ما زنان ـ عمدتا ـ شبکه ی دوستان خودمان را داریم. دردها و غم هایمان را با هم گفتگو میکنیم ، ـ همان که به آن درددل میگویند ـ در حد هوش و توانایی هایمان به هم راه حل میدهیم و اگر راه حلی هم نشود داد ، حد اقل این صحبت و گفتگو بار از دوشمان به پایین میگذارد. و توان بهتری در ادامه ی راه به دست میدهد.
اگر بگویم بدون دوستانم زندگی برایم بسیار سخت تر میبود ، اغراق نکرده ام.
مردان چنین شبکه ای را کمتر دارند ، مردان کمتر با یکدیگر بر سر مشکلات خصوصی شان گفتگو میکنند. مردان ـ عمدتا ـ به راحتی در مورد بزرگترین مشکلات جهان حرف میزنند و حتی راه حل نشان میدهند ولی از صحبت در مورد زندگی خصوصی شان ناتوانند. برای مردان ما آرزوی دوستی را دارم که بتوانند با او از تمام دردهایشان سخن بگویند.
راستی شما آقایانی که به این خانه می آیید ...کسی را دارید که با او در مورد خصوصی ترین مسائلتان صحبت کنید ؟ اگر نه ، آیا جای خالی چنین رابطه ای را در زندگی خود احساس نمیکنید و فکر نمیکنید با داشتن آن ، زندگی روال زیباتری خواهد داشت ؟
|
