زنانه‌ها

عمری را صرف میکنیم تا یار دلخواهمان را بیابیم و زندگی ای را با او آغاز کنیم. روی رفتار و کردار و گفتارش دقیق میشویم و جذب میشویم .
( این البته در صورتی است که انسان هوشیاری باشیم ، وگرنه با زنگ تلفنی از ایران ـ در صورتی که در خارج از کشور باشیم ـ که فلانی یه دختر ـ یا پسر ـ خوب برایت پیدا کرده ام ، چمدانمان را می بندیم و بلیط سفر میگیریم و اگر نتوانیم برویم ، کسی را وکیل میکنیم تا عقد را انجام دهد . و  اگر در ایران باشیم با معرفی قوم و خویش و آشنایان همسری را انتخاب میکنیم و تا آخر عمر ـ مرد باشیم یا زن فرقی نمیکند ـ با هم میسوزیم و می سازیم و میخوابیم و تولید مثل میکنیم و به خوبی و خوشی زندگی می کنیم )

عمر را صرف میکنیم ، تا همراه خود را در زندگی بیابیم. اگر هشیار باشیم و خود را عاقل بنامیم ،  شخصیت قوی  و نگاه مستقل او را ارج میگذاریم .

بقیه عمر صرف این میشود که یکدیگر را بسابیم تا آنچه که میخواهیم از آن بیرون بیاوریم. یکی شبیه خودمان .

این چرخه ی ناگزیر زندگی مشترک در اکثر زندگی هاست.

سعادتمند !!!کسانی هستند که به این سابیدن ها تن میدهند و خود را وا میگذارند. و همرنگ و هم شکل آن دیگری که در این سابیدن سماجت کافی را به خرج میدهد می شوند.

پریشان و گم شده کسانی هستند که به نگاه داری " خود " اصرار دارند ، شخصیتی را که برایشان الگو شده نمی پسندند و بر سر آنچه هستند پای می فشارند. اگر پای گریز برایشان مانده باشد ، از رابطه میگریزند و تنهایی اختیار میکنند. اگر این توان را هم نداشته باشند ، عمر را به تلخی و گنگی به سر می برند. و اگر باهوش باشند ـ یا نباشند ، در این مورد هنوز با خودم به توافق نرسیده ام ـ، ماسکی از خوشبختی نیز به صورت خود می چسبانند . 

رابطه هایی که مرده اند و فقط برای عادت نگاه داشته میشوند.
انسانهایی که دیگر چیزی از زندگی نمیخواهند جز تقسیم صورت حسابها و اینکه در سر میز شام کسی در مقابلشان قرار داشته باشد تا صدای برخورد چنگال با بشقاب در تنهایی خانه طنین نیاندازد.

انسانهای خسته ، انسانهای تنهایی که زیر یک سقف زندگی می کنند. و یک رختخواب را با هم قسمت میکنند.

در خوبی و بدی ، در خوشی و ناخوشی .تا مرگ ما را از هم جدا سازد  

زندگی های مشترکی که دیده ام معمولا از یکی از دو شابلون بالا پیروی می کنند.
نامش را کامپریمیس میگذارند. خود را وانهادن برای کسب آرامشی نسبی . تا کسی باشد که صورت حسابها را قسمت کنی ، کسی که نیمه ی دیگر تخت را اشغال کرده است، کسی که به طنین کارد و چنگالی که به بشقاب میخورد طنین میدهد. کسی که روزهای تعطیل را پر میکند تا درد تنهایی کمتر حس شود. 
اسمش زندگی مشترک است ، زندگی ای که معمولا هیچ جنبه ی مشترکی در آن نمانده است.

آیا مرگ در این شرایط تنها راه آزادی است ؟
 
این سوال جاویدان با من هست ؟ آیا زندگی ام را به تنهایی سپری کنم ؟ یا باقی عمر را در جنگ با کسی که سعی میکند شبیه او شوم ، یا سعی میکنم شبیه من شود صرف کنم ؟ آیا راهی به غیر از این دو وجود ندارد ؟

مدتی است که حس میکنم کاندیشن بدنم ضعیف شده است ، خوب ورزش من عمدتا به یوگا و دوچرخه سواری محدود شده. امروز فکر کردم در جیم یه پاس کاندیشن بگیرم. تا هم وضعیت تنفسی و اینا بهتر شود. هم از دست  این لاستیک دوچرخه ای که دور کمرم افتاده خلاص شم یا لااقل نگذارم به تایر کامیون تبدیل بشه.

چشمتان روز بد نبیند .  عرق از چهار ستون بدنم ـ بدن چهار ستون داره دیگه ؟ ها ؟ سرازیر بود و به جد و آبادم لعنت می فرستادم که آخه پاس کاندیشنت چی بود ؟ خوب میری اسپینینگ مثل بچه آدم دیگه ... که تازه مربی ـ که حقا پسر خوش تیپی هم بود ولی تو اون حال و روز احساس میکردم بی شباهت به عزرائیل نیست ـ گفت حالا یه خورده تندش کنیم و این آهنگ را که تندتر هم میکس شده بود گذاشت . خودش که ککش نمیگزید. هی تند و تند راه میرفت و میگفت :
pump it , pump it .
به من رسید و تکرار کرد :
oh yea..pump it
گفتم :
pump it urself asswhole ...
خوب چیه ؟ بلند که نگفتم.

اسم و قیافه اش به ایرانی ها میزد. و مثل اکثر مردان ایرانی موهایش ریخته بود. و بغل های موها را باقی داشت.  به سوئدی از او پرسیدم کجایی است ، گفت که افغان  است و هشت سال است که به سوئد آمده .شروع کردیم به فارسی حرف زدن. گفت که دندانپزشک است و نتوانسته است مدرکش را اینجا مورد تایید برساند. برایم عجیب آمد. معمولا میشود و فقط یکی دو سالی اضافه باید درس همراه با کار عملی بگذرانند. گفت که چند نفر تقلب کرده اند و میترسند که من هم مدارکم جعلی باشد. گفتم ولی امتخان عملی و تئوری میگیرند . دنبالش را نگرفت و من هم دنبالش را نگرفتم.
 از او پرسیدم : ولایت چه خبر ؟
گفت : خانم نمیدانید. جهنم شده است. ناامنی ، بدبختی .
گفتم : آره ، زیاد شنیده ام.
گفت : فلان فلان شده این آمریکا . آتش به خانمان ما زد.
گفتم : تازه الان هم که خطر بازگشت طالبان زیاد شده .
گفت : اگر برگردند که خوب است .
فکر کردم اشتباه شنیده ام . گفتم : خوب نه. منظورت این است که اینقدر بدبختی زیاد است که طالبان از آنها بهتر است ؟
گفت : نه خانم ، مگر طالبان چه کرد ؟ امنیتی که در زمان طالبان داشتیم هیچ وقت نداشتیم.
ای بابا.. این دیگه کیه ؟
گفتم : یعنی طالبان خوب بود ؟ این بلایی که به سر افغان ها آوردند. مردم همه آواره ی دنیا شدند. به همان دولت فکسنی ایران هم پناه آوردند.  اصلا تو خودت اگر طالبان خوب بود چرا اینجایی ؟
گفت : من از دست روسها در رفتم.
ـ اما هشت سال پیش که روسها نبودند.
ـ پاکستان بودیم. طول کشید در راه بودیم.
ـ خوب وقتی طالبان آمد چرا برنگشتی ؟
ـ آخه پول را داده بودیم دست قاچاقچی .
ـ این همه کشتار که طالبان کرد ؟
ـ تبلیغاته خانم ، باور نکنید .
ـ این همه تبعیض . زنها را بسته بندی کردند و حتی آنطور هم نمیشد بروند توی خیابان .تو راضی بودی اینطور با زنت رفتار کنند ؟
ـ اگر زن بیرون میرفت این کار را میکردند. زن ما خانه می ماند.
ـ دختر چی ؟ دختر نداری ؟
ـ دارم ، خانه میمانه خوب.چه کار دارد بیرون برود ؟ 
گفتم : آخه چرا باید خانه بمانند. انسان باید در جامعه فعال باشه. طالبان به زن و مرد رحم نکرد. تو که هشت سال در کشور دمکراتیک زندگی میکنی چطور میتوانی بگویی که طالبان بد نبود ؟ تازه تو خودت اصلا از کجا میدانی طالبان خوب بود وقتی خودت زمان حکمرانی آنها در کشور نبودی ؟ و اگر اینقدر فکر میکنی طالبان خوب بود چرا برنگشتی ؟ مرگ و بدبختی برای مردم دیگر خوب بود ؟
ـ شما شایعات را باور میکنید. طالبان اهل کتاب بود.  
ـ . بابا هزار سال پیش که نبود . گرفتار شدیم ها . اصلا باورم نمیشه به کسی مجبور باشم دلیل بدهم برای قصابی و ظلم طالبان.  عکس ها هست ، فیلم هست. ورزشگاهی که قتلگاه شده بود و مردم را سر می بریدند زنان بدبختی که سنگسار میشدند.. زنانی که حتی دکتر نمیتوانستند بروند چرا که دکتر زن نمیتوانست کار کند و دکتر مرد نمیتوانست آنها را ببیند. تو اینها را شایعه میدانی یا قبول داری ؟ 
ـ ها ، خوب اونا که بود. ولی لابد کاری کرده بودند دیگه . بیخود که نمیکشتند. اون زنا هم خانم با مرد غربیه رفته بودند. بی خودی که نیست. قانون هست. 
ـ ااااااااااااااااااااای ی ی ی ی ی ی بـــــــــــــــــــــا بــــــــــــــــــــا ، من اصلا به شما چی بگم آخه. کارتان تمام شد ، بهتر است بروید .
ـ خانم شما شایعات را زیاد گوش میکنید. شما خودتان خانم خوبی به نظر میایید .  انگار مسلمان نیستید. چون حجاب ندارید . ولی خوب ایرانی ها زیاد حیا ندارند.  شما هم حیا ندارید. مرد دارید ؟ مردتان تقصیر دارد که اینطور بیرون می روید. شما تقصیر ندارید.  
عصبانی شدم و گفتم : نه به جان شما. من مسلمان زاده بودم ولی گفتم گور بابای  اسلام. الان هم کافر هستم. خیلی هم کیفش بیشتر است.  مرد هم لازم ندارم که به من بگوید چه کنم و چه نکنم. 
نگاهی به من کرد و زیر لب چیزی گفت که نشنیدم . وقتی دید دارم نگاهش میکنم گفت : خمینی هم آدمتان نکرد. شما طالبان را لازم داشتید.
گفتم : اگر اینجا بمانی پلیس خبر میکنم. این کار را جدا میکنم. و مطمئن هستم که در مدارکت نگفته ای که از طالبان طرفداری میکنی چون وقتی که طالبان روی کار بود اینجا پناهندگی گرفتی.  برو ، فقط برو . من با کسی که از جلاد ها دفاع کند و کشتار آدمها را توجیه کند حرفی نمیتوانم بزنم. برای داشتن یک دیالوگ ، یک سری ظوابط لازم است. یکی از آنها باور به انسانیت است. من ابدا در شما این باور را نمیبینم. بحث تمام. برو... 

تنم میلرزید و ایستادم تا رفت ، به سمت اتاق استراحت رفتم و با دستان لرزان فنجانی برداشتم تا قهوه بریزم. فنجان از دستم رها شد و به زمین خورد و چند تکه شد. ایستادم و به فنجان زل زدم و هق هق گریه امانم نداد. بلند و عصبی گریه میکردم ، همکارانم به اتاق استراحت دویدند و پرس و جو کنان که چه شده ؟ مگر یک فنجان هم گریه دارد. گریه امانم نمیداد.
یکی از همکارانم صندلی پیش کشید و مرا نشاند و به بقیه گفت حتما اتفاقی افتاده . مسلم است که برای فنجان کسی به این شدت گریه نمیکند. و از آنها خواست تنهایم بگذارند.

گریه امانم نمیداد. چهره مریم ، فرناز ، ساقی ،امیر ،  پروین ، نوشین ، شادی ، آسی ، .... جلوی چشمانم رژه میرفت.
من این امکان را داشتم که از این آدم بخواهم که محل را ترک کند. اما آنها چه ؟ آنها که هزار بار بدتر از اینها را از بازجویان و بازپرسان و زندانبانان شنیده اند و می شنوند و مجبورند ظاهرشان را حفظ کنند. آنها که مثل من این حق را ندارند که بگویند که نمیخواهند بحث را ادامه دهند. آنها که ...

قسمت باقی مانده ی بعد از ظهر را قادر به کار نبودم. در اتاق ماندم و فنجان قهوه که همکارم در مقابلم گذاشته بود سرد شد و من هم آرام شدم. به همکارانم نگفتم دگرگونی ام از چه بابت بود . چه میگفتم ؟ 
 

بچه های گروه تپش 2012 و شاهین نجفی  به ابتکار جالبی دست زده اند.

گروه موسیقی “تپش 2012” كه از جوانان ایرانی و آلمانی تشكیل شده است گرداننده این کمپین است.
کمپین 100.000 امضاء به هیچ حزب و گروه سیاسی وابستگی ندارد.

امضاهای جمع‌آوری شده در دهم دسامبر 2008 و همزمان با روز حهانی حقوق بشر به پارلمان اروپا در بروكسل عرضه خواهد شد.

شما می‌توانید این متن را روی سایت امضاء كنید

سایت کمپین 100000 امضا

کلیپ ویدئویی کمپین 100.000 امضاء

برگرفته از وبلاگ  شاهین نجفی

رپ ـ ترانه ی جدید شاهین نجفی و گروه تپش 2012

برای فریدون فرخزاد ، آوازه خوان در خون

شعر ترانه مثل همیشه زیباست ، و موزیکش نسبت به موسیقی ترانه های قبلی منحصر به فرد است.

خبر اعدام یعقوب مهر نهاد ، روزنامه نگار بلوچ در وبلاگ وارش

 چرا روزنامه نگاران بدون مرز و جامعه ی روزنامه نگاران بین المللی سکوت کرده اند ؟