امروز جمعه است. روز انتخابات در ايران. امروز همه ما كاري براي خود داريم. در خارج از كشور بعضي در تظاهرات ها شركت مي كنند. بعضي به طريق ديگري صداي مردم را به گوش دولتمردان و دولتزنان اروپايي و ...مي رسانند. و امروز سپري مي شود. در داخل كشور مردم به قصد نمايش يك نه بزرگ به رژيم جمهوري اسلامي برنامه هاي خود را براي امروز تنظيم كرده اند . اما فردا ؟؟ فردا چه مي كنيم؟ سالهاست كه واكنشي عمل مي كنيم. رژيم سركوب مي كند. ما تضاهرات مي گذاريم . رژيم اعدام مي كند . ما اعتراض مي كنيم. رژيم انتخابات مي گذارد . ما تحريم مي كنيم. رژيم اصلاحطلب راه مي اندازد ما افشا مي كنيم . اما تا به كي مي خواهيم واكنشي عمل كنيم ؟ تا به كي به انتظار حركت اينان باشيم و واكنش نشان دهيم؟ بايد حركت از ما باشد. بايد در حركت از اينان پيش بگيريم . بايد حركت اپوزيسيون از پاتك زدن و واكنش نشان دادن و مدافعي عمل كردن خارج شود. اگر قصد آن داريم كه ايرانمان را دوباره آزاد ببينيم...راهي بجز حركت نداريم. حركت از اين بيش شتابان كنيم ...
