وقتی مدتها کاری را نمی کنی، گاه یادت می رود که چرا آن کار را کنار گذاشتی، و خوب است که یاد آوری شود من هم زمانی به دنبال جواب سوالهایم دنیا را زیر و رو می کردم، از اصول مقدماتی فلسفه ، تا تاریخ دنیای قدیم و کتابهای دکتر شریعتی، پدر می رفت و می آمد و با نگرانی به من و انبوه کتابهایی که دور و برم ریخته بود نگاه می کرد و می شنيدم که آهسته می گفت : کارش به کجا خواهد کشيد؟ آری شریعتی هم، روزگاری کتابهايش را دست به دست می دادیم. و مدتهاست، مدتهای بسيار زياد است که از او فرسنگها فاصله گرفته ام، آنقدر فاصله گرفته ام که انگار گاه از یاد می بردم اين فاصله از کجاست. امروز وبلاگ اردی بهشت را می خواندم و دعایی از شریعتی توجه من را جلب کرد. و باز به یاد آوردم جداسری ام را از شریعتی. این دعا را نگاه کنيد، برای هر کس آنچه را که فکر می کند ندارد آرزو کرده است. نگاهی بيندازيد و ببينيد دکتر روشنفکر اسلامی ما برای نيمی از اجتماع بشری ، برای زنان ، چه آرزويی کرده است،
ای خداوند به علمای ما مسئوليت، و به عوام ما علم و به دينداران ما دين، و به مؤمنان ما روشنايی و به روشن فكران ما ايمان، و به متعصبين ما فهم و به فهميده گان ما تعصب، و به زنان ما شعور و به مردان ما شرف، و به پيران ما آگاهی ...... دعا ادامه دارد ولی فایده نه
راستی وقتی که دکتر فيلسوف اسلامی چنين تصوری راجع به زنان دارد، از آخوند بی سواد عامی چه انتظاری می رود. ريشه فرودستی زن در نظر گاه همين روشنفکران اسلامی بازتاب پيدا نمی کند؟ این را هم بگويم که قصدم ابدا انتقاد از اردیبهشت عزیز نيست، می بينم و می شنوم که بار ديگر کتابهای شريعتی تجديد چاپ می شوند و بار دیگر بسياری از جوانها در پی جواب کتابهای او را ورق می زنند. دیدگاه شریعتی نسبت به زن در کتابهايش بخصوص فاطمه فاطمه است بسیار مشهود بود. فاطمه ای که به شکل بسیار پاسیو در زير سایه مردان زندگی اش زندگی کرد و در 9 سالگی ازدواج کرد و در 18 سالگی مرد و دوران کودکی و جوانی اش به زاییدن و نگاه داری از فرزندان گذشت و آفتاب و مهتاب رویش را ندید ، سمبل زن و زنانگی است در ادبیات شريعتی.. آيا واقعا احتياجی به تکرار تاريخ است؟
پ. ن. راستی آيا تنها من هستم که وجه تمايز آشکاری بين اين دعا و يکی از دعاهای صبحگاه يهوديان( ورشن مردانه ) می بينم که در قسمتی از آن می گفت : خدايا ترا شکر می کنم که مرا زن نيافريدی.
