شاید بد نباشد به شعر سهراب یک بیت اضافه کنیم :
زیر باران باید دوچرخه سواری کرد...
وقتی که با دوچرخه زیر باران گیر می افتی ، دو راه داری : یکی اینکه با قیافه ی اخمو و زجر کشیده به دوچرخه سواری ادامه دهی ، دیگری اینکه با چهره ای شاد و رویی خوش به دوچرخه سواری ادامه دهی. برای اینکه بالاخره باید به دوچرخه سواری ادامه دهی ، خیابانها سقف ندارند و نمیتوانی وسط ناکجا دوچرخه را رها کنی . من راه دوم را انتخاب کردم. خوش و خندان پا زدم تا به خانه برسم. خیابانها خلوت بود ، سر بالا میگرفتم و صورت به نوازش باران می سپردم.
به خانه که رسیدم ، یک سره به حمام رفتم ، دوش را قبلا گرفته بودم ، فقط لباسهای خیس را با حوله خشک عوض کردم.
دوچرخه سواری زیر باران می تواند لذت بخش باشد ، اگر به آرامش مجال بدهی و نگذاری روز با اخم و بدخلقی بگذرد.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
قتل یک روزنامه نگار زن کرد به دست ماموران جمهوری اسلامی
از باطبی بی خبر نمانیم
چپ و اسطوره های مرتجع ضد امپریالیسم نوشته ی فواد شمس
|
