زنانه‌ها

مطلب زير تماما از سايت استكهلميان برگرفته شده است.

گزارش جنجالی بانوی نویسنده و ژوزنالیست سوئدی بدنبال مسافرت به ایران در روزنامه اکسپرسن
استکهلمیان - آگنتا کلینکسپر بانوی نویسنده و ژورنالیست  سوئدی که چند روزی است که از یک مسافرت سه هفته ای به ایران برگشته است گزارشی جنجالی در روزنامه مورخ سه شنبه 18 ماه مه روزنامه اکسپرسن (یکی از دو روزنامه بزرگ عصر سوئد) به چاپ رساند که مورد بازتاب گسترده در سوئد و خارج از آن قرار گرفته است. استکهلمیان موفق به برقراری  تماس تلفنی با او گردید. او به همکار استکهلمیان گفت که در اوسط ماه آپریل به ایران مسافرت کرده  و سه هفته در ایران اقامت داشته  و گزارش او تحت عنوان "زندان ملایان و فرهنگ مرگ" نتیجه این مسافرت بوده است. او اشاره کرد که علاقمندی به گزارش او در سوئد و خارج از سوئد بسیار گسترده بوده است. او از جمله اشاره کرد که از "رادیو فردا" با وی تماس گرفته اند و بانویی با "انگلیسی شکسته بسته" از وی خواسته است که از مقاله اش در برنامه های فارسی این رادیو استفاده کند. او همچنین از" رادیو فردا" انتقاد کرد که حق تالیف او جهت استفاده از این مقاله را پرداخت نکرده است. استکهلمیان  برگردان فارسی مقاله این بانوی ژورنالیست سوئدی را جهت اطلاع خوانندگان  در سایت درج میکند. متن سوئدی این مقاله در صفحه ششم روزنامه اکسپرسن مورخ 18 ماه مه سال 2004 به چاپ رسیده است.

متن سوئدی این مقاله در صفحه ششم روزنامه اکسپرسن مورخ 18 ماه مه سال 2004 به چاپ رسیده است.
زندان ملایان و فرهنگ مرگ
در تهران به تلویزیون نگاه میکنم. یک فیلم گانگستری آمریکایی. زنی با پیراهن در فیلم ظاهر میشود. روی بدن زن را با نواری سیاه پوشانده اند. انگار که جرم است. تصویر را مات هم نکرده  بلکه کاملا سیاه کردند مبادا که حتی فرم بدن زنی هم  آشکار گردد. اما من مات شده ام. هر روز خودم را قبل از قدم زدن در پارک لاله میپوشانم. مقنعه (مو, گردن . گلو) و لباس گشاد با شلوار بلند و دامن بلند (بازو, سینه, شکم, باسن, پا و مچ پا).  بلندگوها در پارک روضه و اخبار تبلیغاتی فریاد میزنند. آکاردئون, آهنگ پاکو دلوسیا و یک آهنگ از گروه آبا البته بدون صدای خواننده. زنان در چادر یا مقنعه ورزش میکنند و با حرکات محدود به ژیمناستیک میپردازند. من هم شرکت میکنم و سعی میکنم که پوشش خودم را بر روی سرم نگاه دارم. با گلویی پر از خلط و بینی گرفته از چهار میلیون اتوموبیل شهر 12 میلیونی تهران ورجه ورجه میکنم. یک گروه مذهبی- ژیمناستیکی- خنده ای, مردها جدا و زن ها جدا, با خوشحالی فریاد صبح بخیر سر میدهند, به الله التماس میکنند, پیشانیهای خود را ماساژ میدهند, جیغ میکشند و از خنده ریسه میروند. بله, به حکومت ملایان باید واقعا خندید. همه 12 میلیون, یکجا در خیابان. چون ایران رنج آور است. مزه تلخ  فرهنگ مرگ و نیز شیفتگی سکسولوژیکی جنون آمیز ملایان به آپارتهاید جنسی در ممنوعیت غیرعادی زنان تجلی یافته است.  وحشت آنان از تماس با زن. مرگ است و سکس. این فرهنگ مرگ از 40 روز عزا در سال تشکیل شده است, برای یک شهید قدیمی که هزار سال قبل مرده است عزا میگیرند. تصاویر مردان مرده و خمینی بر روی دیوارها به خیابانهای پر از دود و گازوئیل خیره شده اند. در شیراز خیابانها را بسته اند و مردان سیاهپوش در صفوف بلند در جلوی چشمان مردم خود را میزنند. هم برای  شهیدی  بنام  حسین در حال گریه هستند, و هم از فرصت استفاده کرده  و برای چیزهای دیگر هم گریه میکنند, و عده ای هم تظاهر به گریه کردن میکنند. چقدر سخت است. در ایران خیلی از چیزها تظاهر است. یک بازی برای بنیادگرایی. تا زمانی که به منزلت بروی, در را از پشت سر خودت  قفل کنی و یا به کوه ها پناه برده و نفس حبس شده خود  را بیرون بدهی. زنان فقیر بمانند اجرای تئاتری سینه های خود را به میله های قبر خمینی در خارج از تهران میفشارند و میله های آهنی را میبوسند و التماس میکنند. در ایران این میله ها  هستند که به چشم میخورند نه جزئیات مبارزه مانند لباس های زنان تهرانی, یکی دو تا دسیکوتک مخفی در قسمت ثروتمند شمال تهران, موزیک سامبای تاکسی های شهر و یا روسریهای نیمه عقب رفته در کوهستانها. این میله ها هستند که دیده میشوند. ممنوعیت ها, ممنوعیت رقصیدن, ممنوعیت آواز خواندن برای زنان, ممنوعیت نشان دادن مهر میان زن و مرد. ممنوعیت برای موی زن, بدن زن  و ممنوعیت آشکار شدن زن.  در سال 2003 چهل ژورنالیست در پشت میله ها بوده اند. من و گروه نویسندگان سوئدی از رئیس زن دانشگاه  روزنامه نگاری تهران در مورد مرز آزادی بیان سوال کردیم. اجازه نوشتن در مخالفت با اسلام  و یا در مورد سکس وجود ندارد. به آنان  سه بار اخطار شده  و اگر نوشته خود را تغییر ندهند فقط زندان است که باقی می ماند. او روی "سه بار اخطار" تاکید میکند. منظورش را میفهمیم, فقط یک شانس دارند که نوشته خود را تغییر بدهند. یا دروغ بنویسند و یا ساکت باشند. بعد به قرآن استناد میکند (مجبور است؟) و میگوید که غرب باید به حجاب و "ارزش و شخصیت زن مسلمان" احترام بگذارد (اشاره ای به ممنوعیت آن در فرانسه) . تلویزیون ایران با افتخار از هر تظاهراتی در غرب در حمایت از حجاب خبر میدهد.این کاملا باب دهن ملایان است. در حالی که مردان با آخرین مد در خیابانها میچرخند, من و زنان دیگر زیرچشمی به جامه مبدل خودمان نگاه میکنیم تو گویی که مامورین مخفی یک جنبش ممنوعه باشیم.  به این خاطر است که مینویسم. به خاطر زنی مینویسم که روز روشن در خیابان و در چند متری مقابل من بازداشت شد. دوست پسرش بازویش را دور او حلقه کرده بود, حجابش پس رفت, موهایش هویدا شد. دو جنایت: بازو و مو. دوست پسرش فرار کرد. او توسط دو پلیس چادر به سر به داخل اتوموبیل پلیس کشیده  شد. من برای شیرین شماره 1 مینویسم که آنتن ماهواره ای اش را سال قبل از او گرفتند. توسط یک اقدام نفرت انگیزضد  حقوقی به خانه اش هجوم بردند. ملایان به ایمان او نیز تجاوز کردند. او مسلمانی معتقد بود اما دیگر نماز نمیخواند و از اسلام متنفر است. میخواهد که فرار کند, اما پولی ندارد. من برای شیرین شماره 2 مینویسم که دوستانش جشنی با رقص, موسیقی و الکل برپا کرده بودند. پلیس به محل حمله کرد. یک هنرپیشه زن شغل خود را از دست داد و چند مرد با گره زدن ملافه, تو گویی که جنایتی مرتکب شده باشند, تلاش به فرار کردند. یکی از آنان, اردشیر افشین راد ,کارگردان, با برخورد به زمین متلاشی و کشته شد. من برای زنان رانده شده به ته اتوبوسها بمانند سیاهپوستان دهه 50  و 60 آمریکا مینویسم. چند زن جوان به ما میگویند در اتوبوسها جدا نگاه داشته شده اند که مردان خودشان را به آنها فشار ندهند. واقعا آپارتهاید جنسی فکر را نیز مختل میکند. من اما هیچگاه مانند ایران خودم را یک بدن سکس نما احساس نکرده ام. کمی از پایم از میان دامن بلندی که به تن کرده بودم نمایان شد که مرد جوان راهنما نسبت به آن تذکر داد, مطمئنا از روی خیرخواهی که اتفاق ناگواری برایم رخ ندهد. اما باز هم. فکر میکنه کیه؟ انگار که من نابالغ هستم.  زندانی نگاه مردان. به جای مجبور کردن زنان که گونی به تن کنند, یک چشم بند مشکی به چشمهای اینگونه مردان بزنید. لعنتی ها. هفته ها میگذرد. سوراخ گوشم را در برابر بلندگوهای پارک لاله پنبه فرو میکنم. کسی روی دیوار منزل نوشته است "FUCK". اما در داخل منزل این کلمه را خودم تمام میکنم. فاک ملاها, فاک حجاب, فاک دروغها, فاک زندان اوین, فاک ترس و وحشت. بدتر از همه سرایدار هتل که به یک پلیس مخفی بیشتر شباهت دارد برشورهای هنری و سی دی های کاملا قانونی مرا به نفع خودش مصادره میکند: "دوستم میخواهد سی دی ها را کپی کند". انگار مطمئن است که حق هم با اوست. کارمندان هتل بصورت عجیبی رنگشان پریده و ساکتند. ترس کار خودش را کرده است. میله ها. بعد از دو روز متعلقاتم را پس گرفتم و فقط دلم میخواهد به سوئد برگردم. من میتوانم, به خانه برگردم, اما نه آنهای دیگر.
 مقاله از: آگنتا کلینکسپر
برگردان فارسی: استکهلمیان دات کام. 
مصاحبه برنامه "کونفلیکت" (کشمکش) شبکه پی 1 رادیو سوئد با آگنتا کلینگسپر
برنامه "کونفلیکت" (کشمکش) شبکه پی 1 رادیو سوئد نیز در برنامه روز یکشنبه 15 ماه مه خود قسمتی از گزارش آگنتا کلینگستر را با صدای خود او پخش نمود. او در این برنامه که با اشعاری از فروغ فرخزاد شروع کرد تصویری  غم انگیز و وحشت انگیز از جامعه امروز ایران را برای شنوندگان سوئدی تشریح نمود. او از ایران به عنوان زندگی در یک بازداشتگاه یاد کرد و زندگی ایرانیان را به بیماران روانی بیماری"اسکیزوفرنی" (دو شخصیتی) تشبیه نمود که مجبورند در خانه یک شخصت و در خارج از خانه شخصیت دیگری از خود نشان دهند.  به اجبار دروغ بگویند و به اجبار کودکانشان  را نیز مجبور به یک زندگی دروغین  کنند. او به جرم دست دادن میان زن و مرد اشاره کرد. به لباسهای شبی که فروششان آزاد است اما نمایششان در بدن زنان ممنوع . او مسافرت به ایران را مسافرت به یک فیلم "ساینس فیکشن" (تخیلی) اما به گذشته تشبیه کرد. او ادامه داد: وحشت,  وحشت و وحشت. اما او در پایان صحبتش گفت: زندگی مخفی خصوصی ایرانیان اگر هر چه بیشتر خود را وارد زندگی ممنوعه بیرون از خانه کند مانند موریانه ای که در حال خورد پایه های یک خانه است بزودی آن را آنچنان پوک خواهد کرد که مانند تلی  از پودر به زمین بریزد. با وجود توجه گسترده  به گزارش این نویسنده و ژورنالیست سوئدی  و مصاحبه رادیوهای مختلف با وی بخش فارسی رادیو سوئد (پژواک) هیچ اشاره ای به مسافرت این نویسنده و ژورنالیست به ایران و گزارش منتشر شده وی نکرده است. استکهلمیان مصاحبه با وی را ضبط  جهت شنیدن در سایت قرار داده است.  آگنتا کلینگسپر در برنامه "کونفلیکت" شبکه پی 1 رادیو  سوئد