زنانه‌ها

این نوشته از جلوه جواهری حقیقتا خواندنی است ، آن را از دست ندهید

بحث شیرین سوئ استفاده از جنبش زنان

دستت درد نکنه دختر  ِ خوب...

و لاکن ما تعیین میکنیم  به چی نه  بگویید ...!!!

در وبلاگی  به نام چشمان زنان که نمیدانم نویسنده اش کیست و آدرسش برایم میل شده بود نقدی دیدم از آهنگ بگو نه . این نقد با اسم فکر کن فکر کن بیدار شو زن ، از خانم لیلا پایور منتشر شده است.
راستش من شاعر نیستم ، ولی هم شعر و هم نقد زیاد میخوانم. این نقد را اگر بخواهم از زبان خود نویسنده ی نقد ، لیلا خانم کمک بگیرم  ،میتوانم بگویم  جفنگ ترین نقدی بود که به عمرم دیدم . اسمی که این خانم برای نقدش انتخاب کرده است هم از توهمی که او نسبت به خود دارد سخن میگوید. کسی که اسم نقدی چنین ذلیل را میگذارد فکر کن فکر کن بیدار شو ... انگار بقیه را همواره در خواب خرگوشی و بدون قدرت تفکر میداند. و مرا به نحو تاسف آوری به یاد کسانی می اندازد که تنها دو رنگ سیاهی و سفیدی میشناسند و تشخیص هزاران رنگ دیگر عاجزند.
اسم این خانم نقاد را قبلا نشنیده ام و او را نمیشناسم ،  نمیفهمم که این خانم این همه انرژی برای چه گذاشته  ؟ برای نقدی که نقد نیست ؟

این کامنت را برای ایشان گذاشتم و نمیدانم از فیلترشان رد میشود یا نه ، به هر حال کامنتم را اینجا میگذارم که اگر به تیغ سانسور ایشان دچار شد خودم کامنت نگذاشته از دنیا نروم .

دوست عزیز خانم لیلا . اگر به دل نمیگیرید ، لازم دیدم بگویم که این بدترین  نقدی است که به عمرم دیده ام. اصلا نمیدانم اسمش را چه بگذارم مگر همان کلمه که خودتان استفاده میکنید. جفنگ . و آخر چقدر جفنگ ؟
شما جمله ی دیگری ندارید بنویسید به جای اینکه بگویید مگر اینکه قافیه تنگ باشد و جای جفنگ باشد ؟ شما نقد کردید ؟ چه را نقد کردید ؟
دست میتواند شلاق مرگ باشد. دست شلاق میزند. بدون دست شلاق عملکردی ندارد پس دست شلاق زن را میشود به خود شلاق تعبیر کرد. حالا شاید بگویید که کسی از شلاق نمرده. خوب چرا مرده. احتمالا خبرش به شما نرسیده.
فروغ در شعری میگفت : نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب میشود.
لابد اگر شما در آن دوران نقادی میکردید میگفتید غم چطور آب میشود مگر اینکه قافیه تنگ باشد و جای جفنگ باشد.
چشمی گریان را به چشم بارانی  در شعرها تعبیر میکنند. شما حالا میگویید چرا باران چشم به تگرگ تبدیل شده ؟ شما خوشتان نیامد ؟ چه حیف ...ولی به شعر ایرادی وارد نیست خانم جان.
پاییز چه رنگی است خانم لیلا ؟ خبر دارید که زرد یکی از رنگهای پاییز است ؟ و خبر دارید که پاییز برگها از درخت ( از جمع ) جدا میشوند و تنها تنها بر زمین می افتند ؟اصلا میدانید زرد سمبل چیست ؟ و جدا شدن برگها از درختی که ایشان را در یک جمع نگاه داشته سمبل چیست ؟ شما با سمبل شناسی آشنایی دارید ؟
اینها را فقط نوشتم که بگویم متاسفانه شما نه توانایی و نه  قصد نقد کردن دارید. شما قصدتان انگار فقط جفنگ گویی بود که در این امر بسیار موفق بودید.

واقعا شاید کار غلطی کرده ام ، که نقدی را که نقد نیست به نقد بکشم ، اما فکر میکنم گاهی وقتی چیزی بسیار ذلیل میخوانی و آن را قابل بحث هم نمیدانی ( که در این مورد این حس به من دست داد ) نویسنده امر به او مشتبه میشود که برعکس از بس نوشته اش پربار بوده است همه را به سکوت واداشته . سکوت همیشه نشانه ی رضایت نیست . ولی درک چنین مسئله ای نیز به قدرت درک نیاز دارد که من در نویسنده سراغ ندیدم.

این دوست عزیز ، خانم لیلا از آهنگ دیگری که توسط خانم شاکری بازخوانی شده است هم نامی برده اند  ، به عنوان آلترناتیوی که در مقابل سرودی که به قول ایشان جفنگ است.

ترانه ی دختران سیه پوش ، که ایشان از قسمت : "دختران ایران فصل انقلاب است " اش خیلی خوشش آمده بود . مدتها پیش توسط خواننده ی مبارز !!! زویا ثابت خوانده شد که نمیدانم ایشان که این آهنگ را مشخصه ی مبارز بودن خواننده دانسته اند ، چرا  مبارزه ی اولین خواننده  را از قلم انداختند و تنها از همشهری  عزیز و خوش صدای ما خانم گیسو شاکری نام برده اند. اگر ایشان خواندن یک آهنگ را مبارزه میدانند ، خوب خانم ثابت که در این مبارزه پیش قدم بوده است. البته شاید خود خانم لیلا دیر وارد مبارزه شدند و ترانه را با صدای زویا نشنیده بودند.
 اين مقايسه ايشان مرا ياد آقاي خميني انداخت كه بدون هيچ اطلاعي ( مثل هميشه ) سينماي ايران را رد كرد و تنها فيلمي را كه مناسب ديد و توصيه كرد فيلم گاو بود. من بعد از او هر بار كه فيلم گاو را ديدم از خودم پرسيدم واقعا آيا خميني شعور اين را داشت كه بفهمد اين فيلم چيست ؟ واقعا آيا او توانسته بود مفهوم نوشته ي ساعدي و محتواي فيلم گاو را درك كند. وقتي نوشته ي خانم ليلا را خواندم، وقتي نامگذاري هاي بي منطق و كور او را ديدم ، وقتي ليست خوبها و بدهاي او را مشاهده كردم و ترجيحات او را ديدم ، همين احساس در من زنده شد.

خانم لیلا در این " نقد " یک زحمت دیگر هم کشیده اند. که زنان کوشنده ی جنبش زنان را به نام دختران فائزه رفسنجانی نامگذاری کرده اند و از ابتدای صحبت خود ، خط بطلانی بر این جنبش کشیده و در مقابل آن حرکت زنان خارج از کشور را که ایشان آن را فمینیست های لائیک مینامند جایگزین کرده اند.

 البته مسئله ای هم  نیست. سلیقه است و سلیقه ی ایشان با یک آهنگ بیشتر از دیگری جور در آمده است. اما اینکه یکی را جفنگ و دیگری را مبارزه بخوانیم ، خود جفنگی است که گفتنش کار هر کسی نیست. همان انتخاب بین دیدن دو رنگ سیاه و سفید ، یا دیدن دنیای رنگارنگ.

(دلم از این میگیرد که وقتی پایش بیفتد ، هر کدام از ما برای خودش یک پا ولی فقیه است )

پس نوشت : مناهیتا هم در این مورد نوشته است .

_________________________________________________

ماجرای گروگان های انگلیسی را من هم دنبال میکنم و از آنچه پیش میاید ابدا خوشحال نیستم. ولی امروز که یکی از همکارانم از من پرسید که برای گروگان های انگلیسی چه کار کرده ام با تعجب به او نگاه کردم و گفتم هیچ ، گفت چرا ؟ تو هفته ی پیش داشتی دق میکردی واسه ی دوستانت که زندانی بودند و خودت را خفه کردی از بس اینور و آن ور زنگ زدی . الان چرا هیچ کاری نمیکنی ؟ گفتم برای اینکه اگر من اینجا و در این محل کار نمیکردم ، شما خبردار که نمیشدید هیچ ، اصلا برایتان مهم هم نبود که 38 نفر زن فعال جنبش زنان در ایران دستگیر شده اند. اما از دستگیر شدن سربازان انگلیسی همه ی شما خبر دارید.
بعد با تاسف سرم را تکان دادم و گفتم : آه ارول ارول ...
گفت : نه دیگه نشد ...
گفتم : بگذار برایت یک جک بگویم :
جرج دبلیو بوش یک مصاحبه ی مطبوعاتی گذاشت و در آن اعلام کرد که ما قصد داریم وارد جنگ جدیدی بشویم ، در این جنگ تخمین میزنیم که 10 میلیون مسلمان و یک دندانپزشک را میکشیم.
دستهای خبرنگاران بالا رفت و همه با هم شروع کردند به سر و صدا و سوال کردند :
برای چی میخواهید آن دندانپزشک را بکشید ؟
رامسفلد که کنار جرج بوش ایستاده بود به او گفت : دیدید آقای پرزیدنت . من که به شما گفته بودم که کسی برای جان آن ده میلیون مسلمان ارزشی قائل نیست و از آن بابت سوالی نمیکند.
همکارم سرش را تکان داد و گفت : حقیقتی در این شوخی تلخ تو نهفته است. و از اتاق خارج شد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امروز در تلویزیون سوئد یک مسابقه ی جالب شروع شد که منی هم که با مسابقات میانه ی خوبی ندارم به آن علاقه مند شدم. نه اینکه علاقمند شوم که شرکت کنم ، بلکه علاقمند شدم که دنبال کنم.
آخر میدانید ، این مدت اینقدر مسابقات صد تا یه غاز در اروپا و تلویزیون های اروپایی و آمریکایی زیاد شده است که حال آدم به هم میخورد. ولی این یکی با بقیه تومنی هفت صنار فرق دارد.

در این مسابقه 6 نویسنده ی خوب سوئد ، با استیل های متفاوت شرکت کرده اند. و داستانی را شروع میکنند. کسانی که مایلند در این مسابقه شرکت کنند ، داستان را ادامه میدهند و تمام میکنند.
شیوه های مختلفی به مسابقه گذاشته شده است. جنایی نویسی ، تخیلی نویسی ، اروتیسم و ....
به نظرم بسیار مسابقه ی خوبی است ، و یک ایده ی خوب هم هست برای کسانی که دست اندرکاران تلویزیون و برنامه های تلویزیونی در کشورهای دیگر هستند.
دوستانی که سوئدی بلدند این برنامه را اینجا میتوانند دنبال کنند .

_______________________________________

تصویری از وضعیت روزنامه نگاران در سال 58

 آقای کاظمیان در سایت کانون ، جوابیه ای به نوشته وبلاگی من که در کانون منتشر شد داده اند که چند نکته ی قابل تامل دارد.

ایشان  از نوشته ی من به عنوان نقد نام بردند ، اول بگویم که این نوشته نقد نبود ، این نوشته یک نوشته ی وبلاگی بود که وقتی به خانم بنی یعقوب میل زدم و گفتم که خبر به غلط انعکاس پیدا کرده است ، به من گفت که چیزی بنویسم ، و من به او گفتم که چیزی در وبلاگم نوشته بودم که وبلاگی است و مقاله نیست و ایشان گفتند که همین خوب است و آن را روی نت قرار دادند.

 فکر میکنم این عبارت " اهل وبلاگ و وبلاگ گردی نیستم " شده است چیزی مثل " ما با ایرانی ها رفت و آمد نداریم " بعضی از ایرانیان خارج از کشور . دوست عزیز ، وبلاگ یک رسانه است ، یک رسانه که در پی همان فضای باز و امن که شما به آن اشاره کردید ، روز افزون شده است. شما  میگویید اهل وبلاگ نیستید و اهل روزنامه هستید. این درحالی است که خبری که به آن اتکا کرده اید در روزنامه  منتشر شد و نه در وبلاگ . آیا این نمیتواند یک بازنگری برای شما در بنیادها به وجود آورد ؟ من قصد تبلیغ وبلاگ را ندارم ، همانطور که به کسی که میگوید " با ایرانی ها ارتباط ندارد " هم ، ارتباط با ایرانی ها را توصیه نمیکنم. فقط نکته ای که برایم جالب شده است دید زیرکانه ی شما در ارزشگذاری است .

دوست عزیز ، آقای کاظمیان ، به خلوص نیت شما ، که اول از همه برادری تان را اثبات کردید باور دارم. اما توجیهات شما قدری دور از حقیقت است.

*آقای کاظمیان ، این جمله را به خاطر می آورید : " روز زن را به تمام مادران عزیز کشورمان تبریک میگوییم " .
این نوع تبریک سالها ، نوع تبریک " مردانه " ی روز زن به زنان بود که در روز هشت مارس در گوشه و کنار میخواندیم و میشنیدیم. مردانی که به دنبال " بهانه ای " برای تبریک روز زن به زنان میگشتند ، خصوصیتی بجز مادر بودن در زنان نمیافتند که قابل تبریک باشد . مادری ، پرستاری از فرزند و همسر و کانون خانواده را گرمی بخشیدن ، این ایده آلهای مردان بود که به بهانه ی آن میتوانستند روز زن را تبریک بگویند. این مردان بد نبودند و بدی نبودند. اما پدیده ی حق طلبی زنان برایشان موضوعی جدید بود. پدیده ای که رویش فکر نکرده بودند و نمیدانستند چگونه باید با آن برخورد کنند. تنها چیزی که به نظرشان میرسید همان کلیشه های همیشگی زن بود . زن مادر و زن معشوقه ، از معشوقه گان که نمیشد حرف زد پس روز زن را به تنها آلترناتیو  ذهنی خود ، مادران ، تبریک میگفتند. 
سالها طول کشید تا توانستیم این آقایان را متوجه کنیم که روز زن ، روز مادر نیست و روز خواهر نیست و روز همسر نیست و هیچ روز دیگری برای بستگان دور و نزدیک ایشان نیست ، روز زن ، روز زنی است که نمیخواهد در بند بماند.
بندها متفاوتند آقای کاظمیان ، بند سنت ، بند رسوم ، بند نام ، بند بدنامی ، این بندها را جامعه ، سنت ، فرهنگ ، مردان ِ زندگی مان ، مادرانمان ، و خودمان به پای خود بسته ایم . هشت مارس روزی است برای شل کردن تمام این گره ها یا حداقل چند تا از آنها  . برای اینکه بگوییم دیگر بس است.
شما حقیقتا برای تبریک روز زن به بهانه نیاز داشتید ؟ حال که بهانه جویی شما خبری غیر حقیقی است با تبریک روز زن چه میکنید ؟ وقتی که برای بنای برجهای  خود پایه ای نادرست انتخاب کردیم ، فروریختن برج را به روی خود نمی آورید و از من میخواهید که بین شکل و محتوا تفاوت قائل شوم ؟ شما بنای خود را بر پایه ی معقولی نساخته اید ـ حتی اگر خبر صحیح بود نیز پایه ای که انتخاب کرده بودید نادرست بود ـ و اکنون از من میخواهید که ماجرا را از دریچه ی دوربین شما ببینم ؟ این دریچه بسیار تنگ است آقای کاظمیان . مرا به کم فرا نخوانید.  (توضیحی برای این " پایه نادرست " در ادامه خواهم داد ).
اکنون تنها به گفتن این سوال اکتفا میکنم که تبریک روز زن چه بهانه ای نیاز دارد جز حضور مستمر زنان در هر سوی که نگاه کنید ؟ آیا اینها برای شما و تبریکتان کافی نبود ؟ به نظر شما زنان باید چه کار کنند تا مستحق چند جمله تبریک از سوی مردان باشند ؟ البته متوجه شدیم که وزیر شدن یکی از راهکارهای پیشنهادی شماست . ولی پیشنهاد دیگری هم دارید ؟

* شما مرا به عدم تفاوتگذاری بین شکل و محتوا متهم میکنید؟ در غربی که من به اجبار در آن زندگی میکنم ، غربی که دیگر نیمی از عمرم را در آن گذرانده ام و به نوعی خانه ی من شده است ، یک مثل داریم که میگوید : "مثل اردک صدا میدهد و مثل اردک راه میرود و مثل اردک پرواز میکند . اردک است دیگر ".
It walks like a duck , it talks like a duck , it flies like a duck , get real , it is a duck

شکل نوشته ی شما که در سایت کانون ( با کمی تفاوت در سایز مونیتورهای مختلف ) حدود 30 خط است ، در بیش از 25 خط به خانم تسلیمی اختصاص پیدا کرده است . و شما میگویید که من قدرت درک محتوا را ندارم ؟

نوشته ی شما که به قول خودتان در آن "  "اصل" ، نگارش مطلبی در بزرگداشت "هشتم مارس" و نیز اعتراض به بازداشت جمعی از فعالان حقوق زنان ، بود ؛ توفیق تسلیمی یک "بهانه" بود " در بیش از 25 خط به توفیق " یک زن " اختصاص پیدا میکند و و تنها چند خط به بازداشت فعالان حقوق زنان  مربوط میشود و در خط آخر هم روز زن را بر خانم تسلیمی ، بازداشت شدگان زن ، و تک تک زنان مظلوم خجسته میدارید ، آنجا هم یک زن سمبل زنان و در بالای هرم ، تعدادی زنان بعد از او ، و توده ی زنان در پایه های هرم تجسمی شما قرار میگیرند . آیا من در درک شکل و محتوا مشکل دارم ؟

در نوشته ی شما که 7  قسمت است ، قسمت اول به عنوان گشاینده ی بحث توضیح راجع به خبر مربوط به خانم تسلیمی ، از 6 قسمت بعد 4 قسمت به خانم تسلیمی و موفقیت او ، یک قسمت کوتاه به دستگیر شدگان زنان و قسمت آخر که تبریک شماست با هرمی تجسمی از خانم تسلیمی در صدر تشکیل شده است. آیا من در درک شکل و محتوا مشکل دارم ؟

*شما در نوشته ی خود میگویید که من با وجود اینکه گفته ام با خانم تسلیمی مشکل ندارم ، تمام نقدم به او اختصاص پیدا کرده است.

قسمتی از نوشته ی من که به خانم تسلیمی اختصاص پیدا کرد ، که مقدار مختصر تری از نوشته ام را ـ در مقایسه با نوشته ی شما که او را به گفته ی خود تنها بهانه قرار دادید ـ به او اختصاص داده ام ، نه در نقد ایشان ، بلکه در نقد ناسیونالیسم شما بود.در این که توضیح دهم ناسیونالیسم شما کور است.  شما زنی را سمبل زن ایرانی میدانید که از زبان و فرهنگ ایرانی به گفته ی خودش در تلویزیون سوئد فاصله گرفته است. من نه او را ـ که بنا بر دلایلی که برای خودش موجه است چنین برخورد کرده است ـ  که شما را که و هرکسی را که اینطور هیجان زده به او افتخار میکند  زیر سوال میبرم .

*گفتم که ناسیونالیست نیستم ، و حقیقتا هم نیستم . من  از پیشرفت هموطنانم در هر جایی که باشند خوشحال میشوم. افتخار نمیکنم ، ولی شاد میشوم. و تفاوت من با شما هم شاید همین است. این شادی با افتخار این تفاوت را دارد که من از این انسانها چهره نمیسازم. آقای کاظمیان ، انسانها با تمام نقاط قوت و ضعف خود حرکت میکنند. میشود از فرو رفتن آنها غمگین شد و از پیشرفت آنها شاد. ولی افتخار کردن به آنها  و آنان را به عنوان سمبل های ایران و ایرانیت معرفی کردن ، کار دور از منطقی است وقتی که چیز زیادی از بابت برخوردهای ایشان نمیدانیم.

فکر میکنم ناسیونالیسم جهان سوم ، به تحقیقی گسترده  نیاز دارد. من معتقدم که دلیل اصلی آنچه ما با افتخار ناسیونالیسم مینامیم ، چیزی جز بار حقارتی که سالها بر دوش میکشیم نیست. این ناسیونالیسم و افتخار به توفیق ایرانیان در کشورهای مختلف ، تنها از این باور برمیخیزد که ما توانایی لازم را برای انجام کارها نداریم ـ یا به قول شما این توانایی از ما به دلیل حضور دیکتاتوری در کشورمان گرفته شده است ـ . اگر خبری را از موفقیت یک ایرانی میشنویم ، با ناباوری به آن برخورد میکنیم و حس غرور در ما به وجود می آید. افتخار میکنیم و مفتخر میشویم و او را سمبل قرار میدهیم ، و تمرکز را روی او میگذاریم.
ناسیونالیسم در کشورهای دیگر هم وجود دارد ، اما نه به شکل ناسیونالیسم محقر جهان سومی .
در آمریکا کسی به مادونا و نیکل کیدمن و آنجلینا جولی و کاندولیزا رایس و آمریکایی بودن آنها افتخار نمیکند. در سوئد نیمی از کابینه زن هستند و کسی که به آنها افتخار نمیکند هیچ ، دائما هم حرکات آنها و برخوردهای آنها زیر ذره بین قرار دارد . بسیار بیشتر از مردهای کابینه. مثلا وزیر فرهنگ سابق سوئد در همین کابینه ، مبلغ ماهانه 150 کرون مجوز تلویزیون را پرداخت نکرده بود و مجبور به استعفا شده  و کارل بیلد ، وزیر امور خارجه سوئد ، که در اشغال عراق مشاور اروپایی آمریکایی به حساب می آمد و نیز در شرکتهای نفتی بزرگ سهام های کلان دارد ، فقط مورد پرسش قرار گرفت و آبها سریعا از آسیاب افتاد ( کی بود که فکر میکرد سوئد کشوری است که برابری جنسیتی در آن کاملا حاکم است ؟ )
این توضیحات برای مشخص کردن تفاوت ناسیونالیسم در کشورهای پیشرفته و کشورهای عقب مانده است. حتی نوع افتخار در اینجا با نوع افتخار در جهان سوم فرق دارد . در سوئد به مدالهای طلای آنیا پرشون اسکی باز خوب سوئدی  که در آلپین دوهزار و هفت گرفت افتخار میکنند. اما آنیا پرشون یک زن مبارز در جهت خواسته های زنان نیست. او یک اسکی باز است. هیچ کسی هم از او توقع بیشتری ندارد . شاید همین نکته ی کوچک ، قبول آدمها به عنوان آنکه هستند و نه به عنوان سمبلی برای تحقق آرزوهای و آرمانهای ما ، موجب میشود که هیچ کسی در هشت مارس ، روز جهانی زن را به آنیا پرشون ، یا هیچ کدام از زنان کابینه ، یا زنان رئیس و زنان مشاور و زنان ... تبریک نگفت. این روز معمولا در کشورهای پیشرفته ـ که هر چیزی عمدتا جای خودش است ـ به زنان کوشنده در امر برابر جنسیتی تبریک گفته میشود.
فرق همین است آقای کاظمیان. شما در نوشته تان بعد از اعلام برادری ، سعی کردید زیرکانه بنویسید که من با خانم تسلیمی مشکل شخصی دارم و نوشته ام بوی بخل و حسادت میدهد . درحالی که اینها موضوعی برای بخل نیست. برخورد خانم تسلیمی در تلویزیون سوئد مرا غمگین کرد. ولی من او را به عنوان یک ایرانی مثل هزاران ایرانی دیگر با ضعف ها و قوت هایش پذیرفتم. او را مرکز تمرکز حقارت های جهان سومی بودن خودم قرار نمیدهم . خانم تسلیمی ، زنی است که در کارهای خودش موفق است. در ایران نیز بوده و در اینجا هم تا حدودی هست. اما هرگز نه در ایران که بودند و نه در اینجا و یا هیچ جای دیگر ، قدمی در جهت احقاق حقوق برابر زنان برنداشته ( این را هم نه به این عنوان که توقع داشتم چنین کنند میگویم )  من نه با خانم تسلیمی ، که با شما مشکل دارم که حتی معنای روز زن برایتان مفهوم نشده است ، از این روست که خانم تسلیمی در صدر هرم تبریک شما قرار میگیرد و زنانی که کوشندگان برابرحقوقی هستند در قسمت پایین تر هرم قرار میدهید.

*آقای کاظمیان عزیز . من هم به تهدیدها و محدودیت هایی که شما و دیگر عزیزان روزنامه نگار به خاطر نوشتن در مقابل دارند واقفم . به قول شما شنیدن ِ من کی بود مثل دیدن ِ شما. ولی آیا این تهدیدها و محدودیت ها باید موجب شود که تمام اشتباهات خود را با آن توجیه کنید ؟ باید موجب شود که حقیقت در مرحله ی دوم قرار بگیرد.

*شما برای تبریک روز جهانی زن ، کسی را مورد تقدیر قرار دادید که هیچ ربطی به حرکت زنان برای احقاق حقوق زنان دربند ندارند. حتی اگر خبری که شما به آن استناد کردید ـ که به واسطه ی غلط بودن نمرده هجده گرفتید ـ درست هم میبود  ـ که  شناخت مختصری از ساختار سیاسی سوئد این امکان را هم از بین میبرد ـ باز او نمیتوانست بهانه ای برای تبریک به زنان کوشنده باشد. این تمام حرف من است که شما آن را با بخل و حسد و مشکلات خصوصی اشتباه گرفتید. از آنجا که واقع بینی در نوشتار قبلی شما ندیده ام. این  حرف را هم به همان حساب هیجان زدگی ـ اینبار منفی ـ گذاشتم.

*شما ـ و اینبار کاملا صحیح ـ ادعا میکنید که زنان در ایران اجازه رشد و پیشرفت ندارند و دیدن یک خبر غلط موجب هیجان شما شده است و زنی را که این خبر غلط در مورد او پخش شده است مرکز تلطف قرار داده و به عنوان سمبل زن ایرانی معرفی کرده اید.
من از شما میپرسم مگر در ایران مردان اجازه رشد و پیشرفت دارند ؟ مگر شما مردان با هزار اما و اگر برای پیشرفت روبرو نمیشوید ؟ نگاهی به اعضای کابینه ی دولت ایران بیاندازید . آیا از بالا تا پایین ، مردان کارکشته و لایق بر کار نشسته اند ؟ آیا وزیر بودن اینها نشانه ی لیاقت آنهاست ؟ آیا این مردان سمبل مردان آزاده و آزاد اندیش هستند ؟ مردان زیادی که ایرانی هم هستند در سراسر دنیا پیشرفت های بسیاری کرده اند. چرا آنها سمبل مردانگی ایرانی قرار نمیگیرند. چرا زنان را آنقدر کم میبینید که پیشرفت یک زن ایرانی ـ بر اساس یک خبر غلط ـ او را قهرمان شما میکند ؟ این  مسئله از کجا ناشی میشود ؟ من جواب را میدانم . ولی ترجیح میدهم سکوت کنم. آیا خود ِ شما جواب را میدانید ؟

*آقای کاظمیان عزیز ، جنبش زنان آمده است که بماند. زنان کوشنده ی ما در خیابانها و کوچه ها آگاهی پخش میکنند و خواستار برابر حقوقی هستند. این جنبش با یا بدون هرم های تبریک مردان حرکت خود را ادامه خواهد داد. برای همراه شدن با این جنبش ، آن را بشناسید ، روز زن را بشناسید . دلایل زنان ما برای تن ندادن به روز زن پیشنهادی دولت ـ جانشین کردن پاسیویته ی زنان به جای کوشندگی ـ را بشناسید. و در تبریک های آینده تان ، روز زن را به کسانی که مستحق آن هستند ـ خود ِ کوشندگان زن ـ تبریک بگویید ، نه به شایعه وزارت و یا وکالت زنی که هیچ نقشی در این پروسه ندارد.

*با آرزوی تندرستی و سلامتی برای شما و تمام مردانی که گوشه چشمی به جنبش زنان دارند. ما به حضور حقیقی شما در کنار خود نیاز داریم . نیاز داریم که شما بدانید این جنبش چه هست و چه میکند. نیاز داریم که شما دنبال چهره های پاسیو برای سمبل سازی نباشید. نیاز داریم که شما همراه ما باشید ، کنار دادگاه ها ، کنار خیابانها ، کنار زندانها .  پیاده شوید و با هم گام بزنیم.

ـــــــــــــــــــــــــــــ

*این نوشته را برای سایت کانون میفرستم . برعکس نوشته ی قبلی ام این نوشته را ابدا " وبلاگی " نمیدانم. اما اگر سایت آن را چاپ نکرد ، میتوانم معذورات ایشان را درک کنم.
*این نوشته را برای آقای کاظمیان ، که " اهل وبلاگ و وبلاگ گردی نیستند " میل خواهم کرد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*زنان فعال جنبش زنان همه گی آزاد شدند ، ولی هنوز 5 تن از معلمان معترض در زندانند. این معلمان گناهی بجز اعتراض به تبعیض اجتماعی ندارند. خاموش نمانیم و به بازداشت ایشان اعتراض کنیم.

*برای علی فرحبخش و همه ی روزنامه نگاران زندانی

در سوئد وقتي سال تحويل ميشود شاه پيام ميدهد و نخست وزير هم پيام ميدهد.
در ايران وقتي سال تحويل ميشود ، خامنه اي پيام ميدهد ، رئيس جمهور پيام ميدهد. رئيس مجلس پيام ميدهد ( قبلا كه ميداد ، الان مطمئن نيستم ) ، شاهزاده سابق پيام ميدهد ، شهبانوي سابق پيام ميدهد. رئيس جمهور سابق ( بني صدر ) پيام ميدهد. رئيس حزب كمونيست كارگري پيام ميدهد ، رئيس حزب كمونيست كارگري حكمتيست پيام ميدهد ، زن رهبر سابق حزب ك ك پيام ميدهد . رئيس حزب فلان پيام ميدهد. رئيس سازمان فلان پيام ميدهد . شوراي هماهنگي جنبش فلان پيام ميدهد . شوراي مركزي سازمان فلان پيام ميدهد  .كوفت پيام ميدهد . درد پيام ميدهد . بي درمون پيام ميدهد  ....
و همه هم فكر ميكنند پيامهايشان خيلي خيلي مهم است و مردم بي پيام هاي ايشان دقمرگ ميشوند و حتما بايد همه بخونند وگرنه دنيا كن فيه كون ميشود و امورات نميگذره . .

و همه ي اين كوفتي ها ( بجز خامنه اي و ا.ن البته) پيامهايشان را به ميل آدرس من هم مي فرستند .
كي آدرس ميل ٍ منو به همه ي اين زهرماري ها ميده ؟
آدم آخه دردشو بره به كي بگه ؟؟؟

بهاران خجسته باد .

نوروز مبارک .

امیدوارم سال نو ، ایده های نو ، شیوه های نو ، و زندگی نوینی برای همه ی ما به همراه داشته باشد.
امیدوارم سال جدید بدتر از پارسال نباشد .
امیدوارم نوروز ، روز ِ نو ، دریچه ای به روی اندیشه ی نو بر همه ی ما باز کند. 
به امید شادی و آزادی

نوروز مبارک .  

* عکس از هفت سین کوچکی است که امسال با وجود تمام بی حوصلگی برای دخترکم درست کردم . البته من نمیفهمم چرا همیشه هفت سین ما بیش تر از هفت تا سین دارد. امسال 9 سین بود.

چهار سال پیش در چنین روزی جنگ خانمان سوز عراق آغاز شد . جنگی که تعداد بیشتری زخمی ، معلول و پناهنده به جهانیان تحویل داد و تمام توهم موجود در بعضی را که امید به ایجاد دمکراسی با بمباران را در سر میگرداندند از بین برد .
دیو بد مست سیاست و عفریت جنگ ، نوشته ای است از ناصر رحیم خانی ، این نوشته را روی نت ندیدم . به همین دلیل آن را به شکل فایل پی دی اف روی نت میگذارم. نوشته کمی بلند است ولی باور کنید به خواندنش می ارزد.

محبوبه و شادی عزیز آزاد شدند. هرچند که دفتر هر دو پلمپ شده ، اما باز شب عید را نزد خانواده هستند .

نرخ آزادی در ایران داره میره بالا. دوستان قدر این همه  آزادی را که دارید بدانید وگرنه ممکن است برای همین که الان دارید مجبور بشید 200 میلیون تومن هم بدید.

یاد یک دوست می افتم که گاهی به شوخی میگفت : حاضری یک چشمت کور بود و یه دست هم نداشتی و 3 میلیون هم بدهکار بودی ؟ میگفتم : آخه دیگه بدهکاری واسه چی ؟ معمولا آدم اینا را نداشته باشه یک چیزی در عوض میگیره ، و میخندید و میگفت : اِ ... بدون بدهکاری که نمیشه ...
مسئله ی بچه ها را که دیدم یاد این دوستم افتادم. هیچ کدام از مسائل زنان تعلیلی پیدا نکرد ، هیچ ، عزیزان  ما 200 و 250 میلیون هم بدهکار شدند .

*معلمان همچنان در بندند. آنها برای اعتراض به حقوق کمشان جمع شده بودند ، حالا حقوقشان را که زیاد نمیکنند هیچ ، چقدر میخواهند آنها را بدهکار کنند احتمالا احمدی نژاد عالم است.

*اگر آب دستتان است  بگذارید زمین و به جوانه ها  سری بزنید و ابتکار شهلا شفیق را بخوانید. شهلای عزیز ما واقعا گل کاشت. اگر دوستانی توانایی دارند ، این متن را به انگلیسی ترجمه کنند که همه در کشورهایی که مقیمش هستیم ، به این امضا ها بیافزاییم.

* من در مقابل تحقیر کنندگان زن می ایستم ، مثل همیشه ، دمت گرم آقای ف.م.سخن

 اینهم برای خنده ی  آخرین روزهای سال . هرچند که چندان دور از حقیقت نیست :

قرار است شادی و محبوبه امروز آزاد شوند .
قرار است رقم نجومی 200 میلیون وثیقه ی شادی و محبوبه با سه سوت تامین شود.
قرار است شادی شب عید را در کنار دختر و همسرش ، و محبوبه شب عید را در کنار دو دخترش بگذرانند .
قرار است معلمان دستگیر شده آزاد شوند .
قرار است دیگر هیچ زن و مرد و جوان و نوجوان و کودکی به خاطر اعتراض به حقوق خود دستگیر نشوند.
قرار است دیگر هیچ زن و مرد و جوان و نوجوان و کودکی به بی حقوقی خود اعتراض نکند .
قرار است دیگر هیچ حرفی ، هیچ سخنی ، هیچ کلامی بین انسانها ، بجز مسئله ی خوبی هوا یا سرد شدن سوپ پیش غذا مطرح نشود.
قرار است همه بیش از حد بیش از اندازه  خوشحال ، آزاد ، خوشبخت باشند.
قرار است هيچكس از هيچ چيز سخن نگويد ، شكايت نكند ، اعتراض نكند و همه خوشحال و آزاد و خوشبخت و راضي زندگي كنند .
قرار است مردمان دوباره به خاطر زیاد شدن خوشی و خوشبختی به خیابانها بیایند و اعتراض کنند .
قرار است دوباره همه گی دست گیر شوند.
قرار است دوباره همه گی با قرار وثیقه ی نجومی که با سه سوت تامین می شود آزاد شوند.
قرار است ....

از دیوار مردم اگر بالا رفته بودی وضعیت بهتر از این بود ...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امروز منا سالین به عنوان اولین زن رهبر حزب سوسیال دمکرات در تاریخ سوسیال دمکراسی در سوئد انتخاب خواهد شد. منا سالین تنها آلترناتیو موجود به عنوان رهبر است ، و انتخاب او حتمی است. انتخاب منا سالین به عنوان رهبر سوسیال دمکرات ها تغییراتی در سیاست داخلی سوئد به وجود خواهد آورد. منا سالین زنی میانه روست و به اندازه رهبر قبلی ـ یوران پرشون ـ راست نیست. دولت سوئد در انتخابات اکتبر 2006  سوئد تغییر پیدا کرد و دولت دست راستی بورژواها انتخاب شد ، اما با این گندی که دارند میزنند ، میتوانم حدس بزنم که در انتخابات سال 2010 نتوانند رای بیاورند و با انتخاب منا سالین ما برای اولین بار در تاریخ سوئد یک نخست وزیر زن خواهیم داشت.

منا سالین زبان و رتوریک مخصوص نسل جوان را استفاده میکند. زبان و کلامی که از عالم سیاست اروپایی فاصله گرفته. زبانی که زنانه است و عامیانه است و ساده است.
چند سال پیش ، در یک مناظره ی سیاسی ، وقتی وزیر بازار کار بود ، به یکی از مردان جناح راست گفت که سعی نکن خودت را پشت دامن های من قایم کنی ، دامن های  من به هر حال کوتاهند   و جایی برای تو نیست :)))

من از سوسیال دمکراسی و سیاست سوسیال دمکرات ها در سوئد چندان خوشم نمی آید و دل خوشی ندارم. ولی بی رودروایسی ، از منا سالین خوشم میاد. هر چند که ممکن است وقتی قدرت گرفت نظرم عوض شود. به هرحال در مورد آدمها تنها بعد از مرگشان میتوان نظر قطعی داد :))

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دیشب دیروقت که این مقاله را از آقای مرتضی کاظمیان را در سایت کانون دیدم ، به  خانمها ژیلا و ترانه بنی یعقوب میل زدم.

خانم سوسن تسلیمی البته در سوئد و استکهلم تشریف دارند ، و یک کارهایی هم دارند میکنند. از جمله کارگردانی یک فیلم که فیلم خوبی هم نبود . نه شخصا فکر میکنم فیلم خوبی بود و نه از طرف منتقدین سینمایی پوئن خوبی گرفت.

آقا مرتضی اینجا خیلی هیجان زده شده است و قبل از اینکه به صحت و سقم خبر اطمینان پیدا کند چیزهایی نوشته که البته اگر خبر حقیقی بود جالب میشد ولی حالا که خبر حقیقی نیست خنده دار شده است.
ایشان شروع میکند با : خبر به همین کوتاهی – و به همین مهمی – است : سوسن تسلیمی ، بازیگر برجسته ی سینما و تئاتر ایران ، از سوی سوسیال دموکرات های سوئد ، که حزب پیروز در انتخابات اخیر این کشور هستند، نامزد پست وزارت فرهنگ سوئد شده است.

دو غلط هیجده : خبر کوتاه است ولی به کل  غلط است. امکان تایید خبر برای آقا وجود داشت اگر مایل بودند " باخبر " باشند .
اولن : امسال سوسیال دموکراتها نبودند که انتخابات را بردند. اینقدر ما خودمان را تکه پاره کردیم که احزاب راست برنده شدند . یکی به این آقا مرتضی خبر میداد دیگه . بابا چطور بگیم آخه : دولت سوئد دیگر سوسیال دمکرات نیست. راست ها بردند ، راستها پیروز شدند سوسیال دمکرات ها باختند و در سوئد الان جناح اپوزیسیون دولت هستند.در مجلس نماینده دارند ولی اکثریت ندارند از اینرو دولت ، یک دولت دست راستی است . نه سوسیال دمکرات.  مفهوم هست یا ده بار دیگر تکرار کنم ؟ بابا قبل از نوشتن مقاله یه زنگ میزدی سوئد ( الان دیگه هر کسی یه آشنایی تو سوئد داره ) و میپرسیدی اوضاع سیاسی سوئد چیه که اینقدر ضایع نباشد دیگر. یا چند تا وبلاگ میخواندید ، مثلا وبلاگ من :))) ( این بود بهش میگفتند وسط دعوا نرخ تایین کردن ؟)

دومن: وزیر فرهنگ سوئد تا به حال یک دفعه عوض شده است و هر دو بار هم زنان سوئدی بودند . الان سوئد وزیر فرهنگ دارد که آخرین بار که ما چک کردیم یعنی همین دو دقیقه قبل ، خانم لنا آدلسون لیلیه روت است ( هیچ شباهت اسمی هم به خان سوسن تسلیمی ندارد ) ، لینک هم دادم اگر باور نمیکنید بروید و بگردید . عکسش هم هست ، نسبتا خوش تیپ هم هست ولی گوشهایش قدری سنگین است. ( اینو شوخی نمیکنم ). فکر میکنم از شغلش هم راضی باشد و قصد واگذاری آن به خانم تسلیمی را نداشته باشد.

آقا مرتضی اضافه میکند :همچنین ، وی در سالهای اخیر ، یکی از مشاوران عالی وزیر فرهنگ و هنر سوئد بوده است. 
یه غلط دیگه ، هفده . آقا منبع اطلاعاتی شما کی است ؟ خانم تسلیمی کی مشاور بوده ؟ اونم مشاور عالی ؟ ما رو گرفتی ؟ 

او اضافه میکند : تسلیمی ، یک ایرانی است ؛ یک ایرانی دیگر که در گوشه ای بسیار دور از مام میهن ، چنان "خودنمایی" کرده و توانایی ها ی خویش را به رخ کشیده است که تا بالاترین سطوح مدیریتی یک کشور ، خواستار حضورش شده اند.
خوب باید پس یک چیز را در مورد ایرانی بودن خانم تسلیمی بگم. من آدم ناسیونالیستی نیستم . ولی با کسانی که ریشه خود را نفی میکنند و کشور میزبان را چنان می بلعند که دیگر تمامیت خود را به کنار میگذارند مشکل پیدا میکنم. قبل از اینکه به مسئله بپردازم ، یک چیز را اضافه کنم .
چند وقت پیش در وبلاگم چیزی نوشتم با تیتر : .  به چی افتخار کنم ، راستش در تبلیغات تلویزیون های لوس آنجلس ، مثلا شنیدم که میگویند شرکت فلان با افتــــــــــــــــــخار تقدیم میکند : چای فلان .
ایرانی بودن ریشه ی من است. بخشی از هویت من است. قلبم و روحم در ایران میتپد. اما دلیلی برای افتخار نیست. ایرانی ها هم مثل هر ملت دیگری هزار گونه هستند.  یک پارچه و یک گونه نیستند که حتی بخواهم بگویم عاشقانه همه شان را دوست میدارم. مثل همه جای دنیا بد وخوب فراوان دارد و چون شرایط اجتماعی و اقتصادی سختی را داشته ، بدی ها گاه به خوبی ها میچربد و گاه  زیبایی در حرکت و تفکری از آن خاک بیرون آمده می بینی که تمام بدی ها را در ذهنت محو میکند. ایران کشور من است. من ایرانی هستم.  هرگز ایرانی بودن خودم را نفی نکرده ام. زبان اولم فارسی است ، من اکنون دیگر بعد از 20 سال به دو زبان فکر میکنم اما  هرچند دیکته ی افتضاحی دارم ، ( دیکته ی سوئدی ام را ندیده اید که صد رحمت به فارسی ام بفرستید ) این زبان مادری ام  را دوست دارم و رویاهایم به این زبان است ، کابوسهایم هم. 
سه چهار  سال پس از اینکه به سوئد آمده بودم ، در برنامه ای تلویزیونی که فرهنگهای کشورها را معرفی میکرد مصاحبه ای با خانم تسلیمی دیدم. او در این مصاحبه با سوئدی نه چندان خوبی ، و با لهجه ی بدی میگفت که فارسی زبان او نیست و او دیگر به سوئدی فکر میکند و خوابهایش را هم به این زبان میبند. ( فیلمش هنوز در آرشیو برنامه مینیاتور موجود است و یکی از دوستان من هم برنامه ی ضبط شده را هنوز دارد ) . خوب خانم تسلیمی هنرپیشه است  است. هنرپیشه ی خوبی هم بود  وقتی که در کشور خودش و با زبان خودش کار میکرد. در سوئد نتوانست این موفقیت و برجستگی را بدست آورد ، که قابل درک است. دلیل اصلی اش همان زبان است . وگرنه او اتفاقا با ازدواجش که مسلما فقط به خاطر روابط نبوده ، به کنتاکت های لازم دسترسی پیدا کرد.
خارجی بودن در سوئد ساده نیست. سوئد کشور بسته ای است ، و نمیشود گفت کسی که موفق نیست یک بازنده است ، نگاهی همه جانبه به مسائل سوئد و روابط ، مسائل رشد یک خارجی در سوئد را بازتر خواهد کرد که الان به آن نمیپردازم ، ( این پرداخت شاید هرگز رخ ندهد چون یک پرداخت تخصصی است ) . مسئله همین برخورد خانم تسلیمی در سالهای اول زندگی او در سوئد بود. من هم در آن زمان در سوئد جدید بودم و داشتم با زبان سوئدی سر و کله میزدم و همانجا یادم هست چند غلط گراماتیک از او پیدا کردم که در میان مهاجران جدید بسیار طبیعی است.طبق تحقیقات مختلف روانشناسان ، انسان بزرگسال ، بسیار دیر زبان عوض میکند ، عوض کردن زبان با یادگیری فرق دارد . عوض کردن زبان یعنی همان که خانم تسلیمی گفت ، یعنی فکر کردن به زبان جدید ، یعنی خواب دیدن به آن زبان. این حرف خانم تسلیمی اگر نخواهیم بگوییم دروغ بود ، تحریف بزرگی بود از توانایی های خودش به اضافه تحقیری که در کلامش نسبت به ایرانی بودن وجود داشت. آن زمان دلم برایش سوخت ، با خودم گفتم چرا ؟ یعنی اینقدر ایرانی بودن و زبان فارسی از نظر این خانم تحقیر شده است  ؟ یا اینکه در روابطی خود را جای داده که باید این نفی را انجام دهد تا خود را اثبات کند ؟

خانم تسلیمی بعدها این گفته ی خود را انگار نفی کرد، این را از قول او در صحبت های خصوصی شنیده ام. نه اینکه بگوید اشتباه بوده یا برخورد صحیحی نبوده. نفی کرد. یعنی گفت که چنین نگفته. شاید برگردد به همان حافظه تاریخی لعنتی ما ،  ولی مصاحبه ی تلویزیونی را نمیشود نفی کرد به خصوص که هنوز قابل دسترسی باشد.

من با خانم تسلیمی مشکلی ندارم ، او تنها نیست دیده ام و شنیده ام و  میدانم که خیلی از ایرانی ها اینچنین میکنند. در کشورهای مختلف هم اینطور است.
" ما با ایرانی ها تماس نداریم ، ما با ایرانی ها رفت و آمد نداریم ...."
اما کمتر دیده ام که ایرانی ای بعد از سه چهار سال خارج شدن از کشورش ادعا کند که به زبان کشور میزبان فکر میکند و خواب میبند.

من معتقدم که انسانی که به هر دلیلی خود را نفی میکند و در مورد خود وریشه ها و  حضور و وجود خود دروغ بگوید ، انسان خوشبختی نیست . انسان قابل ترحمی است. من با چنین انسانی دشمنی ندارم و بسیار هم امپاتیک برخورد می کنم . میفهمم که به هر دلیلی تحت فشاری قرار گرفته است و چنین میکند .ضعفهای انسانی بسیار و بیشمار است و انسانی که خود را نمیشناسد ، دیر یا زود در مقابل مشکلات خم میشود.  ولی اینها دلیلی بر افتخار کردن نیست. جایزه ی کوچکی که خانم تسلیمی در چند سال پیش گرفت نیز دلیلی به من نمیدهد که بنشینم و به ایشان با توجه به دیدی که به خود دارد افتخار کنم. من کلا به این چیزها افتخار نمیکنم. این افتخار ها را میگذارم برای کسانی که شب و روز به دنبال چیزی میگردند تا خود را موجه کنند و مفتخر باشند.

سوالی که برایم مطرح است این است که ایشان چرا این خبر را تکذیب نمیکنند ؟ چون حتما به گوششان از طریق مستقیم یا غیر مستقیم رسیده است ( البته احتمالا با ایرانی ها رفت و آمد ندارند و کاری هم به کار اخبار ایران ندارند ، ولی به هرحال قوم و خویش و آشنا خبر ها را میرسانند ) البته ایرادی به ایشان نیست ، ولی برایم سوال است.

(پس نوشت : هم اکنون در نشریه ی انتخاب خواندم که ایشان خبر را تکذیب کرده اند ، البته این که میگویند که برخی از گرو‌ههای سوئدی نام وی را در فهرست پیشنهادی وزارت فرهنگ سوئد قرار داده بودند چندان با حقیقت انطباق ندارد ، ایشان تا آنجا که من میدانم عضو فعال احزاب راست نیستند و اعضای کابینه میباید اعضای فعال احزاب باشند. این را سوئدی هایی که پیشنهاد میکنند بهتر میدانند :) )

خلاصه وقتی دیدم آقا مرتضی با چنان شور و شوقی اطلاعاتی از ابتدا غلط را اینقدر تجزیه و تحلیل کرده است ، این تکیه ی او بر ایرانی بودن او کمی به نظرم مضحک آمد.

در میان نوشته ی آقای مرتضی ، فقط یک مورد به نظرم زیبا و صحیح آمد و آن هم این بود :

جمعی از زنان فعال ذیل موضوع "حقوق زنان" در ایران ، یکشنبه ی همین هفته ، و به علت تجمع اعتراض آمیز مقابل دادگاه انقلاب بازداشت شده اند ... چالش جنبش زنان ایران با موانع حقوقی و فرهنگی و ... اگرچه جوان ، اما دیرپا خواهد بود.

شاید درد بزرگ ما همان درد همیشگی است ، چهره سازی ، قهرمان سازی . در نوشته ی آقای مرتضی کاظمیان این برخورد با کسی شده است که توانش را ندارد.
چه میگویم..... ؟ مگر همیشه غیر از این است ؟

موسسه ی حقوقی راهی ، که توسط شادی تاسیس شده بود ، موسسه ای که به بسیاری از زنان کمک حقوقی و مشاوره ارائه میداد ، و مرکز کارورزی که توسط محبوبه اداره میشد تعطیل و پلمپ شدند :(((

_____________________________________

اعتراض نایب رئیس کمیسیون روابط خارجی سوئد به بازداشت شادی صدر و محبوبه عباسقلی زاده

نایب رئیس معاون کمیسیون روابط خارجی سوئد در نامه‌ای به وزیر خارجه سوئد، با اشاره به زنان زندانی در ایران، و بازداشت بیش از 30 نفر از زنانی که به شکل صلح آمیزی برای حقوق زنان تظاهرات کرده بودند،  با تاکید بر این که هنوز شادی صدر و محبوبه عباسقلی‌زاده در زندان بسر می‌برند، نوشت: «گزارش شده  که دست کم یک زن، ناهید جعفری، در هنگام دستگیری به علت اینکه پلیس سر او را به اتومبیل پلیس کوبید، مجروح شده است. همچنین گزارش شده است که از رسیدن کمک های درمانی به او جلوگیری شده است. من این زنان را زندانیان وجدان و عقیده تلقی نموده و علت دستگیری آنها را نیز شرکت در تظاهرات مسالمت آمیز میدانم. حقوق بشر جهانی است و این ابراز عقیده به شکل صلح آمیز را جزء بدیهی این حقوق بشمار می آید.»

ورونیکا پالم از «کارل بیلد» پرسیده است که چه اقداماتی برای آزادی این زنان و احقاق حقوق زنان در ایران انجام شده است؟

 خانم ورونیکا پالم هم‌چنین در نامه‌ای به سفیر جمهوری اسلامی ایران در سوئد نگرانی خود را در مورد  وضعیت  زنان زندانی از جمله محبوبه عباسقلی زاده و شادی صدر اعلام کرده است.

وی در این نامه، ضمن اینکه این زنان را زندانیان وجدان و عقیده تلقی کرده با تاکید بر شرکت آنها در یک تظاهرات مسالمت آمیز نوشته است: «حقوق بشر جهانی است و این ابراز عقیده به شکل صلح آمیز را جزء بدیهی این حقوق بشمار می آید. من با ارسال این نامه نگرانی عمیق خود را در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران اعلام داشته و همزمان خواهان آزادی بی قید و شرط زنان زندانی هستم.»

___________________

و بلاخره حزب چپ سوئد هم نفس كشيد :

کسی هست که بتواند بمب گوگلی برای نجات شادی و محبوبه درست کند ؟

من نمیدانم اصلا چی هست ، ولی اگر بتوان با بمب گوگلی به یک فیلم اعتراض کرد ، چرا نشود جان دو عزیزمان را با این وسیله نجات دهیم ؟ کسی هست که بدونه چه کار باید بکنیم و وظیفه انجام این کار را به عهده بگیرد  ؟

الان مطلبي را در استكهلميان راجع ملاقات امروز اعضاي پارلمان با افراد سفارت جمهوري اسلامي ديدم و فوري زنگ زدم به آقاي الكساندر گابليك تا بهش بگم كه مسئله ي بچه ها را هم مطرح كند.
آقاي الكساندر همچي شكه شد كه عوض اينكه راجع به بچه ها سوال كند هي پرسيد كه از كجا ميدانم و وقتي بهش گفتم كه روي نت ديدم گفت كه لابد خبر از طريق كسي درز كرده. گفتم كه مگر اين جلسه مخفي است و اصلا مگر قرار است شما نمايندگان مردم كار مخفي كنيد ؟ كاري كه علني است بايد با اطلاع مردم باشد . شما نماينده ي ما هستيد آخر نه كارمند سپو  (وزارت اطلاعات سوئد). خلاصه انگار فهميد داره سه ميكنه و از بابت تلفنم تشكر كرد. گفت كه مسئله اصلي جلسه ي امروز بر سر دو سوئدي زنداني در ايران است چون اونها  " حقيقتا بيگناه هستند". گفتم كه دوستان من هم گناهي بجز طرفداري از حقوق بشر و فعاليت براي حقوق زنان ندارند.  اينجا براي يك دهم كاري كه بچه ها آنجا ميكنند به ملت جايزه ميدهند . و آنجا طرف را زنداني ميكنند. به نظر شما نبايد مسئله را مطرح كرد ؟
خلاصه نميدانم مطرح ميكند يا نه. به او گفتم كه برايش لينك اطلاعات ميفرستم و او خواست كه لينك جايي كه در مورد جلسه نوشته شده هم بفرستم.
اين هم نماينده ي سوسيال دمكرات سوئد و علاقمندي اش به حقوق بشر .
بشر اگر باشي ، بايد اروپايي باشي تا حقوقي داشته باشي . البته كه همه ي مردم برابرند ولي بعضي ها برابرترند.

همكارم گفت : بابا تو چته باز چند وقته ؟ اخلاقت بد شده و نميشه باهات حرف زد .
گفتم : ميدانم ، ببخش . يكي از دوستان خوبم در ايران دستگير شده و  زنداني است و حالم سر جاش نيست . كمي با من مدارا كنيد ...
گفت : آخ... اي واي ... چي كاره است ؟ چي كار كرده ؟
گفتم : وكيل است. از حقوق بشر دفاع كرده .

ولي خودمونيم ...جرم از اين سنگين تر ؟

در مورد احزاب سوئد و فعالیتشان در مورد دستگیر شدگان چند تا کلمه خدمتتان بگم.

حزب چپ : اصلا انگار نه انگار .
حزب سوسیال دمکرات ها : از سنگ و علف صدا در میاد که از سوسیال دمکراسی سوئد در نمی یاد .
حزب سبزها : کی ؟ چی ؟ چی شده ؟ 
حزب میانه رو ( مدرات ) : نه خیر....
حزب مرکز : ما رو چه به این کارا
از احزاب بالا بی رودروایسی اصلا جواب میل هم نگرفتم ، اصلا تره هم خرد نکردند چه برسه به ...
حزب ابتکار فمینیستی : روز دو شنبه برایشان میل زدم ، دیروز برایم جواب داده  ( متوجه هستید که چقدر سریع عمل میکنند ؟ 7 روز ) که : وای ...چه بد . من این میل رو میفرستم واسه هیئت مرکزی . مرسی که خبرمون کردی . متوجه شدید که ، به این میگن ابتکار فمینیستی ( تازه دو تا خانم ایرانی هم عضوشون هستند که یکیشون هم موقع انتخابات میاد تو رادیو های ایرانی و میگه : عسل شیرین است ، لطفا به من رای بدهید :)))

تنها حزبی که عکس العمل نشان داد حزب لیبرال مردم بود که حزب کلا  به همراه بسیاری از اعضا  به مسئله اعتراض کردند.

جالبتر این است که تعداد ایرانیان فعال در احزاب سوسیال دمکرات ، چپ و سبزها بیشتر از احزاب راستگرا است.

امروز شنیدم که زنان مجلس سوئد قرار است همگی یک اعتراض بکنند یا زیر یک اعتراض را امضا کنند . حالا ببینیم کی .

خلاصه اینجوری هاست دیگه ...  گفتم که گفته باشم ....