زنانهها
|
دیشب تا پاسی از شب گذشته با شخصی از طریق اینترنت صحبت میکردم. احساس میکردم که دارم بولرو ی راول را مینوازم. می گفتم و میگفتم و باز میگفتم. دائما یک مطلب را تکرار میکردم و باز همان را به همانگونه که بود. چرا بعضی ها برای گوش کردن ساخته نشده اند. چرا در پیشداوریهای خود هیچ جایی برای تغییر و تصحیح نمیگذارند. چرا به خود حق میدهند که اینگونه به قضاوت بنشنید و نقش قاضی و دادستان و مامور اجرای حکم را یک جا بازی کنند؟ و چرا در سوال کردن اهمیتی برای پاسخ قائل نیستند بلکه این تنها پرسششان و طرح آن است که برایشان اهمیت دارد. اینکه در این میانه پاسخی هم برای این پرسش ها وجود داشته باشد کاملا بی ارزش است. از نواختن خسته شدم.... ****** سیب میوه راه است. حداقل برای من اینطور است. اصلا در خانه نمیتوانم سیب بخورم و همیشه آن را در کیف دارم که در راه. بعد از کار ، در حال دویدن به سمت قطار، یا بعد از ورزش ، وقتی که با موهای خیس از در خروجی محل ورزشی خارج میشوم ، سیبی گاز بزنم . آن وقت است که سیب طعمِ بودن میدهد. آنجاست که به حضور سیب خوشنود میشوم. ***** یکی از دوستان میگفت : اینها را که در مورد انشعاب حزب نوشتی موجب ناراحتی بسیاری از اعضا و هواداران حزب میشود و از تو بدشان میاید. ***** سری به مانیها زدم و از شنیدن خبر مرگ مغزی علی اخگر دلم به درد آمد. حال ام خوش نيست اسفند ۱۳۸۲ در مورد علی اخگر اینجا بخوانید
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
سکت ها و فرقه های مختلف ، به طور معمول قائم به ذات هستند و بعد از مرگ رهبر ، سیر نزولی طی می کنند. پاره پاره می شوند و دچار زوال می شوند. پیرامون شخصی جمع می شوند که جذبه دارد ( کاریسماتیک است) و قادر است افرادرا حول مسئله خاصی متحد کند و این اتحاد را حفظ کند. اما سکت با مرگ یا کناره گیری "رهبر " دچار رکود می شود. جنگ قدرت در میان افرادی که رهبری را حق خود می دانند و هر چند به پای "رهبر " نمی رسیدند اما خود را از دیگر اعضا پایین تر نمی دانند ، بالا می گیرد. و تفرقه و انشعاب پیش می آید. آنچه در حزب کمونست کارگری پیش آمد به نظر من این است و جز این نیست. منصور حکمت شخصیتی بسیار کاریسماتیک بود ( اینکه می گویم کاریسماتیک است دلیل تایید ایشان نیست ، مسعود رجوی هم کاریسماتیک است. هیتلر هم بود) و بعد از مرگ او جنگ قدرت بالا گرفت. افرادی که به ریسمان ایشان چنگ زده بودند و پراکنده نمی شدند توسط یکدیگر حذف شدند و کنار گذاشته شدند و به دنبال یک سری عملیات ناهماهنگ در گوشه کنار جهان ، هفته پیش انشعابیون اعلام تشکیل حزب جدید را کردند . من در این مدت تعدادی از نوشته های دو گروه را خواندم و حرفهایشان را در رادیو ها و در اینترنت گوش کردم. از نظر من تنها جنگ قدرت است که به چشم می خورد. در این میانه چه افشاگری هایی نسبت به یکدیگر انجام میدهند و چگونه یکدیگر را به لجن میکشند.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
پارادکس غریبی است این جهان...
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
گاه یک کلمه ، یک جمله ، یک نوشته کافیست تا رابطه ای زیبا را خراب کند. و از امروز تا انتهای عمر هم کافی نیست تا این تخریب را جبران کند.
انگار که از کنار گلدان بلور نفیسی که در دنیا لنگه ای نداشته است رد شده باشی و نه از عمد ، نه ، تنها به خاطر دست و پا چلفتی بودن همیشگی ات و سهل انگاری های ذاتی ات گلدان را بر زمین بیاندازی و خرد شود. تمام چینی بند زن های دنیا را هم که گرد هم آوری ، باز می دانی که آن که درست می شود با آنکه بود فرق دارد، که هرگز آن نمیشود که بود. تاسف فایده ای ندارد. به عذرخواهی نیز نیازی نیست. چیزی شکسته. چیزی فروریخته که هرگز جانشین پذیر نیست. شاید اگر میشد زمان را به عقب برگرداند. شاید.. اما ...
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
آهای مردم..ما طلا گرفتیم. پ.ن : ببینید دوستان. من به اعتقاد کسی توهین نکردم.در جملات خودم هیچ توهینی نمی بینم فقط بیان آنچه بود که دیدم. من احساس خودم را ( یا بی احساسی خودم را ) را در مورد این مدال گفتم. همانطور که در مقابل مدالهایی که سوئد آورد بی احساسم. من درد خودم را بیان کردم ، که وقتی که سفیر ریشوی جمهوری اسلامی را در حال تکان دادن پرچم دیدم ، برای این طلا احساسی در من باقی نماند. شاید غلط باشد ولی این احساس من بود. همانطور که قلبم درد می گیرد وقتی می بینم که ملتی را که شادی می کند در یک کفه ترازو قرار میدهند و شادی رهبر را در کفه دیگر. این احساس من است.به نظر شما غلط است ؟شاید باشد . اما به دفاع من از همجنسگرایان و یا هیچ مسئله دیگری ربط ندارد. برای من اعتقادات انسانها محترم است.( ضمن اینکه همجنسگرایی اعتقاد نیست) . و این مسئله به اعتقادات مذهبی ایشان ربطی ندارد. پ.ن : این نوشته نبوی هم جالب است. فکر نکنم او هم قصد توهین به مقدسات داشته باشد. ********
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
این همونه که جلو دوربین کفن پوشیده بود و اهن و تلپ می کرد ؟ پس چرا گذاشت در رفت ؟ وبلاگستان محل رفت و آمد است. بعضی از بچه ها میروند و بعضی می آیند. بچه هایی که می آیند به حمایت قدیمی تر ها احتیاج دارند تا شناخته بشوند و روی پای خود بایستند. من فکر می کنم این کمترین کمکی است که می توانیم به همدیگر بکنیم. من تصمیم دارم بچه هایی را که تازه شروع به کار کرده اند در اینجا معرفی کنم. به همین دلیل کافیست در نظر خواهی ، یک کامنت کوچولو به عنوان تازه وارد بگذارید و به شما در پست بعدی لینک می دهم. شرایط خاصی ندارد. لازم هم نیست لینک ِ من جزو لینکهایتان باشد.یا با من همعقیده باشید و یا از آنچه اعتقاد من است حمایت کنید. فقط کافیست وبلاگتان سکسیستی ، ضد زن و ضد مرام های انسانی و ضد بشر نباشد، ( حزب الهیون و طرفداران جمهوری اسلامی در اصلی که آخر قید شد گنجانده می شوند ) و اصول معاشرت انسانی را رعایت کند ( فحش و بد و بیراه و از این حرفا نباشد) . امیدوارم شرایط به نظر سخت نیاید. اما در اصل فکر کنیم، اکثریت وبلاگهای وبلاگستان شامل این ها می شوند. آنها که نمی خواهند از این شرایط ساده دیالوگ انسانی تبعیت کنند هم البته حق دارند که برای خودشان راحت بنویسند . اما دیگر حمایت عمومی را نخواهند داشت. و این هم وبلاگهای جدیدی که در این اواخر متولد شده اند. (اگر کسی از قلم افتاد به حساب حافظه خراب من بگذارید و نه چیز دیگر، و در نظرخواهی یاد آوری کنید. ممنون میشم) راستی جریان چیه ؟ مگه زنانه ها فیلتر شده ؟ چرا بچه ها می یان میگن از فیلتر گذشتن ؟
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
یکی از کتابهایی که این روزا خواندم کتاب بر کنار رودخانه پیدرا نشستم و گریه کردم از پائولو کوئیلو بود. بر خلاف آن دو کتاب دیگر که از او خوانده بودم ، کیمیاگر و ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد ، که واقعا عاشقشان شده بودم ، این یکی اصلا به من نچسبید. بجز جو مذهبی ای که که در تمام کتاب وجود دارد ، تعریفی بسیار سنتی از عشق به دست می دهد. زن در اینجا خود را و زندگی خود را رها می کند تا جزئی از زندگی مرد شود ، مرد آموزگار اوست و او را به سوی ایمان و ایثار بازمی گرداند. زن تمام درس و زندگی و علائق خود را رها می کند و آنچه زندگی مرد و علائق اوست ، از آن خود می کند. انگار که ظرفی باشد که خالی شده و دوباره از مرد پر شود. نخیر. بر عکس آن دوتای دیگر، این یکی اصلا نچسبید. اینم عکسی که از ایران رسیده. مک دونالد دوبله به فارسی :
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
تا اینجا ننویسم انگار کسی نمی خونه. ******* و این هم سرنوشت یک برگشته از زندانهای جمهوری اسلامی باز این من و این شب تیره بی پگاه....
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
گفت : نترس بابا ،زنبور وقتی نیش می زند خودش می میرد . ********
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
این ماجرا را یک دوست 23 ساله برایم تعریف کرد: یک روز همراه خواهر کوچکم نشسته بودیم روی زمین داشتم تلویزیون نگاه می کردم ، یه روزنامه هم پهن بود وسط اتاق و داشتم اون رو هم نگاه می کردم.تلویزیون داشت کارتون نشان میداد و خواهر کوچکم به شدت کارتون دوست دارد و دائما سوالهایی میکرد که من با بیحوصلگی جواب می دادم. یک باره چیزی به شدت به سرم کوبیده شد و تقریبا حواسم را از دست دادم. وقتی به خودم آمدم دیدم خواهر کوچولوی چهار ساله ام با یک چکش بالای سرم ایستاده. به سرم دست زدم و دیدم دستم پر از خون شد. سرش داد زدم : چی کار کردی ؟ هیچ می فهمی چی کار کردی؟ آدم ممکنه بمیره. چرا این کار رو کردی ؟ خواهر کوچولوم در حالی که از دیدن خون ترسیده بود گفت: پس چرا جوجو ها دور سرت جیک جیک نکردند ؟ گفتم بگیریمشون نگهشون داریم. پس جوجو ها کوشن ؟ نگید که متوجه نشدید دیگه. دوباره بخوانید شاید کمکی کرد. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ داشتم چند تا وبلاگ رو می خواندم که تا به حال ندیده بودم یا مدت زیادی بود که بهشان سر نزده بودم. شروع کردم از بالا به پایین خواندن و بعد دیدم دارم اشتباه می کنم. هر چند که نسبتا هیچ کدام از ما در وبلاگهایمان داستان دنباله دار نمی نویسیم و هر پستی نسبتا مستقل از پست قبلی است. اما نوشته های هر کسی سیر تکامل اندیشه او را نشان می دهد . همه ما تغییر می کنیم. و تکامل می پذیریم. و راه درست خواندن یک وبلاگ از پایین به بالاست. راه درست تر برای شناختن او خواندن آرشیوش از اول به آخر است. راستی.. یکی از بهترین جملاتی که از وبگردی امروزم برداشتم از این وبلاگ بود : برای اينکه به راه خودمون ايمان داشته باشيم ٬
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
گاهی وقتا چیز زیادی لازم نیست تا طعم خوش بودن را حس کنی.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
یک بحث جالب در کامنت های مربوط به پست پایینی مطرح شد که فکر می کنم به عنوان یک بحث مستقل مطرح کنیم. و با مردان زیادی صحبت کرده ام که از سرد مزاجی همسرانشان نالیده اند. با مردان زیادی صحبت کرده ام که گله داشتند که زنانشان رابطه جنسی را کثیف و تهوع آور می داند. مردی را می شناسم که می گفت زنش از نیمه کار او را ترک می کرد و از او می خواست که اگر مایل است خود ارضایی کند. مردی را می شناسم که می گفت از بس زنش سرد برخورد کرده است که دیگر میلی به رابطه جنسی ندارد و گاه حتی متوجه نمی شود که به ارگاسم رسیده است یا نه. مردی را می شناسم که می گفت که احساس می کند که هر شب به همسرش تجاوز می کند و این تنها راه ارتباط جنسی است که می شناسد. مردی را می شناسم که به دلیل اینکه می دید زنش از رابطه جنسی لذت میبرد ، فکر میکرد که او جنده است . به نظر او لذت بردن از رابطه جنسی تنها حق مرد بود. در فرهنگی که از ابتدا به کودکان گفته می شود که پسر و دختر مثل پنبه و آتش هستند ، و از همان بدو کودکی جداسازی کودکان انجام می شود و دختران را از جنس مخالف می ترسانند ، چگونه خواستار یک رابطه سالم و دلپذیر در بزرگسالی اینان هستیم ؟ مردان و زنان ما طوری بار آمده اند که از حتی دلبستگی نسبت به یکدیگر و علاقمندی خود را با شیوه ای غیر معمول و گاه عجیب و غریب و نشان می دهند. در روابط روزانه شان رابطه با جنس مخالف نمی گنجد و اگر به دلیل شرایط کار و ... مجبور به برخورد باشند ، این برخوردها به شکلی کاملا خشک و رسمی برگزار می شود. کلام آخر این که: عدم آشنایی به شکل زیبا و دلپذیر رابطه جنسی ، نا آگاهی از اینکه چگونه معشوق / معشوقه خوبی برای همراهمان باشیم ، دردی نیست که تنها به جنسیت خاصی متعلق باشد . این درد درد انسان ایرانی است. انسانی که دچار فرهنگ جدا سازی و فرهنگ عدم معاشرت با جنس مخالف است. برای بهبود این مسئله باید با این فرهنگ مبارزه کنیم، نه با یکدیگر. چرا که همه ما ، از زن و مرد ، قربانیان همین فرهنگ انسان گریز هستیم.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
زن در حال قدم زدن در جنگل بود كه ناگهان پايش به چيزي برخورد كرد. وقتي كه دقيق نگاه كرد چراغ روغني قديمي اي را ديد كه خاك و خاشاك زيادي هم بر آن نشسته بود. زن با دست به تميز كردن چراغ مشغول شد و در اثر مالشي كه بر چراغ داد طبيعتا يك جن بزرگ پديدار شد.
زن پرسيد : حالا مي توانم سه آرزو بكنم ؟ جن جواب داد : نخير . زمانه عوض شده است و به علت مشكلات اقتصادي و رقابت هاي جهاني بيشتر از يك آرزو اصلا صرف نداره. همينه كه هست. حالا بگو آرزويت چيست؟ زن گفت : در اين صورت من مايلم در خاور ميانه صلح برقرار شود . زن اين را گفت و از جيبش يك نقشه جهان را بيرون آورد و گفت : نگاه كن. اين نقشه را مي بيني ؟ اين كشورها را مي بيني ؟ اينها ..اين و اين و اين و اين و اين ... و اين يكي و اين. من مي خواهم اينها به جنگ هاي داخلي شان و جنگهايي كه با يكديگر دارند خاتمه دهند و صلح كامل در اين منطقه برقرار شود. جن نگاهي به نقشه كرد و گفت : ما رو گرفتي ؟ اين كشورها بيشتر از هزاران سال است كه با هم در جنگند. من كه فكر نمي كنم هزار سال ديگه هم دست بردارند و بشود كاريش كرد. درسته كه من در كارم مهارت دارم ولي ديگه نه اينقدر ها . يه چيز ديگه بخواه. اين مهاله. زن مقداري فكر كرد و سپس گفت: ببين...من هرگز نتوانستم مرد ايده آل ام راملاقات كنم. مردي كه عاشق باشه و دلسوزانه برخورد كنه و با ملاحظه باشه. مردي كه بتونه غذا درست كنه و در كارهاي خانه مشاركت داشته باشه. مردي كه به من خيانت نكنه و معشوق خوبي باشه و همه اش هم روي كاناپه ولو نشه و فوتبال نگاه نكنه. ساده تر بگم، يك شريك زندگي ايده آل . جن مقداري فكر كرد و بعد گفت : اون نقشه لعنتي رو بده دوباره يه نگاهي بهش بندازم.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
چند تن از دوستان از من در مورد پن لاگ يا كانون وبلاگ نويسان ايران سوال كردند.
وجود چنين تشكلي مشخصا تنها به اين دليل است كه اعضائ آن ضرورت وجود آن را تشخيص داده اند. اينكه من در اين تشكل عضو نيستم دلايلي دارد كه بيشتر آنها شخصي است و نيازي به مطرح كردن آن در اينجا نمي بينم ولي عضو نبودن من به دليل مخالفت با اين حركت نيست. اين حركت نيز مثل هر حركت جمعي ديگري در وبلاگستان حمايت وبلاگ زنانه ها را با خود دارد. حتي اگر اين حمايت ، عضويت اين وبلاگ را در بر نگيرد. به هر حال براي دوستاني كه در اين راه پيشقدم شده اند و يا به آن پيوستند ، آرزوي موفقيت دارم.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
چند روز پيش در استكهلم كنسرت يكي از خوانندگان ايراني بود. جواد يساري در رستوران استانبول ، نياوران سابق و مولن روژ سابق تر كنسرت داشت. يادم هست كه آشنايي من با آهنگ هاي كوچه بازاري در 17 سالگي ام اتفاق افتاد. آن موقع عشق پرولتري داشت خفه مان مي كرد و بعد از ديپلم به جاي آنكه برويم دانشگاه ( خودمانيم دانشگاه را هم كه بسته بودند، كدام دانشگاه مي رفتيم؟ ) رفته بودم در ساختمام پلاسكو و كارگري مي كردم. در محيطي فوق العاده مردانه و كارگري كه به دليل موقعيت و مسائل خاص خودش محيطي لمپني هم مي شد. در آن محيط كه تعارفات روزمره كارگران فحش خواهر مادر بود كه دوستانه به هم حواله مي كردند ، من و دو سه تاي ديگر از دختران همسن خودم سعي مي كرديم جنبش كارگري را رهبري كنيم . ( احتمالا متوجه شديد كه چندان هم موفق نبوديم ) . در آنجا بود كه براي اولين بار با آهنگ هاي كوچه بازاري آشنا شدم. و نيز براي اولين بار مردم كوچه بازار را ديدم. مرداني كه تا كنون با زني غير از اعضاي فاميل و بستگان درجه يك همزبان نمي شدند و حضور دختران جواني مثل ما برايشان بسيار غريب بود. ابتدا فكر مي كردند كه يه طوريمان مي شود و بعد فكر مي كردند كه دنبال شوهر مي گرديم و وقتي بعد از چند روز خواستگاري مي كردند و ما در جواب براي اينكه ناراحتي به بار نيايد مي گفتيم كه نامزد داريم ، فحش و بد بيراه را به نامزد هايمان مي فرستادند كه آنچنان بي غيرتند كه مي گذارند اين دختران جوان در ميان مردها كار كنند. و بعد باز هم فكر مي كردند كه يه چيزيمان مي شود.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
از تحصن روزنامه نگاران پشتیبانی کنیم
ـ آیا من درمان شده ام ؟ قسمتی از کتاب " ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد" نوشته" پائولو کوئلیو"
به برادرم گفتم : یه پیرهن تازه خریدم. می خوای ببینیش. توضیح: پیراهن های من معمولا از جنس لینه یا کتان و خلاصه اجناس طبیعی است.که برادر بی سلیقه من به آنها گونی می گوید.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
زوج نابغه آمريکايي و همجنس گرايي و بقيه قضايا ... **اين رو بايد برايتان تعريف كنم. خودم از خنده نزديك بود روده بر شوم. **خوب اينطور كه معلومه يارو واقعا دچار تغييرات اساسي شده و از فحش دادن به من دست برداشته, و كمي تا قسمتي شفا يافته. دارم كم كم به قدرت خودم در مباحثه اطمينان پيدا مي كنم :))) **از شوخي بگذريم و به بحثي جدي بپردازيم . سوال ديگري كه توسط يكي از دوستان در وبلاگش شده است در مورد فرزند پذيري در خانواده هاي همجنسگراست: به وبلاگ حميد سر زدم و ديدم كه او بسيار زيباتر از من اين مسئله را بررسي كرده. اينجا بخوانيد . **واي كه من چقدر روده درازم. مطمئنم كه شخصي ديگر مي توانست همين محتوا را در دو يا سه جمله مشخص كند. اما شما هم با من و روده درازي هايم آشنا هستيد ديگر.
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||
|
**هميشه فكر مي كردم پستي انسانها حد و مرز دارد. مي دانيد منظورم انسانهاي معمولي است. از هيتلر و خميني و اين دار و دسته حرف نمي زنم. بلكه انسانهاي معمولي. انسانهايي مثل من و شما. همه قرار نيست خوب باشند ، خيلي ها بد هستند و خيلي ها هم خيلي بد. اما براي بدي و پستي حد و مرزي مي شناختم. كه گاهي مسائلي پيش مي آيد كه موجب مي شود در اين شيوه تفكر خودم تجديد نظر كنم. **فعلا در زندانهاي سوئد يك سرگرمي جديد درست شده است. مسابقه اي بسيار سرگرم كننده به نام كي مي تونه در بره و بيشتر دوام بياره. اين مسابقه به اين شكل است كه چند تن از زندانيهاي دراز مدت جنايي فرار مي كنند و تمام پليس سوئد دنبالشون ميگرده و وقتي پيداشون كرد چند نفر ديگه فرار ميكنند. در اين بازي تمام ملت سوئد هم با دلهره و تشويش شركت مي كنند. هفته پيش يك دسته سه نفري فرار كرده بودند كه بعد از 4-5 روز دوباره دستگير شدند و ديشب هم يه دسته سه نفري ديگر فرار كردند. من در دهكوره اي در حومه استكهلم كار ميكنم. هفته پيش يكي از همكاران من كه زن مسني است و در همان دهكوره زندگي مي كند ،گفت كه شوهرش امشب خانه نيست و از ترس تومي اولسون ( يكي از فراريان كه به جرم قتل پليس در زندان بود ) مي ترسد شب در خانه تنها بماند. اينكه به فكرش برسد كه تومي اولسون كه در شهر ديگري فرار كرده تمام سوئد را مي گذارد و شب مي آيد در خانه او اتراق مي كند به نظر من نبوغ زيادي مي خواست. احتمالا اين هفته هم از ترس اين سه نفر خواب به چشم نمي آورد. **صدام حسين مايل است دوران زندانش را در سوئد بگذراند. ايشان زندانهاي سوئد را انساني و مطابق با قوانين حقوق بشر توصيف كرده اند و مايلند اينجا باشند. زندانهاي عراق يكي از مخوف ترين زندانهاي دنيا بود و شديدترين شكنجه ها به مخالفان رژيم صدام اعمال ميشد. ولي وقتي كه خود ايشان قرار است زنداني باشند ، كجا بهتر از سوئد كه در مقابل زندانها ديگر ، حتي آمريكا ، هتل است. **مرگ بر بوش مرگ بر بوش مرگ بر بوش بگو... ( با آهنگ بخوانيد لطفا ) **ماجراي غده و اينا رو اينهمه جدي نگيرين بابا. جدا خيالي نيست. خودم فكر مي كنم دچار التهاب غده تيروئيد شدم. ننوشتمش كه خودم را برايتان لوس كنم ( نه زياد ) بلكه بيشتر اين گفتار در باره روي سر ايستادن برايم جالب بود. اينجا خيلي موجب تعجب شده بود. خلاصه چيز خاصي نيست. مي دونم كه نيست. ( در ضمن ممنون از اينهمه همدليتون ) **در ميل يكي از دوستان ديدم كه نوشته بود كه يارو ديگه تصميم گرفته به من فحش نده. رفتم و ديدم راست مي گه . حالا نمي دونم كه به كل شفا پيدا كرده يا دوران نقاهت رو مي گذرونه . راستش زياد هم خوب نيست ها. وقتي كه اين يارو بهم فحش نمي ده احساس بدي دارم. احساس مي كنم نكنه از من خوشش اومده و اونوقت يه جورايي چندشم مي شه. هميشه گفتم كه اگر قرار باشه بين لكاته بودن و اثيري بودن يكي را انتخاب كنم ، لكاته بودن را انتخاب مي كنم. به نظرم اين كه ما زنها را لكاته خطاب كنند هيچ وقت چيز بدي نبوده. و شخصا هيچ وقت مشكلي با اين برخورد نداشتم. اما حالا كه اين يارو ديگه شفا پيدا كرده و نمي خواد به من فحش بده... ممكنه دچار دپرشن بشم. :))) ( حالا فكر مي كنيد اين نوشته براي شروع يك دوره جديد فحاشي كافيه ؟ به اين ميگن كرم ريختن ها !!! ) **هاله يه راه خوب براي جواب به متلك هاي مردها در ايران پيدا كرده. اينجا بخونيد . كسي چيز ديگري به نظرش مي رسه ؟ فكر كردم يه باند ضد متلك درست كنيم و جواب تمام متلك هايي را كه مي شنويم ( يا مي شنويد ) حاضر داشته باشيم. راستي يه سوال ديگه هم داشتم. اين هايي كه متلك مي گن از گفتن اين كلمات زشت و عبارات جنسي چه لذتي ميبرند ؟ آيا مي تونن يه توضيحي بدن ؟ بلاخره از اين همه وبلاگ نويس و وبلاگ خون مرد حتما كساني هستند كه در عمرشون متلك هم گفته باشند ديگه. نه ؟ مگه مي شه ؟ پس اين متلك ها رو كي مي گه ؟ پ. ن : آسيه هم در اين مورد نوشته. **تيم ايران هم كه باخت. حالا نمي دونم دقيقا به كي باخت و چه جوري باخت. نمي دونم اين گربه حالا چي داره بگه . **** پ .ن :با كلي پارتي بازي ( دكتر آشناست ) جواب آزمايشم را الان گرفتم. همانطور كه در بالا هم گفتم التهاب و عفونت تيروئيد است. با دارو برطرف مي شود. ( هاله بيخود نمي گه كه بادمجون بم...)
|
|||||||||
|
|
|
|
||||||