شمعی پشت پنجره ام روشن کرده ام. به میمنت سالروز سیاهی ...
آن روز فکر کردم که دنیا برای همیشه عوض شد.
نه اینکه بهتر شود. یا بدتر ، نه.
فقط برای همیشه عوض شد.
آنروز ، یازده سپتامبر 2001
و از آن به بعد انگار هیچ چیزی جای خودش نیست.
یا شاید هم جایش همین بوده. و هیچ عوض نشده.
جواب بمب با ترور. جواب ترور با بمب.
اون که ترور میکنه و 100 نفر را میکشه ، تروریسته.
اون که بمب می ندازه و هزاران نفر رو می کشه، برای مبارزه با تروریستاست.
دیگه چهره مبارزه هم عوض شد. مثل اون موقع ها مبارز چشمای زیبای جمیله بوپاشا را ندارد که هواپیما هم دزدید و قهرمان شد.
چهره مبارز یه چیزی شد مثل چهره طالبان. یا لا اقل طالبانی که از ترسش ریشش رو زده. مبارز مثل آب ، مثل آب ِ خوردنی آدم می کشه . جنگ ِ مقدس.
ترور به منظور از بین بردن دشمن بود ، یا جلب توجه دنیا به سمت یک گروه که واکنشی دیگر نمی توانست شاید. و تروریست ایجاد سمپاتی می کرد.
تروریست امروز ایجاد نفرت و رعب و وحشت میکند. صحنه ترور گسترده شده و دنیا را فرا گرفته.
ترور جنگ مقدس نامیده میشود و مبارزه با تروریسم هم جنگ مقدس.
آنها غافلند آیا ؟ یا مردم را غافل می انگارند که : هیچ جنگی مقدس نیست.
سالروز 11 سپتامبر است. و من اینجا نشسته ام و به عکسهای کودکان بسلان نگاه میکنم. به عقلم جور در نمیآید که تفکری بخواهد برای ایجاد سمپاتی یا ایجاد رعب و وحشت ، یا هر دو ، دست به قتل عام کودکان بزند.
عقلم ؟ عقل ؟ عقل ِ من ؟
می خواهم از تفکر دایی جان ناپلئونی دست بردارم. اما باز به عقلم جور در نمی آید آنقدر که دارم عقلم را از دست می دهم. ( آنچه را که باقی مانده ).
سالروز جنایت 11 سپتامبر است ، و به خونخواهی قربانیان آن روز سیاه ، صدها هزار نفر به خون غلتیده اند .
خونخواهی ، شاید اسمش این است، اگر خون رنگ سیاه داشته باشد و بوی نفت بدهد.
راستی بعد از آن روز سیاه ، دنیا برای همیشه عوض شد ؟ یا دنیا همین بود و من عوض شدم ؟
دنیا برای همیشه عوض شد و دیگر هیچ چیز غیر ممکن نیست. انسان در حال طی کردن سیاه ترین دوران تاریخ خود است. و از این سیاه تر ممکن نیست.
ممکن نیست ؟ غیر ممکن است؟ هیچ چیز غیر ممکن نیست.
از این سیاه تر ممکن است. هیچ چیز غیر ممکن نیست.
بروم.... به میمنت مرگ وجدان ،به میمنت تمام بهانه های غارت ، به میمنت سیاهی ها ، تباهی ها ، غارت ها و کشتار ها ، یک دقیقه سکوت کنم. بشمار...
|
