اسم فیلم : داگ ویل Dogville کارگردان : لارش فون تریر آدرس وبسایت رسمی
از لارش فون تریر قبلا هم فیلمهای " رقصنده ای در تاريکی " و " احمق ها " و دگماهای مختلف را دیده ایم و حقيقتا این کارگردان هرگز از متعجب کردن تماشاچی اش دست نمی کشد. اما بلایی که سر تو به عنوان تماشاچی فیلم داگ ویل می آید چیزی فراتر از تعجب است. سردرگمی، گیجي و شک . اولين چيزی که تو را متعجب می کند صحنه است. صحنه ای که نه تنها با شيوه صحنه يک فیلم متفاوت است بلکه حتی در تاتر هم ، شاید تاتری است در صحنه. در شهر کوچک داگ ویل زندگی به شکل عادی خود جريان دارد تا شبی صدای شليک دو گلوله روال عادی زندگی را بر هم می زند. گريس Grace، زن جوانی به شهر پناه می آورد و مردمان ساده و مهربان شهر بعد از در نظر گرفتن خطرات موجود در صورت حمله گانگستران ، گريس را با آغوشی باز می پذیرند. گريس در ازای این محبت به آنها پيشنهاد می کند که برايشان کار کند اما کسی به کار او نیاز ندارد. مردم زندگی ساده ای دارند و برای خودشان هم کار به اندازه ای که سرگرمشان کند موجود نیست. اما در این میانه ای که هيچ کسی به گريس احتیاج ندارد ، به هرحال کارهایی برای او پیدا می شود. تنها برای اینکه سرش را گرم کند. و این کارها به تدریج آنقدر زیاد می شوند که او تقریبا فقط کار می کند. و البته در مقابل کارش مبلغی نیز پول می گیرد با حضور پلیس در شهر و اعلام جرم بر علیه گريس، جرمی که مردم می دانند صحت ندارد. زندگی گريس سخت تر می شود. گريس پناهنده ای بی پناه است. انسانی که از آنها حمایت می طلبد. و این حمایت خود قیمتی دارد. ساعت کار گریس بیشتر می شود و مزد او کمتر. مردم با او مثل عضوی اضافی، غیر خودی ، دیگری ، برخورد می کنند. مورد تجاوز قرار می گیرد. زندانی می شود. مورد سوء استفاده جنسی و کاری قرار می گیرد. از او به عنوان برده ای کار می کشند و انتظار دارند که خود را متشکر و مدیون بداند. فون تریر از صحنه تاتری استفاده کرده است. ساکنان شهر تعداد اندکی هستند که در یک بازی تاتر می شود دید. داگ ویل یک جامعه انسانی است. جامعه ای با حضور تمام عناصر اجتماعی موجود. روشنفکر، کارگر، پیشه ور، متخصص ، معلول ، سنین متفاوت ، و خلاصه از هر قشری که بگویی می توانی نماینده اش را در این شهر بیابی. و این شهر زندگی ساکت و آرام خود را از بدو ورود غریبه ای به شهر از دست می دهد. غریبه ای که به خوبی "ما" و " او" را معنی می دهد. غریبه ای که در جمع نمی گنجد، جمع او را از خود نمی داند و مردم این شهر او را به موجودی ضعیف و بی پناه می بینند ، این بی پناهی او مورد سوء استفاده تمام مردم قرار می گیرد. مردم خوب شهر ، از هر قشر و گروه وقتی که امکان استفاده از انسان دیگری را می یابند از این امکان به شدت استفاده می کنند. وقتی که امکان زورگویی و ارعاب پیدا می کنند این امکان را به کار می گیرند. انسان خوب وجود ندارد. انسان تنها زمانی خوب است که امکان بد بودن را نداشته باشد. فون تریر را گروهی بیمار روانی و گروهی نابغه سینما می خوانند. من فون تریر را سردرگم راز هستی یافتم.سردرگم یافتن جوابی برای شناختن روح ناشناخته انسان، سردرگمی که در فیلمهای مختلف این همه را از زوایای مختلف بررسی می کند. داگ ویل نمونه یک جامعه انسانی است. و به راحتی می تواند هر جامعه ای را نمایندگی کند. فیلم به مدت دو ساعت و چهل دقیقه تو را بر صندلی ات می نشاند و سر آخر گنگ و مبهوت از سینما بیرون می زنی..طوقی که بر گردن گریس نشانده بودند در گردن تو سنگینی می کند وآخرین جمله گريس را در ذهنت تکرار می کنی. اگر قدرتی داشته باشم باید از این قدرت در جهت بهتر شدن دنیا استفاده کنم. دنیا بدون داگ ویل جای بهتری است. آیا دنیا بدون جامعه انسانی جای بهتری برای زندگی است ؟ گردنت از طوق سنگینی که بر گردن گریس نشانده اند زخم شده است ، و رد سرخی به درون ذهنت راه می جوید. اگر سینما برایتان یک جنبه تفریحی دارد فیلم داگ ویل را از برنامه سینمای خود حذف کنید. داگ ویل برای تفریح ساخته نشده است. اما اگر بر آنید که چیز بی نظیری ببینید ، این فیلم را تجربه کنید.
پ.ن. ديروز با دوستان بحث سر اين بود كه آيا اين فيلم جامعه انساني و انسان را به طور كل , موضوع قرار داده است يا سمبل جامعه خاصي است. نظر من اين بود كه داگ ويل سمبل جامعه انساني است..اما اين نظر نمي تواند درست باشد. كساني كه مي مانند چه جامعه اي را نمايندگي مي كنند ؟ تمام ديشب تا صبح و تمام امروز را با اين فيلم سر و كله مي زنم. و به ياد آوردم كه فون ترير قرار بود ( يا هست ) كه اين فيلم را به صورت تريلوگي ( سه فيلم با تماي مشخص ) بسازد. و نام اين تريلوگي اش را تريلوگي آمريكا گذاشته است. آيا داگ ويل جامعه آمريكا را نمايندگي مي كند؟ و در اين صورت تكليف تو با جمله اي كه گريس در صحنه هاي آخر به زبان مي آورد : دنیا بدون داگ ویل جای بهتری است. ... چيست ؟
