پ.ن. بگردیم و انسانهای قابل اعتمادی را بیابیم که امکان و انرژی لازم را برای دریافت کمک های مالی داشته باشند. من شخصا ان جی او های مختلف زنان مستقل را پیشنهاد می کنم. اگر می توانید با هر کدام که در دسترس هستند تماس بگیرید. من هم با آنان که امکان ارتباط دارم تماس خواهم گرفت. برای کمک رسانی باید از خود مردم کمک گرفت..کمک رسانی به مناطق زلزله زده نباید برای ما جنبه سبک کردن باری از وجدانمان را داشته باشد. پولی بدهی و دیگر به تو مربوزط نیست که به دست چه کسی می افتد. باید در رسیدن کمک ها به دست مردم اطمینان داشته باشیم. ابزار های دولتی همیشه در این کار به مردم خیانت کردند. در راه یافتن نیروهای مردمی کمک رسانی دست به کار شویم.
پ.ن 2، بچه های وبلاگستان قرار وبلاگی گذاشته اند برای کمک به زلزله زدگان، يکشنبه ۷ دی ساعت ۴ تا ۶ . توانير پارک نظامی گنجوی. اطلاعات بیشتر را در وبلاگ قرار وبلاگی بخوانید. امیدوارم با بچه های دیگری که در تهران نیستند و یا مایل نیستند علنی شوند هم راهی برای کمک پیدا کنیم.
پ.ن 3 . امید میلانی :از دوستان انجیاویِ نصفهنیمهیی برایِ اینکارها دارند، و الآن خودِشان دارند آماده میشوند که برایِ کمکرسانی به منطقه بروند، من هم اگر بتوانم از فشارِ کاری در آیم میروم. من با آنها صحبت کردم، ولی گفتند نه ارتباطاتِ چندان قوییی برایِ توزیعِ کمکها دارند، و نه سازمانِ خودِشان آنقدر بزرگ و متشکل است که بتواند حجمِ زیادی از کمکها را به روشِ مناسب هزینه کند. فکر میکنم بیشترِ گروههایِ غیرِدولتییِ داخلِ کشور (به دلیلِ همان مسئلهیِ عدمِ سازماندهی که از جنبهیِ سیاسی هم مشکلِ ما است) دچارِ همین مشکلات باشد. رویِ این حساب، پیشنهادِ من خصوصاً به دوستانِ خارج از کشور که (به دلیلِ تفاوتِ ارزشِ پول) از وضعیتِ مالییِ بهتری هم برخوردار هستند آن است که به جایِ آنکه فقط کمکی امروز بکنند و سپس ماجرا را فراموش کنند، بدونِ عجله و با دقتِ کافی سازمانی برایِ احداثِ ساختمانهایِ استوار به جایِ ساختمانهایِ تخریبشده راه بیاَندازند، و در طیِ یکی دو سال که جریانِ بازسازی ادامه دارند بکوشند این سازمان را تأمینِ مالی کنند، و از مهندسانِ داخل و خارج هم کمک بگیرند تا کاری بزرگ انجام شود، که دیگر نگرانییی از بابتِ زلزله در آن منطقه باقی نماند.ولی ماجرا به اینجا خلاصه نمیشود. زلزله به این خاطر در کشورِ ما به فاجعه بدل میشود که ساختمانها از کیفیتِ مناسب برخوردار نیستند، و دلیلِ عمدهیِ آن هم پرخرجبودنِ ساختنِ سازههایِ قوی و مشکلِ مالییِ مردمِ حتی طبقهیِ متوسط برایِ تأمینِ این نیاز است. خصوصاً اکنون که بسیار ساختمانهایِ آن منطقه تخریب شده یا لااَقل به بازسازی نیاز دارند، این مشکل دوچندان میشود، و میتوان تصور کرد که ساختمانهایِ جدیدی که ساخته شوند از قبلیها هم ناپایدارتر باشند
رهگذر ثانی :دوستان عزیز! در تماسهایی که من داشتم، این اطمینان داده شد که میتوان آدمها و انجمنهای غیر دولتی مورد اعتماد پیدا کرد که کمکها را به قربانیان فاجعهیِ زلزله برسانند. مهم این است که در هر کشوری یک کمیتهیِ یاری رسانی به قریانیان زلزله بم(بیهیچ انگیزهیِ سیاسی)، از چند فرد مورد اعتماد ایرانیان آن کشور تشکیل شود تا با بازکردن یک حساب بانکی کمکها را جمع کنند.باید توجه داشت که برای جبران حتا اندکی از خسارتهای این فاجعهیِ هولناک، زمان زیادی به کمک همهیِ ایرانیان نیاز است. بازسازی اینهمه خرابی و فراهمکردن کمترین امکان زندگی برای دهها هزار هموطن که همهچیز خود را از دست دادهاند به یک همبستگی گسترده و طولانی نیاز دارد. برای ایجاد کمیتههای یاری رسانییِ مورد اعتماد همگان بکوشیم!
