
راستش دلم نیامد شما را از نتیجه ی نظرخواهی محروم کنم. این هم نتیجه اش : من نظراتی را که بعضی از دوستان در کامنت ها نسبت به نوشته ی خانم ترابی نوشتند ، به اضافه ی نظرات دو دوست دیگر که یکی در چت و دیگری در میل دریافت کرده بودم ـ بدون ذکر نام ایشان ـ ، برای خانم ترابی فرستادم و جواب زیر را از ایشان دریافت کردم. آز آنجا که این جواب را در میل گروهی برای من فرستادند و خصوصی نبوده ، جواب ایشان را در اینجا برای شما منتشر میکنم : خانم راستی با تجربه و شناختی که از شما پیدا کردم، حالا دیگر خیلی خوشحالم که شما از نوشته ی من خوشتان نیامده و یا اصلن هیچوقت از نوشته های من خوشتان نیامده، چون من اصلن این چیزها را می نویسم تا بویژه کسی مثل شما، خدای ناکرده، از آنها خوشش نیاید همینجا از طرف خودم این بحث را پایان می برم و پوزش می خواهم از همه کسانی که شاهد ادامه ی ملال آور و بی حاصل آن بودند. هایده در توضیح باید بگویم که تجربه و شناختی که ایشان به آن اشاره میکنند ، در همین چند روز شکل گرفته . زمانی نوشته ای از فریدون تنکابنی خوانده بودم که نوشته بود دولت های بلوک شرق البته اجازه انتقاد میدهند ، ولی از انتقاد به شدت می رنجند. فکر میکنم آنچه خانم ترابی نوشت ، به خوبی حاکی از روحیه ی ورزشکاری ایشان است. اینم از این... فردا روز دیگری است، آغاز هفته ای نو ، میشود دشمن های تازه ای برای خود دست و پا کرد ... _________________________ پ. ن : از شما خواهش ميکنم برخورد خانم ترابی را با برخورد آقای نبوی مقايسه کنيد. فعلا خلبان حالش خوب نیست همه کار می تواند بکند جز این که ترتیب آن خانم را بدهد. و اين هم پاسخی که آقای نبوی در مقابل اين اعتراضات داده است : " سلام اين طور هم ميشود برخورد کرد ، مگر نه ؟ اما يک وقت خدای نکرده فکر نکنيد دارم مقايسه ميکنم ها. نعوذ از اين حرفها... جايی برای مقايسه نيست . يعنی خوب سن و سال در مورد برخوردهای انسان جای خاصی بازی ميکنند. و من فکر ميکنم برای اينکه اينطور انتقاد را بپذيريم و با منتقد به مثابه ی کسی که ارث پدرمان را خورده و پس نداده برخورد نکنيم لازم است که حداقل طرف مرحله ی مهد کودک را گذرانده باشد. اينطور نيست ؟. پ.ن دو : این هم متن عذرخواهی ابراهیم نبوی در رابطه با نوشته اش...
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
هیچ وقت در طول زندگی ام ، از اینکه خبر عزیزی را از زندان اوین بشنوم ، و از اینکه بدانم او زندانی زندان اوین است ، اینقدر خوشحال نشده بودم . صبح بود که میلی گرفتم و روی فیس بوک انتشار دادم ، یکی از دوستان ایران نوشته بود : و من در فیس بوک نوشتم که این خبر را همین الان گرفتم ، جون هر کی دوست دارید بیایید و بگویید دروغ است. از آن سو هم با بچه های ایران تماس گرفتم و تقاضای شماره تلفن هایی که بشود اطلاعات گرفت کردم... هرگز از خبر زندانی بودن دوستی اینقدر خوشحال نشده بودم. اینکه بدانم شادی زنده است ، این که بدانم شادی در زندان است در مواقع دیگر خبر بسیار بدی بود. ببین با ما چه میکنند که چنین خبری برایم شادی آور شده . آقایان سرکردگان با دهها محافظ این سوی و آن سو میروند در حالی که عزیزان ما روز روشن در خیابانها دزدیده میشوند. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ دوستی در کامنت ها نوشت : ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ دوست دیگری در کامنت ها نوشت : ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ امروز بعد از کار کمی رفته بودم قدم بزنم ، حدود ساعت 4 و نیم بعد از ظهر از کنار میدان سرگل رد میشدم ، حدود 10 ، بیست نفری در میدان با چند پرچم جورواجور ایستاده بودند. شعارها عمدتا فارسی بود . گاهی هم زیر لبی شعار مرگ بر جمهوری اسلامی را به زبان سوئدی میگفتند. ولی عمدتا حرفها و شعارها به فارسی بود. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ شبی که خبر مرگ مایکل جکسون منتشر شد در فیس بوک نوشتم : ______________________________ از شما خواهشی دارم ، این نوشته را بخوانید. من نظرم را در مورد آن به شما نمیگویم. اما بحثی با خانم نویسنده ی این نوشته داریم که فکر میکند هر کسی که نظر مثبتی به نوشته اش ندارد شعور ندارد و فمینیست هم نیست و عقل هم ندارد . http://asre-nou.net/php/view.php?objnr=4599
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
برای امضای باندرول سبز در کشورهای مختلف به این وبلاگ مراجعه کنید : مثلا دو نفر از دوستان که سوال کردند یکی از اسلو که میتواند اطلاعات مربوط به شهرش را در اینجا گیر بیاورد : و ایرلند دوبلین : در کنار وبلاگ آدرس شهرها وجود دارد ، کشور خود را پیدا و روی شهر خود کلیک کنید و راه تماس یافت میشود. ـــــــــــــــــــــــــــ لطفا اگر کسی میتواند به طریقی تماس با وکلای بدون مرز و روزنامه نگاران بدون مرز را میسر کند با من تماس بگیرد. به شدت نیاز است. ـــــــــــــــــــــــ تار نمای کتاب فارسی به کار افتاد بسیاری از کتابهای فارسی موجود را در این تارنما میتوانید بیابید. و بیشتر هم می شوند. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست ، نوشته ای از هما سرشار فایل پی دی اف تمام یک صفحه را نشان میدهد و نوشته ی هما سرشار در دو ستون کوچک زیر صفحه است.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
فردا چهارده نفر در زاهدان اعدام میشوند چرا آقایان موسوی ، خاتمی ، کروبی در مقابل این همه اعدام ها سکوت کرده اند ؟؟ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ماجرای چگونگی مرگ سهراب در روز منتشر شده است. دروغ و فریب حتی در خبر مرگ
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
در آوار خونین گرگ و میش ... مرگ ندا در مقابل دوربین تلویزیون جهانی را لرزاند. ولی سهراب در مقابل دوربین ها نمرد. مرگ سهراب با معمای عجیبی روبروست. و من هرچه میکنم نمی توانم از فکر مادر سهراب اعرابی بیرون بیایم ، نمیتوانم به او فکر نکنم و اینکه او امروز چه حال و روزی دارد . سهراب فقط 19 ساله بود . ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ باندرول های سبز در همه ی کشورهای دنیا در حال تهیه است ، که امضا ها جمع شود و در یکی از کشورها به همدیگر دوخته شوند و بر فراز یکی از ساختمان های بلند دنیا ، احتمالا برج ایفل آویزان شوند. بلندترین تومار دنیا بر علیه یکی از منفورترین رئیس جمهورهای دنیا. انقلابی ترین کار جهان نیست این باندرول ، اما تعدادی دارند برایش زحمت میکشند ، کاری جالب است و نمایشی . بهترین کار دنیا نیست ، بهترین شیوه ی اعتراض نیست. ولی یکی از شیوه هاست. در این میان تعدادی به غر زدن مشغولند . چرا چنین میکنید و کار بهتری نمی کنید ؟ چرا کار مشخص تری انجام نمیدهید که نتیجه ی بهتری داشته باشد ؟ چرا نیروها را بر چنین کار بی مصرفی متمرکز میکنید ؟ چرا ؟ چرا؟... و سوالم این است که چه کسی جلوی ایده های دیگر را گرفته ؟ چرا به جای مخالفت با یک ایده ، ایده ی دیگری را معرفی نمیکنیم و به عمل نمیرسانیم و پیش نمی بریم ؟ مگر آدم قخط است یا کم است برای پیشبرد دو یا ده ایده ؟ چرا ایده ی خود را ارائه نمیدهند ؟ و صرفا به گفتن اینکه " چرا کار دیگری نمیکنید " کفایت میکنند و فکر میکنند که این شیوه ی جالبی برای مخالفت است ؟ و بعد قدری بیشتر فکر کردم . آیا این تمام کار اپوزیسیون در تمام این سالها نبود ؟ و تمام مشکل آن هم ؟ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ لطفا این خبر را منتشر کنید : عفو بین الملل از همگان می خواهد اطلاعات خود را در باره دستگیری ها، قتلها و دیگر موارد نقض حقوق بشر در ایران به هر زبانی که مایل هستند به نشانی های زیر بفرستند. در مورد تمام اطلاعات به صورت محرمانه عمل خواهد شد iranalert@amnesty.org ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ این خبر هم چند لحظه قبل به ای میلم رسید. با چنین خبرهایی میانه ی خوشی ندارم . چنین جلساتی اگر انجام شوند بسیار محرمانه است و وقتی از رده بالای سپاه سخن میگوییم ، افرادی کاملا سر سپرده هستند. پس چه کسی این خبر را منتشر کرده است که اینقدر هم موثق معرفی اش میکنند ؟ نکند خود آقا مجتبی نفوذی بوده ؟ ولی این خبر را منتشر میکنم. چرا که احیانا اگر پشه ای به این احمدی نزاد لگد بزند ، نمیخواهم به عنوان شهید مرده ـ در جمهوری اسلامی شهید دو ورشن دارد ، زنده و مرده ، آقایان دارند ورشن شهید نیمه جان را هم سفارش میدهند ـ مطرح شود . گندش بزنند همین مانده است که شهید هم بشود. یک پیشنهاد مشخص از طرف جمعی از دوستان :
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
دیشب مدتی در کنار دریاچه ماندم ، نیلوفرهای آبی روی دریاچه ،انعکاس نور چراغها در رقص آب ، و خنکای شب ، منظره ی بدیعی به وجود آورده بود که خستگی را از تن بدر میکرد و سرفه های من هم خللی در آن ایجاد نمیکرد. دیروقت به خانه برگشتم ، و کمی پای اینترنت و خبرهای فیس بوک سر کردم و بعد یک سره به تخت که دوستانم مرتبش کرده بودند رفتم.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
دوستان خوب با مریضی ، بسته بندی وسایل به سختی انجام شد ، ولی امروز همه چیز به سرعت گذشت. خانه ی ای که در آن بودم در طبقه ی سوم بود و آسانسور داشت ، و خانه ای که به آن نقل مکان میکردم در طبقه ی دوم ، بدون آسانسور . که البته چون خانه قدیمی است و سقف ها بلند ، در اصل تعداد پله ها به اندازه ی دو و نیم طبقه میشود. ناگفته نماند که در اینجا طبقه ی همکف شماره نمیگیرد و طبقه ی دوم در اصل طبقه ی سوم است ، آخ...خیلی پیچیده شد :)) خلاصه دلم نیامد مایه ی دردسر دوستان به خاطر حمل این همه بار سنگین با این همه پله بشوم. به همین دلیل از یکی از دوستان خواسته بودم تا برایم کمک خبر کند. سه نفر ، نفری 500 کرون . ولی چون پله ها زیاد و کتاب هم سنگین است ، به آنها نفری 600 کرون دادم ،کار را به سرعت در 4 ساعت انجام دادند و از پولی که دریافت کرده بودند راضی به نظر می رسیدند. البته این پرداخت ها سیاه و بدون مالیات است. وسایل را در آپارتمان گذاشتیم و قرار بود مقداری از وسایل را که نیازی نداشتم ، برای چند تن از آشنایان ، نزد دوستی بگذاریم ، و فرصت را غنیمت شمردیم و با همان کامیون بارها را به دم خانه ی او هم بردیم. بعد از اینکه بارها را خالی کردیم ، ما را به ناهار مهمان کرد و او و دوستی که در خانه اش بود گفتند که حاضرند برای کمک در جمع و جور کردن خانه با ما بیایند. من در جمع و جور کردن اصلا زرنگ نیستم ، و چنین پیشنهادی را نمیشد راحت رد کرد. آنقدر گفتیم و خندیدیم که حالم هم کمی بهتر شد. و کمتر سرفه میکردم و کمتر ضعف میکردم. خلاصه میز راه افتاد، بچه ها رفتند تا کامیون را تحویل بدهند ، و من ماندم خانه . گفتم چند خطی برای شما بنویسم و بعد بروم و در کنار دریاچه ی زیبایی که در چند دقیقه ای خانه ام است قدم بزنم. ساعت نزدیک یازده شب است. خورشید تابستان استکهلم مدتی است غروب کرده ولی هوا روشن است. میروم تا ساعتی در کنار دریاچه ی زیبایم به دوستان خوبم فکر کنم. به همه ی خوبی های دنیا . به همه ی خوب های دنیا.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
در میان سرفه هایی که امانم را میبرد ، و ضعف شدید بدنی ، اسباب ها را جمع میکنم تا برای فردا که روز اسباب کشی است آماده باشم. تا به زودی
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
هجده تیر ، روز سرکوب جنبش مدنی دانشجویی و به خون کشیدن دانشجویان . دولت می باید جوابگویی تمامی خشونتی که بر علیه شهروندان ایرانی روا داشته باشد.و یک مسئله را فراموش نکنیم : 18 تیر در زمان دولت خاتمی اتفاق افتاد. اگر خواستار جوابگویی دولت ها نسبت به پایمال کردن حقوق شهروندی هستیم ، اول از پرچمدار اصلاحات شروع کنیم. تظاهرات ابتکار مردمی به مناسبت بزرگداشت 18 تیر ، امروز ، مینت توریت ، ساعت 5.30 بعد از ظهر. با لیست بلند سخنرانان و شعر خوانان . برای اطلاع از اینکه چه کسانی در لیست هستند از وبلاگ ابتکار مردمی ( به زبان سوئدی ) دیدن کنید. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ * ذیروز که با درد های شدید از خواب بیدار شدم ، یاد این شعر سهراب افتادم : کار ما شاید این است که میان گل نیلوفر و عشق ، پی آواز حقیقت بدویم. و از خودم خنده ام گرفت ، که کارم شده است ، میان باوهاس و آیکه آ ، و در میان کارتن های اسباب و اثاثیه و قوطی های رنگ پی تعمیر جایی دویدن که قرار است خانه ام باشد. و هیچ چیز غمگین تر از اینم نمیکند که همه ی اینها با هم برنامه ی این روزهای من در هفته ی اخیر بوده است. و نمیتوانم آنگونه که باید در حرکت های این روزها ـ راستش هم عمدتا همین تظاهرات امروز مینت توریت ، وگرنه تظاهرات های دیگر برایم اصلا ارزشی ندارند ـ شرکت کنم.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
دعوت به تظاهرات گروه ابتکار مردمی ، به مناسبت بزرگداشت 18 تیر و برای حمایت از جنبش مردمی ایران ، از همه ی ایرانیان آزادیخواه درخواست میکند تا در روز پنج شنبه 9 جولای ، ساعت 5.5 بعد از ظهر در روبروی مجلس ـ مینت توری یت ـ سوئد گرد آییم. از وبلاگ گروه ابتکار مردمی به زبان سوئدی دیدن کنید و از برنامه های این گروه توسط این وبلاگ باخبر شوید. این هم یک کلیپ از آخرین تظاهرات این گروه که با همکاری گروه ابتکار ایران برنامه ریزی شد
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
از آسمان میکروفون میبارید حبرا ، گوساله هم یکی را بلعید سهوا آقای سیامک حزب کمونیست کارگری شاخه ی جگر زلیخا ، که می آید تا بعد از اینکه سهم خود را از میکروفون گرفت ، آن را به تساوی در میان خواستارانش تقسیم میکند تا ساعتی که مجوز میدان سرگل را به اسم خود دارند ، این میدان را با اراجیف صد تا یه غاز خود پر کنند. آقاـ خانم لیلا قاف ، در تلاش همیشگی اش به دنبال میکروفون برای کشیدن جیغ بنفش ، و احتمالا در ساعتهایی که گوشهای ملت را با جیغهایش مزین میکند ، چند ساعت اضافه کاری هم برای خودش کارت میزند ، تا از توبره ی باز استکهلم و دیوار های کمک به زنان کتک خورده ی پناهنده ، چند پله ای بالاتر رود و از آن بالا به زنان " بدبختی " که سرکردگی شان را به عهده گرفته ـ با حقوق فول تایم یک فرد تحصیل کرده ، بدون نیاز به تحصیلات و فقط نیاز به پف یوزی به اندازه کافی ـ نگاهی بیاندازد. آقاـ خانم شین ،کسی که با بهانه ی مبارزه دانشجویی ـ در سن بالاتر از پنجاه ـ در ماجرای بعد از 18 تیر در استکهلم پناهندگی گرفت ، و مصرانه جایگاهی در میان گوساله های میکروفون گرا می جوید ، و در یکی از تظاهرات ها ، از کنار من رد میشود و میگوید جواب آن که در وبلاگت نوشتی ، حالت را میگیرم . می شنوی که گروهی که تحصن نشسته کرده اند در جلوی پارلمان سوئد به دو یا چند دسته تقسیم شده اند. و خرج خود را سوا کرده اند و در سویی نشسته اند. میشنوی که فلانی سلطنت طلب شده و فلانی با او همراه است چون در یک گروه با هم آواز میخواندند و فلانی اسم بچه اش را گذاشته آریامهر. روز تعطیلی که شمع هایت را برمیداری و به میدان سرگل میروی تا سوگت را با دوستانت قسمت کنی. تا انفجار سینه ات تسکین بیابد ، شمعی روشن میکنی در کنار عکسهای ندا ، و گلها و آرام گوشه ای می ایستی ، و جنگ پرچم و جنگ کوفت و جنگ درد ، و جنگ بی شخصیتی ملت را نظاره میکنی > آقا ها و خانم های دیگر ، دربدر بدنبال سهمی در پای میکروفون ، سهمی در زیر نورافکن ها ، برای ثبت مجوز تظاهرات ها به نام خود تا تظاهراتی به نام خود ثبت کنند. این است استکهلم ، و آنگونه که فهمیدم ، کلن هم این است و برلن و فرانکفورت و پاریس و ونکوور و تورنتو و لندن و لس آنجلس و ... صحبت از اشک تمساح شد ، این ویدئوی نیم پهلوی را دیده اید ؟ اشک تمساح اگر میگویند به این میگویند. که البته بیشتر از دماغش میریزد . و آن الاغ کیست که با دیدن این صحنه شروع میکند به کف زدن ؟ فکر میکنید پولی هم گرفته یا مفتی خ..مالی میکند ؟ نیم پهلوی حدود دو سالی سال از من بزرگتر است ، کسی که امروز پشت میکروفون ها و پروژکتور ها برای " ندا که تنها گناهش این بود که آزادی میخواست " اشک تمساح میریزد ، زمانی که من و هم سن هایم در خیابانهای تهران باتوم میخوردیم و از گاردی ها فرار میکردیم ، زمانی که پدرش ملت را در میدان 17 شهریور به گلوله بست ، اشکی نمیریخت و رفته بود فوتبال بازی کند. جمهوری اسلامی فکسنی ، سفیر فکسنی هم لازم دارد. و صدای پف یوز را میشنوی که در مصاحبه به دیوث تقلب میرساند که بهشان بگو که خودشان خودشان را چاقو زدند ـ مثل ندا که خودش را با گلوله کالیبر 6 کشت ـ ، بگو که اینها تو فرانسه هم خودشان را آتش زده اند. در ادامه ی ویدئو ، تعدادی از کسانی که در حمله به سفارت ایران در استکهلم دچار آسیب های جسمی شده اند ، آسیب ها را در جلوی دوربین به نمایش گذاشتند. ـ نترسید ، فقط همین ها بودند. کس دیگری آسیب ندیده است ـ و من در تماشای ویدئو چهره ی آشنایی دیدم ، آقایی که با نام مستعار پویان آزادی در پالتالک و اینجا و آنجا مرا مامور سفارت میخواند ـ در این نوشته هم برخوردی را که در فیس بوک با او که تازه پروفیلی درست کرده بود و بعد آن را بست پیش آمده بود و نامه نگاری های او تهمت زدن هایش به خودم را نوشتم ـ در دقیقه ی 0742 دست خودش را که اوف شده است نشان میدهد. او البته شاخه ی پفیوزیسیون ِ اپوزیسیون است ، از آنها که معتقد است راه آزادی از انقلاب میگذرد و باید برای انقلاب خون داد. الان هم به همه ی شما نشان داد که سهمش را در انقلاب ادا کرده است. دیگر چه میخواهید ؟ اینها ماجراهای استکهلم است و من به روز اسباب کشی ام نزدیک میشوم. خانه تعمیراتی لازم دارد ، دیروز با دوستی که برای تعمیرات کمکم میکند سوار ماشین بودیم بین ایکه آ و باهاوس برای خرید رنگ و بقیه چیزها ، در ماشین رادیو همبستگی روشن بود و آقایی که البته من او را مهربان میدانم در مورد حمله به سفارت میگفت : ما چون ضد خشونت هستیم ، خشم خود را به وسیله شکستن شیشه و پرتاب کردن بطری نشان دادیم. او را البته همانطور که گفتم انسان مهربانی می دانم. ولی خوب...اپوزیسیون خارج از کشور است دیگر.
این را هم ناگفته نگذارم که حرکت های خوبی هم در استکهلم انجام شده است. تا کنون دو تا ، یکی از طرف گروه ابتکار مردمی ،و دیگری ابتکار ایران که عطای اپوزیسیون ایرانی خارج از کشور را به لقایشان بخشیده اند و روی خود را به جامعه ی سوئد گرفته اند و تا کنون چند حرکت آبرومند ، از جمله دیروز ، انجام داده اند. در حرکت دیروز به علت حمالی حضور نداشتم ، ولی تعریفش را شنیدم و به دوستان برنامه گذار تبریک میگویم.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
حمایت هنرمندان بین المللی از جنبش مردمی ایران U 2 و سبزی ی سن و کلمات فارسی ، در اجرای آهنگ یک شنبه ی خونین جون باوز ، در اجرای آهنگ ما پیروز میشویم بون جویی در اجرای آهنگ با من بمان البته من اصلا از اندی خوشم نمیاد ها :)) مامس تیلور و چند تن از هنرمندان ایرانی در ترانه ای برای ندا ترانه ای برای ایران ، خواننده را نمی شناسم ترانه ای دیگر برای ایران ، خواننده نا آشنا ترانه ی جانی برای ندا ، اولین ترانه ای که برای ندا ساخته شد و روی یو توب قرار گرفت و یکی دیگر ، ترانه ی ندا و این لیست همچنان ادامه خواهد داشت ، این مسلم است. ما تنها نیستیم ، ما همه با هم هستیم
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
عقب می مونی از ما ، شکل ما نیستی اصلن
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
بايگانی Non,je ne regretter rien |
||||
|
Powered by MT3.35 |
||||