گاه یک کلمه ، یک جمله ، یک نوشته کافیست تا رابطه ای زیبا را خراب کند. و از امروز تا انتهای عمر هم کافی نیست تا این تخریب را جبران کند. انگار که از کنار گلدان بلور نفیسی که در دنیا لنگه ای نداشته است رد شده باشی و نه از عمد ، نه ، تنها به خاطر دست و پا چلفتی بودن همیشگی ات و سهل انگاری های ذاتی ات گلدان را بر زمین بیاندازی و خرد شود. تمام چینی بند زن های دنیا را هم که گرد هم آوری ، باز می دانی که آن که درست می شود با آنکه بود فرق دارد، که هرگز آن نمیشود که بود. تاسف فایده ای ندارد. به عذرخواهی نیز نیازی نیست. چیزی شکسته. چیزی فروریخته که هرگز جانشین پذیر نیست. شاید اگر میشد زمان را به عقب برگرداند. شاید.. اما ...
|