در نوشته های امروز ، این قشنگترین نوشته ای بود که خواندم ، شاید قشنگترین نوشته ای که در تمام هفته خواندم ، تمام ماه ، تمام سال ، تمام ایام حکومت شب :
من فتوی میدم :) که رئیسجمهور جدیدو به ناخن انگشت سبابهی چپمون هم حساب نکنیم و یه ذره از مواضعمون کوتاه نیاییم. ما نیروی عظیمی هستیم! من نمیفهمم ما باید از اونا بترسیم یا اونا از ما؟ شِت.( یعنی اَه) چرا تو این یه هفته اینقدر غصهخوردیم؟
انگار که خودم آن را نوشته بودم ، البته بدون غلط املایی و با رعایت فاصله و نیم فاصله ( که مسلما از من بر نمیاد )
و این هم تمام نوشته ....
هیچ چیز تمام نشده است، در آغاز راهیم. فراموش نکنیم . راه دراز است ، و همراهی مان میتواند سختی های راه را ناچیز کند و خستگی هایمان را از تن بدر آورد. همراه باشیم ....
|