زنانه‌ها

همکارانم در سن و سالی هستند که همیشه باید از همه چیز بنالند . بخصوص از دردهای بدنی.
انگار همه ی ما به سنی میرسیم که نالیدن جزو هویت ما میشود. من هر وقت سر کار میروم و کسی از چیزی نمی نالد با تعجب میپرسم : چه شده ؟ حال ِ همه خوب است ؟

یکی از همکارانم که تقریبا 60 ساله است ، نالنده ی دائمی است. دیروز به او پیشنهاد کردم که برای رفع دردهای بدنی اش یوگا را امتحان کند . گفت : نه بابا ، اون روز از کنار دریاچه میگذشتیم تو را دیدم داشتی تمرین میکردی و تمام تنم درد گرفت :)) خیلی پر زحمت به نظر می یاد.
گفتم : اما برای دینامیک کردن بدن خوبه. استرچ های خوبی به بدن میدهد. یه عضله هایی را به کار میگیرد که هرگز فکرش را نمیکردی که در بدنت موجود هستند. بدن را نرم میکند و تحرکش را بیشتر میکند.
گفت : اما شوهر من میتواند با پای باز بنشیند .
با تعجب گفتم : آها!! من نمیدونستم !! اگه اینطوره ، پس دیگه هیچی ، فراموش کن....

شما بودین فکر میکردین که دردسر ِ " آقامون " گفتن ها و به " آقامون " استنداد کردن ها فقط برای زنان نواحی ماست ؟

ــ همکاری که مدتی بود در مرخصی بود برگشت و با دیدن ِ من گفت : واو... چه شده ؟
گفتم : رژیم گرفتم ، اضافه وزن وقتی به 5 رسید باید از شرش خلاص شد و نباید گذاشت بالاتر برود. من هم همان 5 کیلو را پایین آمدم و برگشتم روی 50 کیلو. اینطوری تمرین هم برایم راحت تر است.
گفت: خوب تعریف کن ، بگو ببینم ...کسی را ملاقات کرده ای ( در اینجور مواقع همیشه منظور از " کسی " مرد و شریک زندگی است)
گفتم : نه ، برای خودم و رضایت خودم رژیم گرفتم. مردی که مرا به خاطر 5 کیلو پایین و یا بالا بپسندد به درد من نمیخورد . برای من رضایت خودم از بدنم مهمتر است.
گفت : راست بگو دیگه
گفتم : دروغ نگفتم.
گفت : ببین ، زن اگر رژیم بگیرد و به قصد خودش را لاغر کند حتما برای مردی است. حتما عاشق است و میخواهد در چشم مرد زیباتر باشد . پس زودباش بگو...
گفتم : ادامه ی این بحث بیهوده است . من میرم به کارها برسم.

شما بودین فکر میکردین این پیش داوری ها فقط مربوط به فرهنگ مناطق ماست ؟