زنانهها
|
گفتم :- اما بيست هزار سكه طلا ؟ براي مهريه ؟ اونم براي شما كه هر دو در خارج از كشور بوديد و حتي خانواده تان هم در خارج از كشور بود و آشنايي و ازدواج و همه چيز در همانجا صورت گرفت ؟ آخر چرا ؟ بيست هزار سكه طلا . اين ها نه اينكه پشتوانه مالي زني در ايران باشد كه بعدا بتواند سر طلاق و يا حضانت بچه ها و يا ... دستي پيش داشته باشد. اين نرخ خانمي تحصيلكرده و ايراني در يكي از ايالات متحده آمريكا بود . مرد عاشق بود و بيست هزار سكه طلا را راهي براي ابراز عشقش يافت. و زن... نميدانم، هرگز با او صحبتي نكردم كه ببينم چرا اين نرخ را براي خودش تعيين كرد. و البته زن خوشحال شده بود. احتمالا نرخ او حالا ديگر از نرخ تمام دختران فاميل بيشتر بود. و اين مسائل براي خانواده اي مدرن ايراني كه سالهاست در آمريكا سكونت دارند بسيار مهم است. و من فكر ميكردم. راستي مرد عاشق بود. اما اگر همين مرد عاشق ، حتي چند درصد هم تصور ميكرد كه اين مهريه در آمريكا قابليت به اجرا گذاشته شدن دارد ( دقيقا نميدانم كه چنين چيزي ممكن است يا نه ) آيا پاي چنين معامله اي ميرفت. مرد و زن قصه ما هر دو تحصيلكرده هستند. مرد را حتي ميشود جزو روشنفكران به حساب آورد. سنت هاست و يا عادت ها كه به زنان تحميل ميشود ؟ آيا براستي به زنان تحميل ميشود و يا زنان با آغوش باز از اين سنت ها و عادت ها استفاده ميكنند?
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
یافتم یافتم یافتم ... وبلاگ آقای احمد سیف را از دست ندید.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
این اواخر احساس میکنم خیلی عوض شده ام. اخمو و عبوس و خسته کننده شده ام. دیگر حتی در زندگی واقعی ام هم کمتر میخندم و شوخ طبعی خودم را از دست داده ام . فشار کار زیاد شده است و میدانم که مقداری از مسائل تحت تاثیر آن است. اما یکی از بزرگترین دردها احساس از دست دادن استقلال من است. سالهاست که خودم هستم. از هر کسی که دلم بخواهد خوشم می آید و از هر کسی که دلم بخواهد انتقاد میکنم. عقایدم مال خودم هستند و به میل خودم تکامل پیدا میکنم و تغییر میکنم. برای اینکه حق داشته باشم خودم باشم بهای سنگینی پرداخت کرده ام. تنهایی تنها یکی از این هزینه ها بود... اما این اواخر احساس میکنم که دیگر این آزادی را ندارم. احساس میکنم که زیر زره بینی گذاشته شده ام که آدمهای حزبی سیاسی همواره در زیر آن زندگی کرده اند و به آن عادت کرده اند. آنها عادت کرده اند در درون چهار چوب خاصی بخوانند و بیاندیشند و بنویسند و بگویند. چهار چوی هایی که من برای رشد خودم بسیار تنگ یافته ام. این طور بگو و آن طور نگو. این چه بود گفتی و آن برخورد را از تو توقع نداشتم. به مدتی وقت احتیاج دارم که بگردم و از میان خروار پوشه ها و اطلاعیه ها و بیانیه ها و دستور جلسات و صورت جلسات خودم را پیدا کنم. این مدت همین گوشه موشه ها هستم، اگر اتفاقی افتاد همچنان رفیق راه هستم... تنها باید بگردم و راه را دوباره پیدا کنم.... میدانم که همین گوشه ها گذاشته بودمش...پشت آن کتاب ... یا توی آن پوشه بود شاید... پ.ن. اگر چیزی در این نوشته نامفهوم بود ، مثل مردان دامن پوش و غیره ، در پیام شماره 6 به دوست عزیزی توضیح داده ام.
|
||||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
نمیدانم چرا سایت گویا در مورد کارزار 12 فروردین سکوت کرده است. من خودم بارها اطلاعیه های این کارزار را برای ایشان فرستادم و نوشته های در مورد آن را هم همینطور . بچه های دیگر هم همینطور و میدانم که این کار را کرده اند. اما هیچ عکس العملی نشان نداده اند.همه جا ( بجز استکهلم البته ) تظاهرات و گرد هم آیی برنامه ریزی شده و بچه ها برای روز 12 فرودین دارند میروند بروکسل در مقابل پارلمان اروپا تظاهرات داشته باشند. اما در گویا هیچ کدام از اینها انعکاسی ندارد. شما میدانید دلیلش چیست ؟ پ.ن :از سايت گويا ميلي در جواب ميلم دريافت كردم كه فراخوان را قبلا درج كرده بودند. و امروز هم مقاله را درج كردند. با تشكر از اين دوستان.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
این نوشته را میخواستم در وبگردی های زنانه بگذارم، اما دیدم لینک مستقیمش خراب است. و در ضمن لینک هم برای ایران فایده نداشت چون فیلتر است. برای همین چون درد ما غربتی ها است اینجا گذاشتم. پاسخی هفت بیتی به ابراهیم خان نبوی این هم خرسند آپ کمدی در رادیو فردا پ.ن. این پاراگراف آخر در مورد حزب کولیگری را من ننوشتم ها. کار کار ِ خود خرسندی است که احتمالا خیلی خود محور و ضد چپ است و دچار کیش شخصیت هم شده :))))))
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
حقیقت چیست؟ واقعیت کدام است؟ پیش گفتار : و اما اصل مطلب: حقیقت چیست؟ واقعیت کدام است؟ نوشتار نبوی ، و توصیه من برای مطالعه آن جو عجیبی را به وجود آورد. برای من مشخص بود که خوانندگان این وبلاگ با شناختی که از من دارند میدانند که کمتر شده است که با نوشته ای ، به تمامیت موافقت داشته باشم. بخصوص که بعضی مواضع که در این نوشته وجود داشت ، در نقطه نظرهای من نمیگنجید ، اما روی تم اصلی آن یعنی لزوم تغییر و تحول فکری و فرهنگی در جامعه تمرکز داشتم . و این برخورد اشتباهی بود . بهتر بود واضح تر مطرح میکردم که با این مورد خاص موافق هستم و تمام نوشته مورد پسند من نیست. اما از همان جا به گفت و گو های پیگیری رسیدیم که این نوشته را موجب شد. همین منطق است که رژیم شاه را به دلیل اینکه تعداد کشته هایش کمتر از رژیم خمینی بود ، " بهتر " معرفی میکند و این منطق کور تا جایی میتواند پیش رود که تمام گناه ها را به گردن قربانیان بیاندازد. دوستانی در کامنت های نوشته های قبلی مطرح میکنند که مگر مجاهدین و نیروهای چپ کمتر از رژیم کشتند و یا اگر به قدرت میرسیدند ، آیا کمتر میکشتند؟ و مطرح میشود که سرکوب و کشتار سال 60 ، قتل عام زندانیان در تابستان 67 ، همه و همه به گردن نیروهای اپوزیسیون بوده است. نوشته زیر سعی کوچکی ( و شاید ناپخته ای ) در جوابگویی به این منطق است. در جوابگویی به منطق مقصر جلوه دادن قربانیان در ظلمی که بر آنها میرود. حقیقت چیست ؟ به همین ترتیب اگر ریگی به کفش نداشته باشیم و صادقانه و با واقع بینی و همه جانبه به تمام اعمال سرکوبگرانه و جنایتکارانه رژیم نگاه کنیم ، در این قتل عام ها هیچ تقصیری متوجه هیچ کدام از مقتولان و سرکوب شدگان نیست. این تنها قاتل و سرکوبگر است که تمامی بار این جنایات را حمل میکند. مسئله این نیست که چه کسی کمتر کشته است ، پس او را بهتر بدانیم. ما یک بشر داریم و یک حقوق بشر داریم. من حق دارم که مخالف تو باشم و این مخالفت خودم را ابراز کنم . و تو حق نداری که مرا که مخالف تو هستم حذف کنی. در حقوق بشر نسبیت معنی ندارد. من و تو هرگز نمیتوانیم نسبتا انسان باشیم و به خاطر اینکه 50 درصد انسان هستیم از 50 درصد حقوق انسانی برخوردار باشیم. همین که انسان هستیم به ما این حق را میدهد که تمامی حقوق انسانی خود را خواستار باشیم ، و هر حکومتی که قسمتی از این حقوق را در نظر نگیرد ، با موازین انسانی در تضاد است. رژیم شاه مخالفان خود را سرکوب میکرد و میکشت . حتی اگر تعداد این مخالفان 10 نفر باشند هم رژیم شاه را نمیتوانیم رژیم مردمی و بشری بدانیم. همین امر در مورد رژیم جمهوری اسلامی و هر رژیم دیگری و یا سازمان دیگری و گروه دیگری صدق میکند. در کنار این دیدن حقیقتها و واقعیت ها ، باید صادق باشیم. با خودمان . با مردم. بارها شنیده ام که میگویند که اگر مجاهدین بر روی کار می آمدند ، از اینها بیشتر میکشتند. من میگویم اصلا ترازویی برای اندازه گیری های کشتگان بر پا نمیکنیم. اصلا چنین حقی نداریم. من هم معتقدم که اگر مجاهدین قدرت میداشتند ، به سرکوب مخالفان خود میپرداختند. حتی بیایید به کشتار هم فکر نکنیم . صرفا سرکوب مخالفان کافی است که ایشان را قدرتمدارانی درخور مردم ایران ندانم. تاریخ کشور ما همیشه انتخاب بین بد و بدتر بوده است. انتخابی غیر منصفانه که به بدتر شدن هر چه بیشتر اوضاع و احوال کشورمان منجر شده است. آنقدر که این به شکل یک فرهنگ برای ما در آمده است. اگر با اتکا به قوانین حقوق بشر حرکت کنیم ، تنها حکومتی لیاقت بشر ایرانی را دارد که حقوق بشر را پاس بدارد. تمامی حقوق بشر . نه 10 درصد و 20 درصد و 50 درصد. بلکه تمامی موازین حقوق بشر. مشخص است که هر تفکری و هر حکومتی تعدادی مخالف دارد. اما سرکوب و حذف مخالفان نباید برای ما به عنوان بدیهیات شمرده شود. چرا باید به حقارت و به " به کم قانع بودن " و " پای از گلیم بیشتر دراز نکردن " خو کنیم ؟ ساندینیست ها هم در نیکاراگوئه مخالفانی داشتند. و حتی وقتی در یک انتخابات دمکراتیک رای نیاوردند و دست راستی ها پیروز شدند ، از حکومت کناره گرفتند. هوگو چاوز هم در ونزوئلا مخالفانی دارد.اما هر گز دست به سرکوب و کشتار مخالفانش نزد. اینها همه نمونه هایی است از نمایش اینکه تنها دنیای سفید و متمدن اروپایی نیست که لیاقت دمکراسی و زندگی در صلح را برای خود کسب کرده است. بلکه جهان سوم نیز قادر است دمکراسی را پیاده کند. حتی واقعی تر و زیباتر از جوامع به ظاهر متمدن. اما برای رسیدن به اینها باید شفاف باشیم. باید حقایق را آنگونه که اتفاق افتاده ببینیم و بررسی کنیم و دروغ نگوییم ، نه به خود و نه به مردم. در انتقاد از خود و دیگر نیروهای اپوزیسیون حتی بیرحم باشیم. دلیلی برای توجیه حماقت ها و اشتباهات و خیانت ها و جنایت ها وجود ندارد. با این افشاگری ها اپوزیسیون نیست که ضربه میخورد بلکه راهها مشخص تر و اهداف معین تر میشوند. باید تنها یک معیار را ، معیار اصلی خود قرار دهیم. انسان و موازین انسانی.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
شنیدم که حکم اعدام کبری رحمانپور تایید شده. بیایید هر کاری از دستمان بر می آید بکنیم. ... ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ تحولات قرقیزستان را با هر دو دیده ، با گردنی کشیده ، دنبال میکنم. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ در پست قبلی بحثی در مورد تغییرات انسانها و اینکه همه باید شانس تغییر را داشته باشند ، وجود داشت. دوستم آرش ( خودش اسم خودش را افشا کرد ) به درستی از دو تن از خط عوض کن های حرفه ای نام برد. نوری زاده و فرخ نگهدار ، که هر از چند گاهی بنا بر موقعیت وزش بادهای موسمی ، معلقی وارونه میزنند. و طرفدارانشان هم رمه وار از ایشان پیروی میکنند. درد بزرگی است بی ثباتی سیاسی و نان را به نرخ روز خوردن. این درد دامان بسیاری از " سیاستمداران " ما ، چه در پوزیسیون و چه در اپوزیسیون را گرفته است. و این دیدن این معلق های وارونه ، گاه تهوع آور میشوند. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ بحث سر تغییر شد. حسین درخشان دعوت به صلح و آشتی کرده. البته با برخوردهای درخشان خیلی مشکل دارم . ولی از جواب حسن آقا در این میان از خنده غش کردم ، ایشان میفرمایند : آقاجان اگر گمان میکنید که بنده در مقابل رژیم ایران مواضعم را تغییر میدهم باید مایوستان کنم. این نوشته حسین مرا به فکر انداخت. نه دلیل بند کردن های الکی درخشان به پن لاگ ( که خودم شخصا مفتخرم که عضوش نیستم ) را فهمیدم ، و نه حالا عذر خواهی و آشتی را. ( بگذریم که حسین به عنوان یک عضو خارجی به پن لاگ فحش داده بود و حسن به عنوان عضو داخلی در جوابش نوشته بود : الاغهایی مثل تو در میان ما هم هست ، اعضا و هواداران پن لاگ همه به حسین درخشان توپیدند. در صورتی که به نظر من باید مارادونا را ول میکردند و غضنفر را میچسبیدند که به دروازه خودی گل میزنه ) در ایران هر وقت دعوا میشود یه سری مداخله میکنند و میگویند همدیگر را ببوسید و صلوات بفرستید. اما در اصل اختلافات را سرپوش میگذاریم و میگذاریم تا زخمهای چرکمرده ای شوند. از طرف دیگر وقتی عذرخواهی صرفا صوری است ،( در اینجا منظورم این نیست که قصد درخشان این باشد ، کلا میگویم ) هیچ مسئله ای را حل نمیکند. ضمن اینکه من اصلا احساس نمیکنم که همه ما باید از عاشقانه همدیگر را دوست بداریم و قربان صدقه همدیگر برویم . همیشه به خیر هم امید نیست ، کافیست شر نرسانیم .( یکی از اولین هورا کشان در وبلاگ حسین بعد از این درخواستش همان آمنه خانم خودمان بود که هر وقت میخواست به حسین درخشان فحش بدهد بر طبق قوانین لمپن های بی چاک و دهن چاله میدان ، پای عیالش را وسط میکشید و .... با دیدن نوشته ایشان در وبلاگ حسین آقا فقط توانستم یک آرزو کنم : خدا تمام مریضای اسلام را شفا دهد .) ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ مدتی پیش نامه ای برای جمع آوری امضا به حمایت از بیانیه 565 نفر به دستم رسید. وقتی نامه را خواندم ، دیدم که این نامه که در میان خارج از کشوری ها امضا جمع میکرد ، مواضعی بسیار محافظه کارانه تر از آنها خود بیانیه را اتخاذ کرده است ، (این بیانیه البته در مورد مسائل زنان و جوانان و ... بسیار سنتی برخورد میکند اما در کل به نظر من شجاعانه بود و به عنوان یک فرد خودم را موظف میدیدم که از آن حمایت کنم، و برایم مهم بود که وقتی آن دوستان از داخل ایران و زیر تیغ چنین بیانیه ای را مینویسند ، حمایت از ایشان نباید با نوشته ای محافظه کارانه و نه سیخ بسوزد نه کباب انجام شود ) خلاصه من نامه را امضا نکردم و دلایل خودم را برای امضا نکردن این نامه هم برای کسی که آن را برایم فرستاده بود نوشتم. این نامه بعدا با تعدادی امضا روی سایت قرار گرفت. و من نویسنده این نامه را که از کارکشتگان سیاسی و از اعضای اتحاد جمهوریخواهان است در برلین دیدم. ( البته در ابتدا نمیدانستم که نویسنده نامه ایشان است اما دم خروس اکثریتی بد جوری از پاکت نامه بیرون زده بود ) ایشان به شکلی از عدم امضا نیمچه گله ای کرد. گفتم که دلیل خودم را در امضا نکردن برای کسی که میل را فرستاده بود نوشته بودم و گفت که چون میل مرا نداشته ، و میل مستقیم به خودش نرسیده از دلایل من خبر دار نشده و چنین تغییراتی در نامه میتوانست داده شود. گفتم که دوست عزیز دیگری هم نظرات خودش را مستقیم برای او فرستاده بود و بعد از اطلاع از نظر من ، نظراتش را برای من هم فرستاد و هم نظر بودیم ولی با اینکه نظرات آن دوست مستقیما به او میل شده باز هم تغییری رخ نداد. گفت که مدتی در سفر بوده و میل هایش را چک نکرده.و گفت که هر تغییری را در نوشته میشد داد و بالخره گفتم و گفت و به این نتیجه رسیدیم که نامه ای که به این شکل روی سایت رفت به هر حال من نمیتوانستم امضا کنم و خیلی از بچه ها هم به همین دلیل امضا نکردند و نباید توقع میداشت که چنین نامه ای امضای طیف چپ حرکت را به همراه داشته باشد .مسئله تمام شد. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ چند روز پیش داشتم بر حسب تصادف !!! کانتر را نگاه میکردم و به لینکهایی که به من داده بودند سری کشیدم ، و یک لینک نا آشنا دیدم. رویش که کلیک کردم دیدم از یکی از سایت های جور واجور مجاهدین سر در آوردم. با کلی عکسهای " مریم ماه تابان ، میبریمت به ایران " ، تعجب کردم از اینکه دیدم که اینها به من لینک دادند ، بعد دیدم که همان نوشته مرا در مورد نبوی بهانه قرار دادند و چسباندندش به حرکت جمهوری خواهان دمکرات لائیک و شورای هماهنگی و گروه هایی کاری که در آن منتخب شده ام. دیدم ای داد بیداد..دیگه اگر بخواهم آب یخ هم کوفت کنم ، پای حرکت جمهوریخواهان دمکرات لائیک میاد وسط. از طرف دیگه و تقریبا در همین زمینه ...چند وقت پیش مصاحبه ای داشتم ( خوشبختانه به عنوان فعال زنان و وبلاگنویس ) با رادیو فردا در مورد دستگیری آرش سیگارچی و مجتبی سمیعی نژاد . این مصاحبه را با همان زبان ساده خودم انجام دادم. از اسمهای کوچک استفاده کردم و از کلمات " بچه ها " استفاده کردم و از این قبیل. بعدش یکی از دوستان ( البته با حسن نیت و بسیار دوستانه ) تماس گرفت و گفت رسمی تر حرف بزنم و از اسم فامیل استفاده کنم و از بکار بردن کلمات صمیمانه مثل" بچه ها " خود داری کنم و خلاصه منظورش این بود که حالا که در حرکتی قرار گرفتم و قاطی آدم بزرگا شدم ، مثل آدم بزرگا حرف بزنم. مدتی قبلش هم با یکی از دوستانی که در همین حرکت با او آشنا شده ام و بسیار دوستش دارم ، صحبت میکردم ، از امضای من پای فراخوان رفراندم صحبت کرد ( من این امضا را دو هفته بعدش رسما پس گرفتم ) و گفت که بعضی ها گفته اند که فقط جناح راست ما نبوده است که امضا کرده ، بلکه از جناح چپ جنبش هم امضا کرده اند و از من اسم آورده اند. گفتم که اولا من پس گرفتم. بعدش هم من به صفت فردی امضا کردم و هیچ کجا از اسم جنبش برای خودم نان در نمی آورم و با این اسم امضا نمیکنم. گفت که میدانم ، اما این برخوردی است که پیش می آید. و منظورش این بود که باید سنجیده تر برخورد کنم. قبول دارم که باید سنجیده تر برخورد کنم.( مثلا همان امضای فراخوان ،همچی تند رفتم امضا کردم انگار تموم میشه ، اگر دو هفته صبر میکردم که آسمان به زمین نمی آمد ، در عوض مواضع شفاف تر میشد ) اما قبول ندارم که اشتباهات من به پای جنبش جمهوریخواهان دمکرات لائیک گذاشته شود. من آدم ساده ای هستم و اشتباه زیاد میکنم. اشتباهات ساده و پیچیده ، باور کنید بعضی وقتها که در فکر هستم و حواسم پرت است ( یعنی بیشتر وقتها ) ، راه خانه ام را هم اشتباه میروم. این اشتباهات نباید به حساب حرکتی که در آن هستم گذاشته شود. مصاحبه با آرش سیگارچی را از دست ندهید
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
در نوشته قبلی ام اشاره ای به نوشته ابراهیم نبوی ، برف سفید کردم. دوست خوبی ( که خوشبختانه از دوستان من در زندگی واقعی ای من هم هست ) یاد داشتی را به وسیله میل برای من فرستاد. من این نوشته را در كل قبول دارم و در جزئيات با آن تضاد دارم. . به همین دلیل تمامی آن را بجز اسم دوست که با اختصار آ.م تغییر داده ام برایتان در اینجا میگذارم : مهشيد عزيز، در آخرين نوشته ات در زنانه ها، "برف سياه" نبوى مورد توجه تو قرار گرفته. من نوشته مذكور را خوانده بودم و در حيرت بودم كه چرا هيچ كسى نقدى بر آن ننوشت. تصميم گرفتم در وبلاگ خودت اظهار نظرى بكنم، ولى فكر كردم باعث تغيير فضاى نوروزى متن ميشود و منصرف شدم. حيفم آمد به خودت ننويسم. اگر چه نبوى گاهى طنز هاى قشنگى مينويسد ولى وابستگى فكرى عميق وى به "اصلاح طلبى ٢ خردادى" ، در اكثر نوشته هايش مانع شده كه به او سمپاتى داشته باشم و بر خلاف خرسندى كه بسيار كارهايش را دوست دارم، از جا انداختن موذيانه ديدگاههايش در خلال اين نوشته ها لجم ميگيرد. شايد بدانى كه من از نگاههاى "چپ افراطى" دل خوشى ندارم ولى به همان اندازه و گاهى بيشتر، از "سوزنبابانان" خط عوض كن ٢ خردادى نيز كلافه ميشوم. من نيز اعتقاد دارم كه ما ايرانيان بايد ياد بگيريم كه در رفتار و كردار خود تغييرات ايجاد كنيم و آنها را موكول به "انقلابى ديگر" نكنيم. از همين رو با حملات "شيرين" و بيرحمانه ى افرادى همچون هادى خرسندى به هر "سنت" عقب مانده و كهنه لذت ميبرم و آنها را بسيار تاثير گذار ميدانم. اما نبوى با نيت ضرورت "تغيير در تفكر و كردار" ايرانيان يك خط خاصى را در نوشته هايش از جمله در "برف سياه" دنبال ميكند. اجازه بده نگاهى به آن بيندازيم. وى ضمن حمله به دكتر مصدق و حزب توده و مردم، سعى ميكند نقش اصلى آمريكا و كاشانى مرتجع را در كودتا كمرنگ كند. وى با نگاه "مهربانانه" به رضا شاه و پسرش از اينكه خاندان پهلوى حداكثر هزار نفر را كشته از بزرگنمايى "اپوزيسيون" و مردم دلخور است. وى با دفاع از سركوب خرداد ٦٠ به بهانه اينكه "اگر حكومت انها را نميكشت، مجاهدين بيشتر ميكشتند" بيشرمى را به حد اعلا ميرساند. او حد اقل دو بار در ٢ نوشته با انتخاب "حلقه هاى ضعيف" چپ (حزب توده و كمونيسم كارگرى) سعى كرده كه نفرت خود را به "چپ" از هر نوعش را با كلمات "بيسواد" تخطئه كند. (او نميگويد كه رهبران فعلى ايشان در آن زمان -قبل از انقلاب- چه غلطى ميكردند) او از اينكه مردم "قهرمانانش" را فراموش نميكند ولى آنها را در كنار كسانى چون خودش كه ترجيح دادند كه با اظهار پشيمانى و "قبول تندروى" به كار و زندگى خارج از زندان ادامه دهد، در يك سبد نميگذارد، سخت خشمگين است. او به همه ميتازد ولى در عين نگاه مهربانانه به خاندان پهلوى و رفسنجانى، راجع به "نان به نرخ روز خوردن" دوستان "اصلاح طلبش" چون حجاريان و تاج زاده نه تنها خفقان ميگيرد بلكه انها را نيز در نوشته هاى ديگرش ميستايد. او راشدان را نيز كه از قماش خودش است، ميستايد. با الطافى كه به رفسنجانى نشان داده بايد منتظر بود كه اگر فضا اجازه دهد از "رياست جمهورى" او نيز دفاع کند. بگذار اقرار كنم، با تمام انتقادات جدى و اشكالاتى كه به چپ و مجاهدين در قبل از انقلاب و حال ميتوان داشت، ولى بنظرم حكومت گران ديروز كه اصلاح طلبان امروز هستند و از بانيان سركوب هاى سال هاى ٦٠ و ٦٧ بوده اند و آقاى نبوى نيز اگر از خودشان نبوده حامى جدى آنان بوده و هست، بقول خودت حق خوردن "گه زيادى" ندارند. موفق باشى،
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
بیعمر زندهام من و اين بس عجب مدار دیروز با دیدن خبر آزادی موقت آرش سیگارچی نور امیدی در دلم تابید. نوری که در طول یک سال گذشته از دلم رخت بر بسته بود. در سالی که گذشت ،بارها از بیرحمی و حتی گاه پلیدی انسانها در عجب شدم .( شاید من همان احمقم که نمیخواهد به پلیدی عادت کند و همیشه از بیرحمی انسانها در شگفت میشود) اما در کنار آن شاهد زندگی واقعی بودم، زندگی واقعی که در وبلاگها منعکس میشد. در وبلاگهایی دور از هیاهوی حزب و دسته . در نوشته های همه آنها که دل در گرو آزادی ، آزادی نه برای من و تو که برای "ما" یی به وسعت تمام ایران ، بسته اند و چشم به فردایی روشنتر دوخته اند. چشم به روز و پنجره هاي باز و اجاقي که بتوانیم در آن روزی تمام اشيا بيهوده را بسوزانیم . مدتی پیش ، نوشته ای از نبوی را خواندم . برف سیاه ، با این محتوی که برای به وجود آمدن تغییری در ایران تنها عوض شدن رژیم کافی نیست. بلکه سیستم تحلیل و فکری ، شیوه زندگی و تفکر ما نیاز به تغییری جدی و بنیادی دارد. میدانم که نوشته های نبوی برای خیلی ها که " مبارز " هستند ارزشی ندارد، و شاید به همین دلیل است که هیچ مشکلی هم با فحش دادن و کوبیدن مخالفان خود ندارند. و به نوعی همان راه رفته جمهوری اسلامی را به شیوه خود و به نام آزادی خواهی ادامه میدهند.اما اگر شما در بین این "مبارزان" نیستید ، این نوشته را بخوانید. در چند سال گذشته تجربه های زیادی را از تلاش پشت سر گذاشتیم ، تجربه هایی از به ثمر رسیدن تلاش هایمان ، آزادی افسانه نوروزی ، تعلیق حکم کبری رحمانپور ، آزادی سینا مطلبی ، و .... و اکنون آزادی موقت آرش سیگارچی، که البته هیچ کدام از چیزهایی را که در پاراگراف قبلی نوشته شد تغییر نمیدهد . تنها این امید را در دل من زنده میکند که تلاش بی ثمر نیست و نباید از تلاش باز نشست ، و نباید دلسرد شد. دو ترانه را ترانه های بهار میدانم این دو ترانه را با شما قسمت میکنم : بهارتان خجسته باد
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
آري به اتفاق جهان ميتوان گرفت..... ما كه عيديمون رو گرفتيم : (ميدانم كه هنوز پرونده اش در دست بررسي است. اما همين بررسي مجدد شانس بزرگي براي پرونده سنگيني كه براي او درست كردند است.)
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
فراخوان به تظاهرات ، 12 فروردین ، نه به جمهوری اسلامی ، آری به جمهوری نه به جمهوری اسلامی! آری به جمهوری! ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
مرسی هاله جان
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
از وبلاگ آزادی برای ایران: مسلما قوه قضائيه به قصد ارعاب وب لاگ نويسان و وادار کردن آنان به خودسانسوری چنين پرونده ای را برای مديار عزيز تشکيل داده است. چرا که وقتی مديار چندی پیش پس از ۸۸ روز زندان آزاد شد برخلاف تصور آقايان که انتظار داشتند سکوت کند و دم برنياورد چنين نکرد. وب لاگ ديگری درست کرد و دوباره نوشت و با اينکار نشان داد که نه تنها مرعوب نشده است بلکه عزم جزم دارد که از یکی از بديهی ترين آزادی های انسان که همان آزادی بيان است استفاده کند. اين شجاعت مديار خاری شد برچشم کوردلان و بر آن شدند که او را به هر طریق ممکن ساکت کنند تا برای دیگر وب لاگ نویسان هم درس عبرتی بشود. به همین دلیل پس از مدت کوتاهی دوباره دستگيرش کردند. و اکنون اتهام ارتداد ... باید با تمام نيرو به اين اتهام اعتراض کنيم بايد نشان دهيم که مديار تنها نيست و با چنين اتهامات واهی نمی توانند ما را وادار به سکوت و خودسانسوری کنند. فرشته قاضی هم در این مورد نوشته ابتدا آرش سیگارچی با حکم 14 ساله زندان.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
چند روزی نیستم. برمیگردم...مثل همیشه. -------------------------------------------------------
------------------------------------------------------ من که این لینک رو دیدم داشتم سنکوپ میکردم. هی فکر کردم تاریخ رو عوضی گرفتم و اینا. خیر نبینی آرزو جان که رحمی به این قلب ضعیف من نمیکنی . تازه چقدر آبروم رفت بماند....
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
زن با زن برابر نیست...
ماری ـ آن هم مثل دیگر زنان سوئدی شاغل است. در سوئد تقریبا زنی نیست که خانه دار باشد ، و اگر هم زنی به خانه داری مشغول باشد ، وقتی که مورد پرسش قرار گرفت ، معمولا حرفی از خانه داری به زبان نمی آورد. ماری ـ آن اما شاغل است. همراه با همسرش در آپارتمان دو طبقه و 10 اتاقه اش به وسعت 270 متر مربع در یکی از بهترین نقطه های شهر استکهلم، اوسترمالم ، زندگی میکند. مثل بقیه زنان طبقه خودش که همسری ثروتمند دارند ، نیم وقت ، سه روز در هفته کار میکند. ماری آن مستخدمی دارد که هفته ای سه بار برای تمیز کردن خانه اش می آید ، مستخدم زنی لهستانی است که بسیار شکر گذار است که ماری آن موافقت کرده که مزد او را سیاه پرداخت کند تا از پرداخت مالیات معاف بماند. ماری آن نیز خوشحال است که با پرداخت نصف مزد مستخدم معمولی ،میتواند مستخدمی داشته باشد که هر وقت دلش خواست بیرونش بیندازد. بچه های ماری آن و همسرش سالهاست که مستقل زندگی میکنند. ماری آن به دلیل شغل همسرش ، زیاد مهمانی میدهد و در مهمانی ها کترینگ سفارش میدهد که غذا آماده از یکی از بهترین رستوران های شهر میرسد و با پیشخدمت های مخصوص سرو میشود و بعد هم ضرفها تمیز و مرتب در جای خود گذاشته میشوند و ... سوفیا هم مثل دیگر زنان سوئد شاغل است. سالها پیش از همسرش جدا شده و اکنون همراه دخترش که مشغول تحصیل است در آپارتمان کوچک و 65 متری اش در محدوده استکهلم ،زندگی میکند. سوفیا تمام وقت کار میکند و در روزهای تعطیل هم گاهی جای دیگری اضافه کار میکند. سوفیا و ماری آن هر دو شاغل هستند. هر دو همکار و همسن هستند و تحصیلات و پایه حقوقی مشابه ای دارند. دو زن سوئدی که در استکهلم پایتخت سوئد زندگی میکنند. ______________________________________________________ و اینهم یکی از زیبا ترین تبریک های روز زن در وبلاگستان
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
به خویشان به دوستان به یاران آشنا پ.ن. عکس را از اینجا برداشتم. اينم يه وبلاگ جديد زنانه كه با روز زن شروع به كار كرد.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
در وبلاگ دختر همسایه پیشنهادی دیدم مبنی بر اینکه روز جهانی زن را روز مبارزه برای مادران زندانی اعلام کنیم. نمیفهمم چرا . روز زن است، روز مادر که نیست . چرا باز مادر بودن زنان اینجا عمده میشود ؟ یعنی اگر زنی مادر نبود و زندانی بود این روز ، روز مبارزه برای آزادی او نیست ؟ اینجا هم آیا مادر بودن باید شرط باشد برای حمایت و برای پشتیبانی ؟ آیا ما هم میخواهیم بهشت را زیر پای مادران زندانی قرار دهیم؟
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
