زنانه‌ها

میگفت :
بعد از ظهر از محل نگهداری اش ـ انستیتو ـ فرار کرد ، تمام عصر و شب را راه میرود ، راهی را که با اتوبوس یک ساعت طول میکشد را پیاده رفت ، و خودش را به گوتنبرگ رساند و قاجاقی سوار قطار شد ، و خودش را به استکهلم رساند.
گفتم :  کی رسید به خانه ؟
گفت : ساعت ربع به هفت بود .
گفتم : یعنی الان خانه است ؟
گفت : نه ، پلیس را خبر کرده بودم و پلیس آمد و برگرداندش انستیتو.
اشک صورتش را پوشانده بود.
گفتم : آه نه ، نه ، خدای من ، نه ... چرا ؟
درد در تمام تنم دوید. نمیدانستم کجا درد میکند فقط جس میکردم که پاهایم قدرت کشیدن وزنم را ندارند.

گفت : اگر نمیکردم یاد میگرفت که فرار کند. 
گفتم : ببین ، اون فقط 16 سالش است ، تو مادرش هستی ، جز تو کسی را ندارد. نکن.
گفت : میاد میره باز با اون دوستای بدش .
گفتم : قبول کن که خیلی ها در مورد او به بچه هایشان همین را میگویند. قبول کن که پسرت جزو همان هاست که آنها را " بد " مینامی عزیزم. ولی یه چیزی را یادت نرود. او بچه است. فقط 16 سالش است. تو هستی که بزرگسال هستی.
گریه میکرد. و حرف میزد : 
میگوید که بقیه ی بچه ها برای تعطیلات به خانه هایشان میروند ، و میگوید که چرا من نباید حق داشته باشم به خانه بیایم ؟
گفتم : و تو کجای این را نمیفهمی ؟
گفت : اگر یک دوست دختر داشت ...
گفتم : این چه حرفی است ؟ از کی تا حالا مشکلات روحی و روانی آدمها با سکس و شور و حال عشق حل شده ؟ چرا مثل مادربرزگها حرف میزنی ؟
گفت : تقصیر سوسیال است ، ازشان خواسته ام که برایش یک خانواده جور کنند که تعطیلات را برود پیششان . ولی هی این پا و آن پا میکنند.
گفتم : اما اون به یک خانواده ی غریبه احتیاج ندارد. اون لازم دارد که به خانه ای که میشناسد و نزد خانواده ای که میشناسد بیاید. 
گریه اش شدیدتر شد.
گفتم : ببین ، من تقصیری متوجه تو نمیدانم. تو را میفهمم. ولی یادت نرود که او بچه است. این تو هستی که بزرگسالی ، تو هستی که مسئولیت داری. و یادت نرود که او دچار ناتوانی روحی و فکری است. 

و او را میفهمم. مادر تنهاست ، تمام در و دیوار خانه اش از جای مشت پسر فرو رفته است و درها بدون استثناء شکسته اند. پسرک قادر به کنترل خشم نیست. مبتلا به آ.د.اج. د است. کمبود تمرکز و عدم کنترل خشم و غضب.  در محلی که زندگی میکند داخل باند های محلی شده است و به ضرب و شتم دیگر باند های هم سن و سال ... و دستگیری و ...

مادر تنهاست ، نزدیک به 40 سال دارد  ، کلمه ای بد نمیتوانم در مورد او بگویم جز این که بگویم مهربان است  ، بسیار مهربان است ولی مادری فقط مهربان بودن نیست. و او تحمل و توان مادر بودن و مادر تنها بودن را از دست داده است. توان یکی به دو کردن با پسر نوجوانی را که دیگر از دست رفته می بیند ندارد.  

انسانهایی هستند که برای والدین بودن آفریده نشده اند. انسانهایی هستند که مسئولیت زندگی و به وجود آوردن محیطی برای تربیت و پرورش انسانهای دیگر را نمیتوانند قبول کنند.

نمیدانم این جمله از آقای هلاکویی است یا آن را قبل از او کسی دیگر گفته است ، ولی من این جمله را از او شنیده ام که میگفت که برای رانندگی اتوموبیل هر انسانی نیازمند  یک اجازه به نام  گواهینامه است. حال آنکه بدون هیچ اجازه  و مدرکی انسانها میتوانند رل والدین را داشته باشند.

او انسان بدی نیست . فقط از عهده ی رلی که داوطلبانه به عهده گرفته است بر نمی آید. او قادر به ایفای نقش خود نیست و مسئولیت خود را به دوش دیگران و مراجع دولتی میگذارد.

حیلی ها که مادر یا پدر بدی هستند ، در اصل شاید انسانهای بدی نباشند. آنها فقط نمیدانند که مادر و پدر بودن یعنی چه و چه خصوصیت ی دارد.

پسرک 16 ساله به کمک پلیس انستیتو بازگردانده شد. ولی باز فرار خواهد کرد. و احتمالا دفعه ی دیگر این راه دراز را برای آمدن به خانه ای که خانه اش نیست طی نکند.  پسرک امنیت را در جای دیگری جستجو خواهد کرد. نزد کسانی که مهربانی شان بی دریغ نیست. 

پسرک بیش از ده ساعت راه پیمایی کرد تا بفهمد که در دنیا تنها رها شده است.

هیچ کاری هم از دست من بر نمی آید. بیچارگی  دارد خفه ام می کند.

حس بیچارگی همیشگی گریبانم را گرفته است .

از روی بابک خجلم ، از نگاهش ...

فقط 28 سالش است ، فقط چند سال بیشتر از دخترک من یا پسرک تو  عمر کرده است ، آخر چرا باید بمیرد ؟
. لبهایش را دوخته اعتصاب غذا وزنش را از 90 کیلو به 60 رسانده .

و بابک فقط یکی از آنهاست.  

اسامی شان در جلو ی چشمم رژه میروند. دوباره شروع شده ؟ کشتار زندانیان سیاسی دوباره شروع شده ؟

صدایی بهم میگوید :مگر تمام شده بود که دوباره شروع شود ؟

حکم های اعدام ...

چه باید کرد ؟

ساکت ننشینیم ... 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 .وقتی که" چشمان زنان" لوچ میشود

یک زمانی یک آشنایی داشتیم ، کتاب که میخواست بخونه ، فقط تیتر کتاب و توضیح پشتش را میخواند و میگفت خواندم ...
وقتی این نوشته را دیدم گفتم صد رحمت به اون.

این عزیز  ما که فقط سر تیتر ها را خونده و هوار میکشد.

خانم جان اول برو بخوان و بعد اینقدر داد بزن که آی هوار ... آخه کی گفته با دو تا تیتر خوندن راجع به مقاله نظر بدید ؟ یعنی حتی نباید بروید مقاله را بخوانید و بفهمید که نویسنده راجع به چی حرف میزند ؟ واقعا اینقدر حرف در سینه ات تلنبار شده است که اینچنین بی مغز  هر چی دلت میخواهد بریزی بیرون ؟ اصلا برایتان مهم است با چی مخالفت می کنید ؟ یا فقط داد و هوار کردن و مخالف بودن مسئله است ؟ خانم جان حسابی سوتی دادید که ،  بروید و مقاله را بخوانید ، این مقاله در رد همان تیترهایی است که شما آن را هوار میکشید.
اسمش را هم گذاشتید چشمان زنان ؟ میگذاشتی چشمان لوچ که سنگینتر بودی عزیزم . 
میشود بعد از این کمی کمتر حال ملت را به هم بزنید ؟
گرفتار شدیم ها...

فیدل نازه !!!

دوستان چپ همیشه مخالف دیکتاتور ها هستند مگر اینکه دیکتاتور چپ باشد .

به همین دلیل است که وقتی مسئله ی فیدل جان به میان میاید ، رگ های گردن ها باد میکند و انگار به خواهر و مادرشان توهین شده باشد ، از ناموس خود و فیدل جان یکجا دفاع میکنند.
این مسئله تا آنجا پیش میرود که حتی خانم  چپ همجنسگرای فمینیست ایرانی بدون توجه به همجنسگرا ستیزی دولت کوبا در دفاع از سیستم دولتی کوبا رگه ی چپولشان میچربد و در مورد فحشای زنان در کوبا کرامت می فرمایند : آن زنها به خاطر زیاده خواهی شان به فحشا رو می آورند نه به خاطر فقر.
بگذریم ...

من قبلا نظراتم را در مورد فیدل کاسترو و کوبا نوشته ام. فقط چند سوال از دوستان چپول خود دارم :
 ـ آیا شما با دیکتاتوری مخالفید یا فقط  با دیکتاتوری که از طرف دولت های مخالفتان بر نیروهای چپ اعمال میشود ؟
ـ آیا اگر کشوری مورد تهاچم نظامی قرار بگیرد ، مسئله ی دیکتاتوری در آن توجیه شده و قابل پذیرش  است ؟
ـ تکلیف شما با  آزادی های شخصی و اجتماعی چیست ؟ چگونه میتوانید از دیکتاتوری و آزادی با هم دفاع کنید ؟
ـ آیا اگر يک دیکتاتور در کشور خود از محبوبیتی در میان هوادارانش برخوردار باشد ، این مسئله دیکتاتور بودن او را موجه میکند ؟ پس برای حقوق اقلیت ها تنها زمانی اهمیت قائل هستیم که بتوانیم از آن به عنوان ابزار برای بیان مخالفت هایمان استفاده کنیم ؟ 
ـ اگر یک کشور دست راستی از دولت ایران دفاع میکرد ، شما دوستان عزیز بدون استثناء تمبان دولتمداران را بر سر ایشان می کشیدید. چرا وقتی که فیدل کاسترو در مقابل احمدی نژاد از رختخواب بلند میشود و چنین از ایشان و دولت جمهوری اسلامی  دفاع میکند سکوت میکنید و امیدوارید که انشالا گربه باشد؟

 پس نوشت : من از فیدل متنفر نیستم  ، از او بدم نمی آید ، بی رودروایسی جوونی هایش به چشم دوست پسری بد چیزی هم نبوده :) بخصوص که انقلابی هم بود. البته در انتخاب بین او و چه گوارا ، خودتان میدانید که کی میبرد:)). لطفا هی نیایید از فیدل دفاع نکنید. من هم از زندگی او ، از دفعاتی که موضوع ترور قرار گرفت ، از سرسختی اش و از جان سختی اش خبر دارم و برای من هم فیدل زمانی یک الگو بوده است. امروز دیگر نیست . امروز معتقدم که چیزی به نام دیکتاتور ِ خوب وجود ندارد. و هر چند فیدل کاسترو را به عنوان شخص ، انسان بدی نمیدانم. اما او را در قدرت و به عنوان رئیس دولت یک دیکتاتور میشناسم.

باز هم انتخابات ایران نزدیک است. انتخابات دوره ی چندم مجلس فلان . 

هر روز سایت ها را که باز میکنی ، مقالاتی میخوانی که نویسنده امر به رای دادن میکند ، یا امر به رای ندادن میکند.

هر روز میل هایی به آدرس میلت میرسد ـ به آدرس میل من که میرسد ـ که نویسنده با دلایل مختلف تو را امر به معروف یا نهی از منکر میکند. که نویسنده فکر میکند از تو عاقلتر است و میتواند برای تو تصمیم بگیرد که چنین کنی ، یا چنین نکنی.

در این نوشته ها ، خواه مقاله باشد خواه میل ،  گروهی پیشنهاد میکنند ، گروهی تهدید میکنند و از آینده ی بد تر میترسانند ، گروهی تحقیر میکنند که نادانان چنین میکنند و چنان نمیکنند ، گروهی خیال میکنند که فتح خیبر کرده اند و تو را با حرفهای خود تکان میدهند و به هوش می آورند ـ چرا که معتقدند بی هوش و در خواب غفلت هستی ـ  و گروهی تو را در صورت رای دادن یا رای ندادن به خیانت و ... متهم میکنند

این هر دو دو روی یک سکه هستند. دو وجه از انسانهایی که به ولایت فقیه معتقدند ، انسانهای کوچک که در تخیل خود بر کرسی ولی فقیه تکیه زده اند و برای مردمی که محروم و نادان میدانند تعیین تکلیف میکنند .ولی های فقیه کوچک.  

این انتخابات مثل همه ی انتخابات های دیگر ایران است. شانسی برای رسیدن به دمکراسی و آزادی از طریق انتخابات دولتی ایران وجود ندارد. و من در انتخاباتی که حق انتخاب آزاد نداشته باشم شرکت نمیکنم.

اما اینکه تو چه میخواهی بکنی ، فقط تو میتوانی تعیین کنی . با شرایط خودت میتوانی بسنجی و ببینی کدام انتخاب ، خواسته های  تو را تامین میکند.

من کسی نیستم که برای تو تصمیم بگیرم. به آزادی اندیشه اعتقاد دارم و فقط میتوانم بگویم که من چه میکنم. این که تو چه میکنی را خود تو تعیین میکنی و بس.

همین. 

قیدل جان بلاخره کوتاه آمد و کنار کشید  . دیگه وقتش بود ،به نظر من که دیر هم شده ولی حالا بهتره به روی خودمان نیاوریم.

امیدوارم به نفع رائول کنار نکشیده باشه. امیدوارم کوبا  بتواند انتخابات آزادی داشته باشد که مردم خود رئیس دولت خود را انتخاب کنند.

پس نوشت : نخیر ، هوایی بود .
آقای رائول امور را در دست گرفت . انگار ایشالا کوبا و ایران را با هم آزاد میکنیم.
یعنی منظورم اینه که ما که میریم ایران را آزاد کنیم ، یه تک پا هم میریم کوبا را آزاد میکنیم و بر میگردیم دیگه . یه میان بر میشه.

هنر نزد ایرانیان است و بس ( کمی سربسته و کمی سرباز )

نمیدانم این تصویر حقیقی است یا ساختگی است. اما فکر میکنم زبان حال بسیاری باشد . خیلی های ما کمتر جرات میکنیم که چنین تابلویی را بر سر محل زندگی خود بکوبیم ولی در اصل خیلی هایمان کمتر از این معصومه خانم نیستیم.  

دخترک زنگ زد :
ـ مامانی ، پذیرشم آمد ،از جند  دانشگاه خوب لندن ،  حالا حق انتخاب هم دارم . 
سعی کردم صدایم بدون لرزش باشد :
ـ چه خوب گلم  ، پس ترم دیگر در لندن خواهی بود 
ـ اوهوم. باید حسابی برنامه ریزی کنم

خودم بهش پیشنهاد کرده بودم که اگر میخواهد روانشناسی بخواند ، به زبان انگلیسی بخواند ، چرا که تنها به این کشور بند نخواهد بود. و امکان انتخاب کشور محل زندگی برایش بیشتر خواهد بود. در جریان فرستادن درخواست برای دانشگاه های مختلف برای او بودم. اما تا همین الان اینقدر زانوانم ضعیف نشده بودند که توان حمل تنم را نیاورند.
بر یک صندلی نشستم. کمی حرف زدیم و قرار شد هفته ی دیگر در یکی از روزهایی که کار نمیکند همدیگر را ببینیم. 
مصاحبه را که قطع کردم ، منگ و گیج روی صندلی نشسته بودم. نمیدانم چه مدت ، به خودم نهیب زدم و گفتم : خدا پدر رایان ایر را بیامرزد که سفر را ارزان کرده است  . بیخیال بابا ، دنیا کوچکتر از آن حرفهاست که فکر میکنی . همین اروپاست . لندن همین دو تا کوچه آنطرف تر است . قوی باش

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ 

با یکی از همکاران صحبت میکردم :
گفت : خوب تو که همیشه درس میخوانی دیگه ، مگر همان شیوه را ادامه نمیدهی ؟
گفتم : این یک رشته است ، من قبلا کورس های مختلف میگرفتم.
ـ رشته ؟ چند ساله ؟
ـ جهار یا پنج سال . البته دیستانس میخوانم  دیگه . شاید کمی بیشتر طول بکشد .
ـ دهه ،اونوقت وقتی تمام بشد که پنجاه را گذرانده ای ، این چه کاریه ؟
ـ کار برای این است که دانشم اضافه میشود . و قصد عوض کردن شغل هم دارم. در مورد نظر اولت بگذار رازی را به تو بگویم ، من بالاخره و به هر صورت پنجاه را خواهم گذراند ـ اگر تا آن زمان بلایی سرم نیاید البته ـ اینطوری قدری داناتر به پنجاه سالگی میرسم .
ـ ای بابا ، عجب حوصله ای داری . زندگی کن .
ـ یعنی ببخشید ها ، تو واقعا فکر میکنی من زندگی نمیکنم ؟ فکر میکنی درس خواندن و یاد گرفتن جزئی از زندگی نیست ؟

   ــــــــــــــــــــــــ

ناصر رحیم خانی یکی از آدمهایی است که بسیار دوستش دارم و بسیار خوشحالم که میتوانم او را دوست خود بخوانم. ـ نان قرض نمیدهم. عادت به این کارها ندارم ـ  اکثرا در ضمینه ی تاریخ کار میکند و اطلاعات گسترده و حافظه و حضور ذهن  خارق العاده ای دارد که همیشه در صحبت ، مرا شگفت زده میکند. همیشه در صحبت کردن با او ، می آموزم و هر وقت که از او جدا میشوم ، با خود فکر میکنم که داشتن ناصر در مجموعه ی دوستانم ، برای من شانس بزرگی است. 
مقاله ای که رحیم خانی در رابطه با جمهوری مهاباد نوشته در ابتدا متن سخنرانی او در پالتالک بود که به شکل مقاله در آمد و  برای من که از تاریخ جنبش کردستان اندکی میدانستم ، بسیار آموزنده بود. خواندن این مقاله را به شما که علاقمند به تاریخ جنبش های کشورمان هستید پیشنهاد میکنم 

جمهوری مهاباد   
متن سخنرانی ناصر رحیم خانی در اتاق پالتالکی انجمن سخن در 5 بهمن

ـــــــــــــــــــــــــــــ

دو انتقاد بسیار درست که ناصر عزیز در مورد ترجمه ی دو شعر داشت  یکی اینکه در این ترجمه اشاره کرد که سنت پتر در زبان فارسی پطرس مقدس نام دارد  
و دیگری در ترجمه ی شعر ماگنوس اوگلا ، و ترجمه ای که من کرده ام ـ پرتاب کردن مروارید برای خوک ـ ناصر اشاره کرد که نباید از ترجمه تجت لفظی ـ Kasta  به معنی پرتاب کردن ـ استفاده کنم
او اشاره داشت به این شعر  ناصر خسرو :
من آنم که در پای خوکان نریزم
مر این قیمتی در لفظ دری را 

که در اینجا دقیقا همین اصطلاح ، در ریختن به پای خوکان ، استفاده شده است.  

مدتی پیش در جلسه ای در استکهلم شرکت کرده بودم ، دوستان صحبت میکردند که ما چگونه میتوانیم به جنبش زنان داخل کشور کمک کنیم.
من دیگر معمولا در این جلسات کمتر حرف میزنم. اما صحبت ها آنقدر جپ اندر قیجی میزد ( از شیرین عبادی گرفته تا اینکه چرا جنبش زنان ایران از ما خارج از کشوری ها مشاورت نمی طلبد و ... ) که باز زبان باز کردم و گفتم : به نظر من بهترین کاری که ما میتوانیم بکنیم این است که هیچ کاری نکنیم.
و سنگینی نگاه های چپ چپ مرا هر چه بیشتر به صندلی ام فرو برد .
(شاید لازم باشد که بگویم به نظر من کاری که ما خارج از کشوری ها برای جنبش ایران میتوانیم بکنیم این است که بلندگوی ایشان باشیم. متاسفانه بعضی دوستان تصور سرکردگی را در سر دارند و از اینکه به عنوان سرکرده پذیرفته نمیشوند بسیار عصبانی هستند. من معتقدم کمک اصلی به جنبش زنان منعکس کردن جنبش زنان در جامعه بین المللی و کمک گیری از ایشان در مورد فشارهای دولتی بر جنبش زنان است).

یکی از بچه ها با خنده به من گفت : با کاری که کردی بچه های آلمان که دیگر چشم دیدنت را ندارند. اینجا هم که اوضاعت این است، و اشاره به نگاه های چپ چپ کرد . چه میکنی آخر ؟
گفتم : برنامه ی بعدی ام را میپرسی ؟ هوم... به زودی یک سمینار زنان در سانفرانسیسکو است. شاید رفتم  آنجا :))

باید یک کارت ویزیت برای خودم درست کنم : مهشید راستی ، دارای فوق دکترا در رشته خود دشمن تراشی :))

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یکی از هاب هایی که در برنامه ی دی سی پلاس عضو هستم اینطور نام دارد :
فرض کنیم که تو پارانوئید باشی  ،این  به این معنی نیست که آنها واقعا دنبال تو نباشند :) 

حرکت دایره وار است. همه چیز به همه چیز ربط دارد ... 

با یکی از دوستانم صحبت میکردم ، گفت : با آدم خسیس نمیتوانم کنار بیایم. زن خسیس را میتوانم تحمل کنم چرا که خوب میگویم که بالاخره چند ساعتی است و امکان  زندگی مشترک با او را  ندارم، ( دوستم همجنسگرا نیست ) اما با او نیز نمیتوانم صمیمی  و ندار شوم ،  ولی مرد خسیس را اصلا نمیتوانم تحمل کنم. خساست او امکان هر نوع تصور در مورد رابطه ی نزدیکتر را از بین میبرد..
گفتم : منظورت را نمیفهمم ، تو را که میشناسم و زن بسیار مستقلی هستی ، منظورت این نیست که انتظار داری که کسی برایت خرج کند ؟ ها ؟
گفت : نه اصلا ، منظورم این نیست. ولی انسانی که خسیس است ، این خساست فقط در مورد خرج کردن نیست.  چنین انسانی از نظر روان شناختی  در دوره ِ مقعدی باقی مانده است.همه چیز را جمع میکند .  همیشه و از همه انتظار دارد ، نمیتواند از کسی تعریف کند یا اگر تعریف میکند ، از ته دل نیست. همه چیز و همیشه خودش اول است و خودش در صدر قرار میگیرد. انسانی که خسیس است بخشندگی ندارد . نمیتواند دوست بدارد ، نمیتواند عشق بورزد...

چقدر راست میگفت. با چنین انسانهایی برخورد کرده ام. و من خساست ایشان را یک مسئله قابل گذر میدانستم. به خودم میگفتم که خوب من که نمیخواهم با طرف زندگی کنم ، چه فرقی میکند که یارو زورش می اید یک زنگ به من بزند ( در حالی که پول زنگ زدن در شرایط تلفنی ما فقط حدود نیم کرون سوئد بود ) ، خوب من زنگ میزنم ، من که قرار نیست با او زندگی کنم . نباید خودم را به این مسائل مشغول نگه دارم و این چیزها موجب ناراحتی و به هم خوردن دوستی شوند .
اما چقدر اشتباه میکردم  ، انسانی که حسابگرانه زندگی میکند و حساب دوقران و ده شی را داردو  یاد نگرفته است  ببخشنده باشد ، در همه مراحل زندگی اش چنین است. برای او دوستی تا آنجا مهم است که با حساب کتاب هایش جور در بیاید . ارزش دوستی و عشق و محبت  تا آنجا که در چرتکه اش مهره بیاندازد برایش قابل اهمیت است وگرنه به راحتی میتواند شخصی را جانشین شخصی دیگر کند.

چقدر راست میگفت . 45 ساله هستم و همچنان برای گذران روزمره ی زندگی ام نیاز به آموختن دارم.
من چه وقت از این آموخته هایم استفاده خواهم کرد ؟

 پس نوشت : نمیدانم حقیقتا تا چه حد این مسئله عمومی است. بعضی چیزها که خساست به نظر می آید ، ریشه در کمبود های مالی طرف دارد که قابل درک است. اما بعضی خساست ها هم خصوصیت افراد است و به کمبودهای مالی ایشان ربطی ندارد. مسلم است که این مسئله هم مثل همه مسائل دیگر قابل توسعه به عام نیست. ولی شنیدن این حرف شفافگر یک سری مسائل هر چند جزئی در روابط خودم شد. 

اين هم از خبر خوب :)))) 

تبریک ، تبریک به پروین ، به زنان ایران ، و به جنبش آرامش ناپذیر زنان ایران

اهدای جایزه‌ی معتبر بنیاد اولاف پالمه به پروین اردلان 

حالا همه با هم کيف کنيم. 
 پروين  واقعا حقشه  . واقعا حقشه ...

در مورد اين جايزه بايد بگم که جايزه ی بسيار معتبری است. بيشتر از همه به اين دليل که بنياد اولاف پالمه يک نهاد مستقل است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

و یک خبر خوب دیگر

تعداد زیادی از روزنامه های دانمارک در یک حرکت دسته جمعی  ، برای اعتراض به فتوای قتل کاریکتاوریست دانمارکی و تهدیدهای مکرر روزنامه نگاران و ناشران روزنامه ها  ، اقدام به چاپ کاریکاتور های محمد کرده اند.  اتفاق جالبی است. شاید بتواند راه را بر تهدیدها و فتواهای قتل آینده ببندد.

بچه ها رفتند و جايشان خالی است.

________________________________

ضد حال :

ديروز چيزی نوشته بودم ، راجع به خبری که اينروزها همه را کيفور کرده . خبری که همه ميدانند و همه هم به هم ميگويند که به کسی نگی ها ...تا اعلام عمومی بشه. خبری که اين ور آب و آن ور آب همه ميدانند غير از خواجه حافظ آبادانی ( شيرازی اش ميداند ) خلاصه خبر را که نوشتم ،يکی از آشنايان زنگ زد و گفت که برش دار و ... راستش اولين چيزی که به فکرم رسيد اين بود که برای کسی بد نشود. به اين دليل بدون سوال و جواب خبر را  بر داشتم.بعد هر کسی را که دیدم گفت راستی خبر را داری ؟ و خیلی ها زنگ زدند و گفتند راستی خبر داری ؟ و خلاصه همه آشنایان - ایرانی ها حد اقل - میدانستند . 
اما بعد از برداشتن بی سوال خبر  برايم اين سوال پيش آمد که جريان چيست ؟ کسی که ميداند ، که خوب ميداند ...و کسی که نميداند هم که مثل آن آدم بدون تخيل کامنت دانی قبلی حدس های صد تا يه غاز ميزند ديگر . بچه های ديگر هم از جمله عزيز ی که مهمانم بود در وبلاگشان همينطوری از کيفوری خود نوشته بودند. و وقتی گفتم که فلانی زنگ زده و گفته خبر را بردار او هم گيج شد که يک خبر در يک وبلاگ که به اين صورت گفته شده است چه مسئله ای و برای چه کسانی ميتواند به وجود آورد ؟
خلاصه ما که خبر را بی سوال برداشتيم ، و ديگر هم که دوباره نگذاشتيم. و به هیچ کسی هم که چیزی نمیگوییم و همینطوری واسه خودمون تنهايی کيفور ميشيم . ولی نفميديم که چی شد که همچی شد....

يک ياد آوری به خودم :

با خوک کشتی نگير، کثيف و لجن مال ميشوی ، و ميبينی که خوک از اين کشتی لذت هم ميبرد.

آدم نميشوم ديگر ، آدم نميشوم .....

_________________________________________

در ایران در یکی از سازمانهای چپ فعالیت میکردم . فعالیت که چه بگویم ، با سن و سالی که داشتم ، برای خودم خوش دست و پایی میزدم. آنجا هم گوسفند ِ سیاه ِ جمع بودم . این را خیلی زود فهمیدم که شیوه ی بودن ِ من برای کسانی که اهرام را میپذیرند و با آنها مشکلی ندارند  قابل پذیرش نیستند .

یکی از مسائلی که در آنجا مشکل آفرین میشد ، مسئله ی بد فهمی بود. همان که اینجا به آن میس آندرستندینگ می گویند.
من چیزی میگفتم و دیگری آن را آنچنان وارونه میفهمید که اصلا به مغزم خطور نمیکرد که میشود چیزی را تا به این حد 180 درجه وارونه فهمید.

مدتی پیش که برای بار آخر در یک سازمان سیاسی باز هم خوش دست و پایی زدم ، متوجه شدم که این وارونه فهمی ها بیشترین رل را در قبیله گرایی ما بازی میکند.
اگر کسی از قبیله ی تو بود ، ف اول را که گفت تو تا فرحزاد میروی . و اگر نبود  ، تمایل درک و فهم آنچه گفته است وجود ندارد . ابتدا فکر میکردم بد گفته ام و یا طرف حواسش نبوده است و گفتار را وارونه متوجه شده است ولی بعد فهمیدم که مسئله در جای دیگری است.
بدفهمی و وارونه فهمی در میان جوامع مختلف ، میتواند دلایل مختلف داشته باشد. اما به تدریج متوجه شدم که  دلیل اصلی بدفهمی و غلط فهمی و وارونه فهمی نه خود گفته و نه خود ِ نوشته ، بلکه فردی است که نوشته را میخواند و گفته را میشنود.انسانهایی که در چهارچوبها قرار دارند ، درک و فهم خاص خود را از خوانده ها و شنیده ها دارند که از حیطه عملکرد تو به عنوان گوینده یا نویسنده ی نوشته خارج است. ساده تر اگر بگوییم ، تو هر چه میخواهی بگو و بنویس ، او همان چیزی را میفهمد که خودش میخواهد بفهمد . و بالا بروی و پایین بروی هم کار خودش را میکند.

نوشته ی خانم شادی امین ، برای من تجلای این شیوه نگرش بود.  نیازی به تحلیل تمام نوشته نیست. یک نمونه ی کوچک برایتان می آورم.

من نوشته ام :

لطیفه ای که در کنفرانس های سالانه ی بنیاد پژوهش بر سر زبانهاست و به خنده و شوخی گفته میشود این است که این کنفرانس هر جا که برگزار شده است بعد از تمام شدن ماجرا هیچ کس با هیچ کس حرف نمیزند . این اگر ناشی از فضای مسموم حاکم نیست ، پس ناشی از چیست ؟
آنچه در استکهلم بعد از کنفرانس پیش آمد به خوبی برای همه روشن است ـ و یا شاید هم نیست ـ که شدیدترین نوعش بود و کار به فحاشی علنی و شاخ و شانه کشیدن طرفین برای همدیگر  هم کشید.
اینها اگر از فضای مسموم ناشی نمیشود  پس نشات در چه دارد ؟ از موج عشق و دوستی و محبت و میل به همکاری و تعاون که در میان ما موج میزند ؟

و او میفهمد :
از "جماعت" ما میخواهند که با هم هیچ جدلی نداشته باشیم و با " موج عشق و دوستی و محبت و میل به همکاری و تعاون" (**) با هم طرف شویم و...

من از این که دیگر کسی ریخت کسی را نمیخواهد ببیند مینویسم ، از اینکه خانمها در استکهلم که من شاهدش بودم کارشان به فحاشی علنی و شاخ و شانه کشیدن و چنین و چنان میکنم رسید مینویسم و اینها را به عنوان فضای مسمومی که وجود دارد مشخص میکنم و او میفهمد که من میگویم که جدل نداشته باشید و با موج عشق و دوستی و...
مخم  سوت کشید، آخر مگر میشود یک نوشته ی روشن  را تا این حد وارونه فهمید ؟

البته اگر کسی از جدل درکی بجز قهر و ادا و فحاشی و شاخ و شانه کشیدن را نداشته باشد ، این موضوع را اینگونه میفهمد  و مرا به ممنوعیت جدل متهم میکند .وگرنه چه کسی میتواند مثل ایشان گودرز را به شقایق بچسباند ؟ مگر اینکه درک درستی از مفاهیم نداشته باشد. حالا من باید بیایم و توضیح بدهم که خانم عزیز ، جدل کردن به معنی فحش دادن و قهر کردن و رو برگرداندن نیست ؟ فکر میکنید این توضیح من چیزی را هم حل میکند یا وارونه فهمی های جدید به وجود خواهد آمد ؟
این نمونه ی کوتاهی بود از آنچه ایشان از نوشته های اخیر درک کرده اند. تمام نوشته پر است از این وارونه فهمی ها.  

در زبان انگلیسی یک سری قوانین مورفی  وجود دارد ، دقیقا نمیدانم این قوانین از کجا آمده اند. ولی قوانین ایرونیک و گاها واقعی ای هستند . یکی از آنها این است :

every thing that can go wrong , will go wrong .

فرقی نمیکند که من چقدر سعی کنم توضیح بدهم که منظور من چه بوده است. بعضی ها مسائل را آنطور که میخواهند می فهمند ، اینها اگر تو چیزی هم ننویسی ، همین میفهمند که وقتی نوشته ی تو در مقابل ایشان قرار گرفته است. تلاش بی فایده است.

در روزهای سالگر انقلاب ، بد نیست که همزمان با تکرار صحنه ی انقلاب از تلویزیون ایران ما نیز صحنه ها را برای خود تکرار کنیم تا شاید بفهمیم چگونه میشد که حرکتی آنقدر بزرگ اینقدر غلط پبش برود. من فکر میکنم  این وارونه فهمی ها ریشه در  امروز و نوشته ی خانم امین ندارد. این وارونه فهمی ها جزئی از تاریخ ماست.

بد نگوییم به مهتاب ، اگر تب داریم...

در این نوشته قصد دارم چند نامه ی درونی را که در جمعی از زنان که من نیز در همان گوشه موشه هایش حضور دارم رد و بدل شد ، علنی کنم. مطلب طولانی خواهد شد ولی فکر میکنم برای تمام کسانی که به مسائل زنان و علاقمندند ، خواندن آن بی استفاده نخواهد بود.

این علنی سازی نه به قصد هوچی گری و بردن آبروی دوستانی است که مسلما زحمت کشیده اند ،بلکه به قصد آن است که برخوردهایی را که در میان ما زنان خارج از کشور ـ خارج از کشورش را میگویم چون از زنان داخل کشور از نظر برخوردهای اینچنینی ایشان هیج نمیدانم ـ به نوعی نهادینه شده است و به عنوان یک نیروی سرکوبگر درونی ـ خواسته یا ناخواسته ـ  عمل میکند.   

مدتی پیش سمینار زنان همجنسگرا و دگرجنسگرای ایرانی در برلین برگذار شد. این سمینار سالانه در یکی از کشورهای آلمان برگزار میشود ، من سال گذشته به سمینار که در فرانکفورت برگزار شده بود رفتم و همانجا هم تصمیم گرفتم این بار اول و آخر شرکت من در این سری کنفرانس ها باشد ، مقداری از دلایل را در این نوشته : شهر ِ زنان و زنان بدون شهر ، نوشته ام و مقداری از دلایل خودم را هم برای خودم نگاه داشتم.

چند روز پیش ، در میل گروهی زنان که عضوش هستم ، نامه ای از خانم پروانه زرگر دریافت کردم که یکی از شرکت کنندگان سمینار زنان در برلین بود . تیتر ایرونیک نامه مرا تکان داد . نامه ی خانم زرگر را با اجازه کتبی از او در زیر منتشر میکنم :