در هفت مارس چيزي نوشتم كه سوالات مختلفي را پديد آورد. راستش خودم هم از خودم توقع نداشتم چنين چيزي را بنويسم. بعضي دوستان هم سوال كردند آيا از آنها هم تشكر مي كنم يا نه . امروز هم ميلي از يك دوست كمي نزديكتر ( همين كوچه بغلي تو استكهلم ) به دستم رسيد كه بعد از مدتي زبان درازي و اخم و تخم در ميل از من پرسيده بود چرا از مردان تشكر كرده ام. و چرا روز زن را به زنان و مردان تبريك گفته ام. به نظر من بسياري از مردان نيز در اين جنبش همراه ما هستند. به وجودشان نياز داريم و بايد باشند. اگر روز زن را روز برجسته كردن مسائل و مشكلات زنان بدانيم آنها نيز در اين برجسته سازي شريك هستند. اين روز براي آنان نيز ارزشمند و گرامي است. من مردان زيادي رامي شناسم كه با فمينيسم نان در مي آورند. مردان زيادي كه خود را در مجالس فمينيست ميخوانند . تز هاي دانشگاهي شان را در مورد فمينيسم مي نويسند اما در خانه از هر آخوندي بدتر رفتار مي كنند . من مرداني را نيز مي شناسم كه بدون هيچ ادعايي , زنان را انسانهايي برابر با خود مي دانند و هرگز از حقي كه اجتماع در برتري به آنها داده است استفاده نمي كنند. من زناني را مي شناسم كه " فمينيست " هستند و با همزيست هاي خود چنان رفتار مي كنند كه انگار مالك آنان هستند. در خانه آنها تنها رل ها عوض شده است. سالار منشي اما به جاي خود باقي است. فمينيسم علم تغيير جامعه به سمت يك جامعه برابر است. اگر مرداني در اين علم و انديشه با ما همراه هستند روز زن را روز آنان نيز مي دانم. اما از طرف ديگر حرف اين دوست را درست مي دانم. من از مرداني كه دستانشان قفس نيست تشكر كردم. چرا كه آنها از حق انتخاب خود چنين استفاده كرده اند. اين حرف زياد درست نيست. ما زنان فمينيست حق انتخاب نداريم. اما آيا مردان فمينيست حق انتخاب دارند ؟ حق انتخاب آنها هم ميان آزاده بودن و زندانبان بودن است. و يك انسان قادر نيست زندانبان باشد. نه . نوشته من درست نبود. آقايان...من اشتباه كردم.تشكر از شما هم دليلي نداشت.
