اين روزها همه اش بحث سر خود سوزی مجاهدين است. راستی چرا خود سوزی؟ هادی خرسندی در سايتش از قول دوستی نوشته برای جلب انظار عمومی و از نظر انعکاس خبری خوب است. من نمی فهمم يعنی چه؟ اصلا سر در نمی آورم چرا برای جلب انظار عمومی و برای انعکاس خبری بايد کسی به خودش تا اين حد صدمه بزند؟ دستگير شده گان آزاد می شوند. اگر هم آزاد نشوند خوب از نظر قانونی و يا غير قانونی به هرحال اقداماتی می شود انجام داد. از تحويل دو نفر از اعضا مجاهدين به دولت ايران هم مطلع شدم و می دانيم که خود سوزاندن کمکی نمی کند. فکر می کنم نوشی بود که اين حرکت را با روی مين رفتن بسيجی ها مقايسه کرد و چه راست. در سکت ها و گروهای سکتاريستی است که اين حرکات نمود پيدا می کند و جای رشد و حتی تشويق دارند.ديروز در جمع دوستان بوديم و يکی از دوستان سئوالی کرد که مغزم را به درد آورده است: ـ کسی که با خودش چنين می کند؟ با مخالفش چه می کند؟ راستی ارزش زندگی چيست؟ و چرا برای زندگی ارزش و احترامی را که بايد ، قائل نيستيم ؟ طبق اخبار يکی از افرادی که خود سوزی کرده است جان داد. و ديگران دچار آسيب های شديد شده اند و در بيمارستان ها به سر می برند. چرا ؟ چه انديشه ای اين گونه مردن و به اين خاطر مردن را پاس می دارد؟
***************************************** چند روز پيش در يکی از وبلاگها خواندم يکی از خارج نشينان محترم به دانشجويان داخل ايران فتوا داده بود که : به هر طريق ممکن حتی به قيمت جان خودتان هم شده از جان خبر نگاران محافظت کنيد . آخه چرا ؟ در جايی خواندم : به پيش، اين رژیم را سرنگون کنيد ، عقب نشينی نکنيد. چند روزی بيشتر نمانده است. ( بريد جلو. کتک بخوريد ما حال کنيم ،لنگش کنيد، بميريد ما هواتون را داريم ) ***************************************** دلم گرفته است
