هنرمندان خود را پاس بداريم امشب کنسرت پری زنگنه در استکهلم به بدترين شکل ممکن برگزار شد. در سالنی خالی و بسيار سرد ، خواننده مهربان مردم از سرما و آسيب آن به تارهای صوتی شکايت می کرد. استقبال کمی که از برنامه شد محيطی دلگير و دلتنگ و بسيار سرد فراهم آورده بود که پيانوی زيبای فريبا جواهری و صدای زيبای پری که سحرگاهان با بوسه ای از خواب برخاسته بود نتوانست سالن بزرگی را که حتی تا يک سوم پر نشده بود رنگی بخشد. برنامه پری زنگنه در دوقسمت آهنگ های جديد و آهنگ های قديمی اجرا شد. ای کاش می توانستم غمی را که در صدا و چهره خواننده خوب ما و نوازنده خوبش با ديدن سالن خالی منعکس شده بود با بوسه ای بشويم ، بوسه ای که پری غمگينمان را به خواب ببرد و در سالنی مملو از جمعيت که قدر هنر و صدای استثناعی او را بدانند بيدار کند. و گلهايی را که لب چمن تازه شکفته بود در اين سرمای ناجوانمردانه به او تقديم می کرديم تا باز هم مرا به دنيای کودکی ببرد که هرگاه می شنيدم که : ميخوام برم کوه ، شکار آهو با خودم دعا می کردم که آهوبتواند در برود و شکارچی نتواند او را شکار کند و به ليلی دل خوش کند. تو بيا سی مو بنشين
