زنانه‌ها

آسيه ی عزيز لطف کرده و توضيحی بر مسئله ی مقاله ی  من هفت شوهر دارم  نوشته است . اين توضيح را در وارش بخوانيد.
آقای کامبيز توانا که نويسنده ی آن ماجرا بودند هم در کامنت ها که آسيه جان در وبلاگ به صورت پس نوشت منتشر کرده است ماجرای چاپ مجدد اين ماجرا را در روزنامه ها نوشته اند که خواندنی است.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پنج شنبه روز اول ماه مه و روز جهانی کارگر است. راستش اين روز و تظاهرات های اين روز هر سال دارند برايم بيرنگ تر ميشوند. انسان کارگر مثل فيلم عصر جديد چارلی لای چرخ دنده های دنیای جدید  له ميشود و هر ایده ئولوژی ای  به خاطر دفاع از حق و حقوق او با دگنگ بر سرش ميکوبد و دسته ها و گروه ها و ایده ها و نظر ها  او را مثل گوشت قربانی از هر سو به نزد خود میکشند . و او در زیر بار فقر و ناآگاهی و ناتوانی له میشود.
باز اما به تظاهرات روز کارگر میرویم. البته همه با هم چاق سلامتی میکنند و کسی به سخنرانی ها گوش نمیدهد. خیلی ها میگویند که بعدا در روزنامه ها خواهند خواند. اما راستش را بخواهید  ، نمیخوانند. آخر چه فرقی میکند که لارش اولی چه میگوید و منا سالین چه میگوید و .... راستی چه فرقی میکند ؟
 چادر های حزب توده و حزب کمونیست کارگری و اکثریت و اقلیت و کوفت و زهرمار در باغ شاه استکهلم برپاست . سرگرمی است دیگر .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
اما در ميان سرگرمی ها . ساکنان سوئد که اين وبلاگ را ميخوانند ، فیلم ملاحت های پنهان بورژوازی ، شاهکار بونوئل - البته از نظر من - را که فردا شب ساعت ۱۰ از کانال دوی تلويزيون سوئد به نمايش در می آيد از دست ندهيد. تلويزيون سوئد به ندرت فيلمهای بونوئل را پخش ميکند و اين يکی از بهترين فيلمهايش است.

دنیای سینما  

کمی پز همشهری هایمان را بدهم .

در استکهلم یک رادیوی هفتگی  داریم به اسم رادیو همبستگی و آقای جواد تسلیمی قسمت نقد سینما را در این رادیو به عهده گرفته است. صحبت های آقای تسلیمی بسیار جالب است و نکته ها و اشاره ها و کنایه های فیلم  که به آن اشاره میکند بسیار موشکافانه و دقیق است. 

خلاصه همه ی این برای این بود که قسمت نقد سینمایی این رادیو را که روی نت گذاشته میشود به شما معرفی کنم.

بخصوص نقد فیلم ماتریکس را. که تا کنون سه قسمت آن روی نت است و طوری که میدانم ، یک قسمت در هفته ی دیگر اجرا میشود و روی نت قرار میگیرد.

نگاه تسلیمی به ماتریکس از نظر علم جامعه شناسی و اقتصاد ـ رشته ی تحصیلی آقای تسلیمی اقتصاد است ـ بسیار قابل ملاحظه است. ضمن اینکه بعضی از  نکته هایی از این فیلم که توسط او برجسته شده و مورد بررسی قرار گرفته است روشن گر  ایده هایی است که در پشت این سلسله فیلمهای قابل توجه دنیای سینما قرار گرفته است.

نقد های جواد تسلیمی را که به صورت فایل های صوتی است در صفحه ی دنیای  سینمای رادیو همبستگی در این آدرس  میتوانید بیابید و گوش کنید .  

نقد های سینمایی جواد تسلیمی یکی از بخش های بسیار مورد توجه از برنامه های رادیو همبستگی است. او با برنامه ی خود امکان دیدن فیلم ـ به جای فقط نگاه کردن به فیلم ـو بازشناسی شناسه های فیلم را به بسیاری از شنوندگان داده است. 

داستان زنی را که هفت شوهر داشت به ياد می آوريد ؟ اگر نه اين نوشته ی ايرج مصداقی را بخوانيد.
آنچه مرا آزار ميدهد نوشته ی سایت های مردانه  نیست . آقای ابطهی ۶ سال پیش اهمیتی به این مسائل نمیداد. این که یک زن به هفت نفر فروخته شده باشد برای او که خود دستی در حکومت ۶ سال پیش داشت مشکلی را به وجود نمی آورد. ولی امروز که ایشان در اپوزیسیون اصلاحاتی تشریف دارند باید این مسائل به عنوان ابزار بر سر پوزیسیون فرود آید شاید قبایی از این راه برای حکومت آینده دوخته شود. اینها مرا زیاد اذیت نمیکند. آنچه آزارم میدهد اين است که سايت های زنان هم به اين نوشته ها لينک ميدهند ، سايت ميدان توسط همان بچه هايی نوشته شده است که سايت زنان ايران ، که در ۶ سال پيش اين مطلب را انتشار داد.
سايت تغيير برای برابری  نيز نميتواند بدون نگاه به سايت های ديگر زنان خود را مطلع از مسائل زنان ايران بداند.
حالا چرا بعد از ۶ سال اين خبر قديمی دوباره در اين سايت ها بازتاب می يابد من سر در نمی آورم.
آيا بهتر نيست به جای تکرار خبر قديمی به اين فکر باشيم که بعد از ۶ سال چه بر سر اين زن بی چاره آمد ؟ کودکش چه شد ؟ چگونه زندگی ميکند ؟
آيا بهتر نيست به جای لینکیدن به یک خبر قدیمی اين فاجعه را پی گيری کنيم ؟
راستی چه به سر اين زن آمد ؟ برای کسی اهميت دارد ؟
______________________________________

به حمايت شما نياز است .

معمولا وقتی در جمع های سوئدی هستم و صحبت مسائل ایران ، مسائل زنان ، و ... میشود و سوئدی ها از وبلاگ نویسی من خبردار میشوند ، با این سوال روبرو میشوم که پس چرا به سوئدی نمینویسم ؟ معمولا وقتی که صحبت وبلاگ و وبلاگ نویسی میشود سوئدی ها خیلی مثبت برخورد میکنند که یک وبلاگ میتواند راهی برای دسترسی به مسائل ایران باشد ، ولی اینکه وبلاگم به فارسی است معمولا لبخند را روی لب آنها می خشکاند و این پرسش که چرا فقط به فارسی ؟

خودم همیشه به دیگران این انتقاد را میکردم که چرا روی صحبتمان را به سمت خودمان گرفتیم و تمام سایت های خبری مان به فارسی است و تمام مراسم یادبود و تظاهراتمان به فارسی . که چرا خود میگوییم و خود میگرییم و همه اش ناله میکنیم که چرا مراجع بین المللی نسبت به مسائل ما بی تفاوتند.

خیلی از این ور و آنور این انتقاد را شنیدم که چرا فقط به فارسی مینویسم ، از ایرانی ها و سوئدی ها . آخرین بار ها در جشن دریافت جایزه ی پروین اردالان  بود و در سخنرانی آسیه که چند نفر از شرکت کنندگان سوئدی این پرسش را بار دیگر در مقابلم گذاشتند و موجب شد که دیگر عزمم را جزم کردم .

بیش از 6 سال است که زنانه ها را می نویسم . ابتدایش دیدی نداشتم از اینکه وبلاگ این که امروز هست باشد. امیدی هم به محبوبیت آن نداشتم .  از تبلیغاتی که در مورد زنان ایرانی در خارج از کشور ، چه در ایران و چه در اینجا میشد  خسته بودم و میخواستم تصویری واقعی از زن ایرانی تبعیدی به خط و زبان خودش ارائه دهم. نمیگویم که قصد الگو بودن برای زن ایرانی خارج از کشور را داشتم ، هرگز نداشتم. ولی میخواستم چیزی برخلاف آنچه گفته میشود ارائه دهم. تصویری از زندگی واقعی زنی که به میل خود طلاق گرفته است ، و همراه فرزندش زندگی  را با تمام فراز و نشیب هایش می گذارند.

وقتی که تصمیم به نوشتن زنانه ها گرفتم ، از آقایی کمک خواستم ، یک آقای ایرانی ، برای کمک به خانه ی من آمد و مشغول کار بر روی کامپیوتر شد و پرسید : اسمش چه باشد ؟ گفتم : زنانه ها. گفت : اِ ، مگه حمام است ؟

زنانه ها اما حمام نشد. دریجه ای شد . برای من که از آن به بیرون بنگرم و برای شمای خواننده اش که مرا ، آنچنان که هستم ، ببینید. 

 اکنون ، بعد از بیش از 6 سال نوشتن زنانه ها ، ورشن سوئدی اش  شروع به کار میکند.
از ابتدای راه نمیدانستم زنانه های من چه گونه خواهد بود. ولی از اینکه هست راضی هستم.
وبلاگ سوئدی ام با همین نام یا صحیح تر بگویم ، زنانه ، را امروز شروع میکنم. نمیدانم چه از آن در خواهد آمد ، ولی فکر میکنم در آنجا هم جز همین که هستم ، نباشم.

در شروع به کار وبلاگ سوئدی ام از چند نفر خیلی زیاد کمک گرفتم. پویای عزیزم کل وبلاگ را درست کرد. از راهنمایی و کمک فکری موناهیتای مهربانم  مثل همیشه برخوردار بودم . هاله مثل همیشه از کمک فکری دریغ نکرد .
فکر کرده بودم که یک نقاشی قشنگ در سر در وبلاگ چهره ای از خود م را ارائه خواهد داد. در وبلاگهای سوئدی اکثرا عکس و  مشخصات میگذارند و من نمیخواستم عکسی از خودم  بگذارم .  یک نقاشی پیدا کردم که طرحش را دوست داشتم ، ولی به تغییرات کلی نیاز داشت و اینجا ، عزیزم سودابه اردوان به دادم رسید و با مقداری آرایش و پیرایش ، یه  نقاشی معرکه تحویلم داد که پویا کمک کرد و گذاشتش سر در خانه ی سوئدی ام. 
خلاصه همسایه ها یاری کردند تا من وبلاگ داری کنم.

این شد که وبلاگ سوئدی من از امروز رسما شروع به کار کرد.

نپرسید که چرا قبلا به این فکر نیافتادم ، جوابی برای این سوال ندارم و بارها از خودم هم پرسیده ام. اما امروز اینجا هستم و امروز بهتر از فرداست.

www.zananeha.com/se

در نوشته ی قبل و واکنش های دوستان ، یک مسئله توجهم را جلب کرد.
بسیار گفته میشود که برخوردهای مردها ، در اصل تقصیر مادرها و زنهایی است که در تربیتشان نقش داشته اند. این را به دفعات ، و در مورد نوشته قبل هم دوباره شنیده ام. و دور از واقعیت هم نیست. 

سالها قبل سیمون دوبوار نوشت : انسان  زن به دنیا نمی آید ، بلکه زن تربیت میشود.
و مطمئنا منظور او در مورد مرد هم صادق است. مردان نیز معلول های این جامعه هستند. معلول های همین روابط غلط و غیر انسانی ، آنها نیز به اینگونه که هستند به دنیا نمی آیند و بلکه اینگونه تربیت میشوند. و چون زنان نقش اصلی را در تربیت و بازتولید روابط غلط اجتماعی باز میکنند ، زنان در تربیت مردان به اینگونه که هستند سهم به سزایی دارند. ( به زبان ساده تر بگوییم اگر مردی اخلاقش گه مرغی بود ، مادرش مقصر است ،و نه پدرش البته ، بلکه فقط مادرش چون احتمالا  پدر ها در تربیت موجوداتی پاسیو هستند :)

بسیار خوب ، تا اینجایش را توافق میکنیم و قبول میکنیم و سرش بحث نمیکنیم ، اینکه مردان چرا اینقدر بی عرضه هستند که هیچ نقشی در تربیت شمبول طلای خانه ندارند البته برای من سوال است ، ولی فعلا کوتاه می ایم .
آنچه مشکل من است از اینجا به بعد است. 
 مردها مراحل تحصیل و دانشگاه و شغل و کاریر و سیاست و اجتماع را مثل برق و باد پشت سر میگذارند و همینطور گاز میدهند و میروند. ولی وقتی که به این مسائل میرسند ، دامن مادر را رها نمیکنند ؟
موضوع چیه ؟ چرا این مردان قوی و شجاع که انسانهایی مستقل هستند و  دنیایی را عوض میکنند ،  وقتی پای این چیزها پیش می اید دامن مامان چون را رها نمیکنند ؟
چرا این مردان  با همه ی علم و دانشی که دارند ـ یا لا اقل ادعایش را دارند که فلک را کر میکنند ـ ،در همین پروسه ای که طی میکنند شخصیتی مستقل برای خود کسب نمی کنند ؟
راستی چرا ؟ برایم سوال است .

دوازده ساله بود که برای اولین بار توسط پدربزرگش به خاطر  پرداخت یک بدهی به یکی از مغازه داران محله  فروخته شد و مورد تجاوز قرار گرفت . و در 15 سالگی به یک فاحشه خانه در  Phnom Pehn  واقع در کامبوج فروخته شد.
او سعی میکند مفاومت کند و بارها فرار میکند. اما هر بار پیدایش میکنند و شدیدا کتک میخورد ، مورد تجاوز قرار میگیرد و زندانی میشود. تا آنجا که صاحبان فاحشه خانه میتوانند مقاومت او را بشکنند و آرامش کنند. اما وقتی یک روز دختر بچه ی ده ساله ای به فاحشه خانه آورده میشود ، او تمام پس اندازش را به دخترک میدهد و به او کمک میکند تا فرار کند. به عنوان مجازات ساعتها کتک میخورد و جلوی چشم دختران دیگر شکنجه میشود و در فقس انداخته میشود تا موجب عبرت شود. 
سالها بعد ، وقتی یک مشتری پولدار آمریکایی دلش برایش میسوزد و به او پول زیادی میدهد ، او تمام دختران فاحشه خانه را ـ ده تا بودند ـ  با آن پول میخرد و آنها را آزاد میکند. اینجا مبارزه اصلی سومالی مام بر علیه فحشای اجباری در کامبوج شروع میشود.

 
Somaly Mamبه همراه دخترش  

اکنون  ، سومالی مام ، 37 ساله است و کاندید دریافت جایزه ای که به نوبل کودکان ، World´s Children´s Prize for the Rights of the Child ، مشهور است شده ، و برای دریافت آن به استکهلم آمد. وجه تمایز این جایزه با جوایز دیگر این است که از طرف سازمان دنیای کودکان ، داده میشود و کودکان به کاندیداهای انتخاب شده که به ایشان معرفی میشوند رای میدهند. به این ترتیب ، این کودکان هستند که دریافت کننده ی جایزه را انتخاب میکنند.
سومالی مام سالهاست که مبارزه وسیعی را بر علیه فحشای اجباری و فروش دختربچگان به فاحشه خانه ها شروع کرده است و با تشکیلی سازمانی ،AFESIP  ، سه خانه مخصوص نگاهداری از دختران فروخته شده را تاسیس کرده است. در این خانه ها غذا و جای زندگی ، درمان و بهداشت ، و امکان کار آموزی و تحصیل در اختیار دختران قرار میگیرد. در طول سالها ، سومالی مام بیش از 3000 دختر جوان را از فاحشه خانه ها و فحشای اجباری نجات داده است.

 زندگی او تحت ترور و تهدید های مداوم صاحبان فاحشه خانه ها قرار دارد. منزل مسکونی اش به آتش کشیده شد و وقتی دیدند که از پای نمانده است ، دختر 14 ساله اش را ربودند و بعد از تجاوز به او ، او را به یکی از فاحشه خانه های مرز تایلند فروختند.
سومالی توانست بعد از چهار روز دخترش را پیدا کند ، و تصمیم گرفته بود که تمام فعالیت هایش را به خاطر نجات فرزندانش کنار بگذارد ، اما دختر جوان سومالی او را از این کار باز داشت ، چامپا به مادر گفت : من حالم خوب میشود ، من  تو را دارم ولی آن دختران اگر تو نباشی  ، هیچ کسی را ندارند.

 خودش میگوید : مردم فکر میکنند من زنی بسیار قوی هستم ، ولی اینطور نیست . من به اندازه آن دخترانی که نجاتشان میدهیم و به خاطر رنجی که میکشند خود زنی میکنند ، ضعیف هستم. 
میگوید : از من میپرسند که آیا از مردها متنفرم ؟ چطور میتوانم از مردان متنفر باشم ؟ من از کسانی دختران را شکنجه میدهند و به انها تجاوز میکنند و آنها را میفروشند متنفرم . و تعجب میکنم از اینکه مردانی هستند که در اروپا زندگی میکنند اما برای خرید پیکر های نحیف دختران ، به کشورهای آسیایی سفر میکنند. 

سومالی مام ، یکی از زنهای ساده ی روزگار ماست که نتوانست ظلم را تاب بیاورد ، و نتوانست وقتی موقعیتش برایش به وجود آمد ، تنها  به نجات خود اکتفا کند.
 
 www.childrensworld.org

دیروز برای همه روشن شد .

انگلا ، دختر 10 ساله ای که شنبه ی پیش، بعد از تمرین فوتبال ،  در راه بازگشت به خانه مفقود شده بود. مرده است. به قتل رسیده است.

مرد 42 ساله ی سوئدی ، که راننده ی کامیون است . به قتل او اعتراف کرد. این مرد همچنین به قتل زن جوان دیگری که هشت سال است که پرونده ی قتلش باز مانده است اعتراف کرد و پلیس معتقد است که او مسئول مرگ زن دیگری که جسدش چند سال پیش پیدا شده است هم هست.

با اعتراف او به قتل انگلا ، مردمی که بیش از یک هفته ، داوطلبانه و شبانه روزی به طور گروهی به جستجو در پی زنده یا مرده ی انگلا مشغول بودند به خانه هایشان برگشتند. و عزادار دختر بچه ای شدند که یک روز شنبه بعد از ظهر از تمرین فوتبال به خانه برگشت و آن روز پایان عمرش بود.

چند روز پیش به همکارم گفتم ، امیدوارم که خبری بشنویم که پدرش او را دزدیده و به اسپانیا برده است ـ پدر انگلا اسپانیی زبان بود ـ یا به جای دیگری ، امیدوارم که به خاطر آزار دادن مادرش چنین کرده باشد ، امیدوارم که بتوانیم چند فحش به او بدهیم و نفسی به راحتی بکشیم و  انگلا زنده و سالم باز هم فوتبال بازی کند. فقط امیدوارم که گیر یکی از این پدوفیل ها نیافتاده باشد و ...
همکارم گریه اش گرفت. من هم.  

در خانه ها ، شمعی پشت پنجره ها روشن کرده ایم تا دختربچه ای را که هرگز نشناختیم ، از یادها نرود.

هیچ کس از قصاص حرف نمیزند. همه خواستار مجازات قاتل هستند. اما هیچ کس از اعدام حرف نمیزند.
اعدام در فرهنگ این کشور وجود ندارد. کسی به اعدام فکر نمیکند. مجازات آری ، اما اعدام نه.
انگلا فقط 10 سال عمر کرد. از او چیز زیادی نمیدانم جز اینکه حتما فوتبال را خیلی دوست داشت که روز شنبه ی خود را صرف بازی فوتبال کرده است.
از انگلا چیز زیادی نمیدانم . ولی میتوانم بفهمم که مادر او ، که یک مادر تنها بود و انگلا نور خانه اش بود ، در این روزها بدبخت ترین انسان روی زمین است. و زندگی اش هرگز آن که بود نمیشود. 

گفت : تو انگار از قبل تنهاتر شده ای .
گفتم : آره ، اما طوری نیست . 
ـ چرا ؟
ـ گفتم که ، طوری نیست. قدری خسته ام. از تظاهر کردن ها خسته ام.
ـ همه تظاهر میکنند مامانی ، همه .

مدتی در سکوت راه رفتیم . وقتی به قطارش رسیدیم ، بوسیدمش و از هم جدا شدیم. مثل همیشه قول داد که وقتی به خانه رسید زنگ میزند و خبر میدهد.

با خودم فکر میکردم :راست میگوید. حتی من هم .  سالهاست که تظاهر میکنم تنهایی ام را دوست دارم .

تصور کن که کسی در دنیا باشد که برایت از همه چیز عزیزتر باشد . تصور کن که این عزیزترین انسان زندگی ات به توسط یک جنایتکار به شدیدترین وجه بخ قنل برسد . تصور کن که حق انتخاب تو بین گذشتن از خون عزیزت ،( یا گرفت خونبها و آزادی این جنایتکار) ، یا اعدام شخص جانی باشد ، در حالی که فکر میکنی ، شاید هم مطمئن هستی که اولین بار نیست که اقدام به قتل می کند و آخرین بار هم نخواهد بود. شاید مطمئنی که به محض اینکه تو از اعدام او صرف نظر کردی و با سلام و صلوات او را به خانه بردند ، دوباره قتل خواهد کرد . تصمیم تو چه خواهد بود ؟

این مثال دردناک و چندش آور را برایتان نوشتم که روشن کننده حقیقتی باشد.

جمهوری اسلامی از مردم ما قاتل می سازد. قوانین ضد انسانی قصاص ، بدون انتخاب هیچ آلترناتیو ، انسان ایرانی را به انسان دوران بربریت تبدیل میکند که یا بهای خون عزیزش را به قیمت گاو و گوساله و شتر  دریافت کند یا خواستار ریختن خون جنایتکار باشد. قوانین جزایی در ایران قوانینی متناسب با دنیای مدنی و مدرن نیستند و  آلترناتیو های غیر انسانی در مقابل بازماندگان قربانی باقی میگذارد. آلترناتیو هایی که انتخاب هر کدامشان ، از انسان ایرانی موجودی غیر مدرن می سازد. آلترناتیو هایی که به نیازها و قوانین جامعه بشری قرن 21 تطابق ندارند.  

یا از خون عزیزت بگذری و مثلا با پول رضایت بدهی ، یا اینکه دستت به خون ـ منتها قانونی ـ آلوده شود و خواستار اعدام مجرم باشی.

این آلترناتیو هایی است که جمهوری اسلامی در مقابل بازماندگان قربانی قرار میدهد که هر دو اشتباه است.

قتل و جنایت یک مسئله ی خصوصی نیست ، کسی که که انسانی را از بین میبرد ، جرمی در مقابل جامعه انجام داده است و این جامعه ـ و نه افراد و بازماندگان قربانی ـ هستند که باید او را مجازات کنند.
قاتل یا بیمار است ، که باید تحت سرپرستی اجتماع قرار گیرد ، از جامعه مدنی جدا شود و در کنار جامعه ، در محیطی تحت کنترل قرار گیرد ـ  قاتل های زنجیره ای ، قاتل قتل های عنکبوتی ، خفاش های شب ، علی بیجه و... انسانهایی بودند که از سلامت روانی برخوردار نبودند. چنین انسانهایی باید تحت سرپرستی و کنترل حامعه قرار گیرند تا امکان صدمه زدن به انسانهای دیگر را پیدا نکنند ـ یا  به دلیلی ، خطایی ، اشتباهی ، تصادفی و.... ، قتلی را انجام داده است . او انسانی را از زندگی محروم و جامعه را از حضور آن انسان محروم کرده است. جنا�