اعتراض به كشتار مجاهدين آري , حمايت از سازمان مجاهدين هرگز. چند روزي است كه در ميدان مركزي شهر استكهلم ( سرگل ) طرفداران سازمان مجاهدين خلق ايران تحصن كرده اند و فردا در همان مكان تظاهراتي بر پا است . به قول يكي از دوستانم من مادر زاد معترضم. به همه حق كشي ها و نابرابري ها اعتراض كرده و مي كنم . صدايم همه جا بلند است ( زيادي هم بلند است . انگاري كه بلند گو قورت داده باشم) و در اين مورد هم اعتراض مي كنم. براي من مسئله بسيار ساده است. اگر گروه ديگري انسان در محاصره و تنگنايي اين چنين مي ماندند و خطر قتل عام تهديدشان مي كرد به آن هم اعتراض مي كردم. حتي اگر اين گروه تعدادي پاسداران رژيم بودند هم اعتراض مي كردم. اما اين چند روزه اعلاميه ها و اطلاعيه هاي مربوط به تظاهرات فردا را خواندم. در اطلاعيه ها نوشته شده : فراخوان به تظاهرات . از مجاهدين خلق حمايت كنيم. نه...من نيستم. من به كشتار مجاهدين اعتراض مي كنم. آن را خلاف تمام اصول انساني مي دانم . اما از اين گروه پشتيباني و حمايت نمي كنم . من زير پستر هاي بزرگ مريم و مسعود رجوي ( كه معلوم نيست در اين تنگنا چه كرده اند و آيا اين شايعه درست است كه باز فرار را به قرار ترجيح داده و جان خود را به در برده اند و ديگران را در مخمصه باقي گذاشته اند تا با سرنوشتي نامعلوم, و احتمالا مرگ روبرو شوند يا نه ) به هيچ تظاهراتي نخواهم پرداخت ,و از سازماني به اين حد سكتاريستي ( البته اين فقط يكي از انتقادات من به سازمان مجاهدين است, باقيش مانده ) حمايت نخواهم كرد. اين دوستان در اين شرايط, حداقل مي توانستند با طرح شعار اعتراض به كشتار مجاهدين به جاي شعار حمايت , تعداد بيشتري از طرفداران حقوق بشر را كه تمايلي به اينكه زير پرچم سازمان يا ايدوئولوژي خاصي ( در اينجا اسلامي ) بروند, ندارند را گرد هم آرند و اعتراض گسترده تري را سامان دهند. متاسفانه لازمه اعتراض هاي انسان دوستانه و سازمان دادن آنها داشتن فرهنگي است كه من بدون اغراق , سازمان مجاهدين را از آن بسيار دور ديده ام.
