رفته بودم وبلاگ آقای بهنود ( لينک دادن نمی خواد که ، برو تو گويا هست) ، خوب موضعشان در مورد انتخابات روشن است. برای من هم جای تعجب نداشت. تعجبم از برخورد هايی بود که در نظر سنجی ها داده بودند. منظورم موافق و مخالف نيست. بلکه بعضی از دوستان انگار دنبال رهنمود می گشتند ، انگار منتظر فتوايی از طرف " ولی فقيه " بودند ، که صادر شده اش انگاشتند. عزیزی که جوانسال هم هست او را پدر معنوی !!! ( روحانی ؟؟) خود می خواند و می گويد الان می داند چه کند. آن ديگری می خواهد با استفاده از نوشته آقای بهنود فرزندش را به پاي صندوق رای بفرستد. بعد از اين همه سال و اين همه ضربه ديدن هنوز به دنبال رهنمود هستيم و هنوز به دنبال قيم می گرديم ؟ اگر در سال 57 آخوندی پدر روحانی ملت شده بود امروز پدر معنوی خود را جستجو می کنند . آری حرکتی انجام شده است اما اين پيش رفتن نيست. اين فرورفتن است.
