خوب، این کلاس رقص ما تمام شد. و الان به خوبی بنفشه صیاد می رقصم. به جون خودم:) توقعش را هم نداشتم. اما تجربه جالبی بود و آشنایی نزدیک تر با خانم صیاد هم برایم بسیار جذاب بود. به نظرم هنرمندانی چون او راه بسیار سخت تری را در پیش گرفته اند برای به تثبیت رساندن هنر خود. شعر ، نویسندگی، تاتر ، موسیقی ، نقاشی ، همه اینها به عنوان هنر شناخته شده اند و ارج گذارده می شوند. اما رقص یکی از زیباترین هنرهاست که متاسفانه از نظر فرهنگی در کشور ما سرکوب شده است. رقاص ، هنوز هم فحش و بد و بیراه به حساب می آید تا هنر، برای تمیز کردن این هنر از اسم رقصنده بیشتر استفاده می شود چرا که رقاص ، توهین محسوب می شود. بنفشه زیبا می رقصد ، حرکات موزون و ظریفش که با دقت و آگاهی کامل انجام می شوند ، زیباترین هنر های عالم است. بنفشه راه سختی در پیش دارد برای به رسمیت شناساندن این هنر، در جامعه ایرانی، تلاش قابل ستایشی را انجام می دهد. ديروز چند تن از دوستان را در جشن دیدم، از کلاس رقص و از بنفشه پرسیدند. یکی از دوستان سوال کرد که آیا بنفشه فمینیست است ؟ این سوال او مرا به فکر انداخت. به راستی فمینیست کيست؟ من زنی را که با آگاهی از جایگاه خود، با اعتماد به نفس و اطمینان ، بر پای خود و بر استواری زمین ایستاده است. کار و تلاش می کند و هدفمند است، اندیشمند است و از توانایی هایش باخبر است و آنان را در راه رسیدن به هدفش به خوبی به کار می گیرد ، فمینیست می دانم. حتی اگر در تئوری فمینیست نباشد می دانم که در پراکتیک ، از بسیار زنان که ادعای فمینیسم را دارند ، بیشتر در خور این نام است. به نظر من فمينیست تنها کسی نیست که در راه اعتقادات فمينیستی اش مبارزه می کند. فمينیست کسی است که در زندگی روزانه اش هر گونه سالار منشی را کنار گذاشته باشد. انسان را دوست بدارد و در هر شغل و حرفه ای که هست ، تلاشی در جهت ارائه تصویر جدیدی، متفاوت با تصاویر سنتی که در ذهن انسانها از زن حک شده است ارائه کند. بنفشه در شغل خود، رقصندگی، به زیبایی این کار را می کند. و من او را یک فمينیست می دانم. نیازی به پرسش نداشتم.
