زنانه‌ها

شبی که قدری قد کشيديم ... 

فعلا به جای گزارش تا بعد حسابی خدمت برسیم .

زودتر از موقع به محل رسیده بودم و تصمیم گرفتم کمبود کافئین بدنم را در کافه ی محبوبم در ماریا توریت جبران کنم. به کافه ریوال رفتم و یک فنجان قهوه سفارش دادم ، خانمی را در پشت میزی دیدم ، خودش بود ؟ خودش نبود ؟ طاقت نیاوردم و به سمتش رفتم و به سوئدی پرسیدم شما خانم ... به انگلیسی گفت من سوئدی بلد نیستم . به فارسی به او گفتم شما خانم کار هستید ؟ آری.. خودش بود.
از او اجازه خواستم که پشت میز او بنشینم و نشستیم و صحبت کردیم. گفت که با دعوت یک  سازمان سوئدی برای سخنرانی در رابطه با حقوق بشر به استکهلم آمده بود و فردا مسافر است و از مدعوین خود درخواست کرده بود که برای برنامه ی امشب ، دعوت نامه ای برای او تهیه کنند و خلاصه ... خانم مهر انگیز کار اینجا بود.

بعد از کمی گپ ، قهوه مان را نیمه کار رها کردیم و به سراغ ساختمانی که برنامه در آن برگزار میشد رفتیم.

برنامه ی اهدای جایزه به  پروین اردلان برنامه ی بسیار خوبی بود. الان وقتی برای گزارش نویسی ندارم ، فقط میخواستم چند عکس برایتان اینجا بگذارم و لینک  پیام پروین به جمع را بدهم.

شیرین اردلان به جای پروین که ممنوع الخروج شده است ، جایزه را دریافت کرد .

 شیرین اردلان و فتانه فراهانی

و ویئدئویی  درمورد جنبش زنان در ایران نیز که کار بچه های ایران است و  شیرین به همراه آورده بود پخش شد.  

به گفته ی خود اعضای بنیاد اولاف پالمه ، حتی برای  کوفی عنان هم اینقدر آدم جمع نشده بود. با اینکه همه با دعوت  آمده بودند ، باز هم صندلی به اندازه همه نبود و خیلی ها ایستاده بودند .

برنامه معرکه بود ، اعضای پانل که فتانه فراهانی ، آرنه روت و بیته هامارگرن ـ روزنامه نگار سوئدی متخصص در خاور میانه ـ و آنیتا کلوم منشی اول سازمان امنستی و عضو هئیت مرکزی بنیاد اولاف پالمه ، بسیار جالب صحبت کردند. گروه موسیقی کارش زیبا بود  . خلاصه همه چیز خوب بود . ولی بهتر از همه چیز ، پیام پروین بود. پیامی جسورانه و کامل ...
پیام را در اینجا ببینید

خلاصه ، برنامه هیچ کم نداشت. هیچ کم نداشت و همه چیز کم داشت. چرا که پروین را در این جمع نداشتیم.

 

مونا سالین ( رهبر حزب سوسیال دمکرات و نخست وزیر آینده ی سوئد ) ، شیرین اردلان ، لیسبت پالمه ( همسر اولاف پالمه ) 

گروه موسیقی ،به عنوان  آهنگی پایانی آهنگ " رهایم کن " را  انتخاب و اجرا  کرد

Release me  گوش کنید  :

سهیلای عزیز چه خوب گفت : روزهایی در زندگی مان هست که قدمان کمی بلند تر میشود . امروز از آن روزها بود .

تشکر  از جنبش زنان ایران ، و ممنون  پروین عزیزم ، که این روز را با بودنت و با تلاش خستگی ناپذیرت برای دنیایی بهتر  به ما هدیه کردی . این جایزه حق زنان ایران ، و حق تو بود .  

ــــــــــــــــــــــــــــ

فعلا این را داشته باشید تا بعد گزارش مفصلتری بنویسم ، عکسهای دیگری هم هست و حرفهای دیگری هم .